De nummer 9 van mijn jaarlijstje: Clear Blue River (Telephone Explosion Records) van een band die zich Hobby noemt. Misschien hadden deze vijf Canadezen nog wel hoger moeten eindigen, maar het album verscheen pas in november en had op het moment van het opmaken van die lijst nog niet voldoende draaibeurten gekregen. Inmiddels wel. En elke keer zorgt deze plaat voor een geluksgevoel. Want hier wordt ouderwetse countryrock gebracht, maar daarbij ontstaat geen moment de indruk dat hier getracht wordt om oude tijden te laten herleven. De samenzang is heerlijk; nergens gladjes. De studioplaat meer…

Gus en Phin Johnson zijn 18 en 20 jaar oud en Geneva (Cloverdale Records) is het tweede album van de broers, die als aanvoerders van de band Low Gap werken aan een grote doorbraak. Zelf hebben ze het trouwens over een debuut, dat kan als je de zeven nummers (33 minuten) van de eerste worp beschouwt als een een ep. Hoe dan ook, met de single Mockingbird uit 2021 hadden ze al veel succes. De roots van de band liggen in de Appalachen; ze groeiden op in het zuiden van Ohio en het oosten van Kentucky. Appalachian Ohio is een krachtige opener die direct wel duidelijk maakt dat deze broers vooral als meer…

Van Forrest VanTuyl bespraken we hier al eerder een album, alleen opereerde hij toen onder de naam An American Forrest en was hij nog parttime pakjesbezorger te paard. Inmiddels is VanTuyl met levensgezellin Margo Cilker gaan samenwonen op een ranch in de staat Washington. Veel van de songs op Old Trails (Fossil Records/Proper Music) zijn geïnspireerd door het ranchleven en en zijn vroegere eenzame reizen door de onherbergzame delen van het noordwesten van de VS. VanTuyl werd in zijn jonge dagen ook beïnvloed door muzikant en rodeoster Chris LeDoux (vader van de hier ook meer…

Het in augustus vorig jaar verschenen Never Gonna Leave You (eigen beheer) van Hollerhead is zo’n album dat nauwelijks is opgemerkt. Dat is jammer, want de band uit Kentucky heeft voldoende te bieden voor liefhebbers van enigszins slepende alt-country. Er komt heel veel puike rootsmuziek uit die staat, dus is het de vraag of dat nou een voordeel of een nadeel is om aandacht te genereren. ‘They left me here on a cold lonely ground’, klinkt het op opener Glass In The Sky. Waar dat aan ligt? Geen idee. Niet aan de muziek in ieder geval. Bandleider Jeremy Marshall (zang, meer…

Het nieuwe album van de inmiddels in Nashville gevestigde Courtney Marie Andrews heet Valentine (Loose Future Records). Niet omdat Andrews momenteel zo verliefd is, maar omdat het album een pleidooi vormt voor de liefde in bredere zin. Het pad ernaartoe gaat immers niet altijd over rozen. Valentine bezingt niet alleen de romantische liefde, maar ook het verlangen naar verbondenheid, naar een Best Friend. Voor de opnames werkte Andrews met een kleine, hechte ploeg: multi-instrumentalist Jerry Bernardt (met wie ze onlangs ook optrad tijdens TakeRoot) en meer…

David Huckfelt (misschien nog bekend van The Pines) koos als titel van zijn nieuwe album: I Was Born, But… (Don Giovanni Records). Hij wil hiermee zeggen dat we niet primair als individu op de wereld komen, maar als onderdeel van een groter geheel van medemensen, gedeelde ervaringen en collectieve tradities. Als persoon behoort hij tot een activistische traditie van kunstenaars die zich druk maken om zaken als klimaatverandering, milieu en het lot van de oorspronkelijke bewoners van Amerika. In dat verband kan gewezen worden op het feit dat Huckfelts liedjes te horen meer…

Radio Ranch is in essentie het vehikel van Rhett Henry Baxter (zang en gitaar) en Camille Kelly (zang en bas), beiden opgegroeid in het midwesten van de Verenigde Staten. Op het tweede album Half Way Home, dat online verscheen, worden zij bijgestaan door drummer Johnny Wall. Daarmee is Radio Ranch uitgegroeid tot een trio, dat op interimbasis wordt aangevuld met toetsenist Phil Townes en Leroy Powell op pedal steel. Het album opent met Easy Rider, waarop de band direct stevig uithaalt. Overstuurde gitaren, dreunende drums en een zompige bas zorgen voor een energiek meer…

Een cowgirl toont een bord spaghetti op de cover van Guitars, Outlaws And Unforgettable Tales (eigen beheer) van Joel Thetford. Dat was niet eens nodig geweest om duidelijk te maken dat de muziek in een spaghetti-western zou passen; de hele cover ademt die sfeer. Net als op het onlangs besproken Blue Horse Opera van Rick Maddocks doet af en toe een sopraan mee. De onvergetelijke verhalen die hier worden gepresenteerd neigen minder naar opera of klassiek dan in het geval van de Canadees Maddocks. De in Texas geboren Thetford – tegenwoordig woont hij in meer…

Josh Smith is zanger en songschrijver van Handsome and The Humbles uit Knoxville, Tennessee. In 2023 verscheen van de band het album met de in al zijn eenvoud toch bijzondere albumtitel Alt-Country. Daarop ging het vooral over de dood van zijn vader en het stuklopen van zijn huwelijk. Op Draw Some Blood (Slapawitz Syndicate Recordings) is hij nog niet klaar met de verwerking van dat dubbele verlies. Maar hij wil ook verder. En wel op zijn eigen manier. Op Good Enough worden de elpees in dozen gedaan en de liefdesbrieven ook. Misschien had hij het al wel zien aankomen; hij had meer…

De zesde positie op mijn jaarlijstje werd vorig jaar ingenomen door Blue Horse Opera (eigen beheer) van de Canadees Rick Maddocks. Allesbehalve doorsnee, deze conceptplaat over de klimaatcrisis in de vorm van een soundtrack voor een denkbeeldige spaghetti-western met een speelduur van ruim een uur. Een horse opera is een oude term voor een western en in dit geval speelt die zich niet af in een woestijn, maar in een door olie vervuilde streek, waarbij Canada zuidelijk van de Verenigde Staten is gesitueerd. Zo wordt er van alles omgekeerd en overhoop gehaald in het surreële verhaal. De soundtrack is experimenteel, meer…