Fijn plaatje uit Nashville dat op vinyl verschijnt: Tennessee Beach (eigen beheer) van Eagle Johnson & Clean Machine. Johnson groeide op in Florida en dat valt nog te horen in de zonnige melodieën. Die worden verpakt in een alternatief rockgeluid. Op opener My Best Girl lijkt het verdorie wel of we te maken hebben met Grateful Dead ten tijde van American Beauty. Daarmee kunnen we ook wel de vergelijking doortrekken naar tijd- en stadgenoten Promised Land Sound. De slaapdronken sound van Push Pin Jane heeft dan weer meer van meer…

Nora Jane Struthers is me er eentje. In Lets Get The Day Started Right windt ze er geen doekjes om: Let’s get the day started right / I want to feel your body next to mine. Ze bezingt de geneugten van het frisse huwelijksleven dat ze heeft met Joe Overton, die ook diverse instrumenten bespeelt in haar ondersteunende band The Party Line. Het is echter niet alleen maar leuk in een relatie. Soms zitten de woorden in de weg, zo wordt op fraaie wijze uiteengezet in The Words (waarin Overton ook zingt). Een ander thema op Champion (Blue Big Music), deze vierde schijf meer…

Het is alweer december. De oproep voor eindejaarslijstjes staat alweer online. Ik wacht altijd tot de laatste week voordat ik de oogst nog eens overzie. Eerst moet ik zorgen dat ik een beetje bij ben met recensies. Op dit moment ben ik dat nog niet. Zo heb ik nog steeds geen aandacht besteed aan Old Tenement Man (Tonic Records) van Rodney DeCroo. De releasedatum van dat album was 5 mei… Dat het dan in Nederland bevrijdingsdag is, is toeval, maar passend is het wel. DeCroo groeide op met een vader die als 18-jarige naar Vietnam werd gestuurd en meer…

Op Feels Like Religion (eigen beheer) maakt Peter Gallway een buiging naar de muzikale nalatenschap van Laura Nyro. Gallway is blij dat hij met haar heeft gewerkt en mist haar nog elke dag. Met name het album New York Tendaberry uit 1969 is hem dierbaar. De donkere sfeer van die plaat is ook een kenmerk van het werk van Gallway. Stadse folk van de Amerikaanse oostkust met een flinke scheut jazz zijn de constanten in de ruime discografie van deze man die toch altijd een beetje onder de radar is blijven hangen. Zo is zelfs het overzicht op meer…

Na de bluesy punk van Black Diamond Heavies gaat Mark ‘Porkchop’ Holder onder eigen naam wat traditioneler te werk. Rauw is Death And The Blues (Alive Natural Sound/V2). En ja, de dood en de blues horen bij elkaar. Maar voordat het zover is, kun je magere Hein maar beter op afstand houden. Met een gemeen potje slidegitaar bijvoorbeeld. Het onheil komt vanzelf wel. Holder weet niet hoe het zit met God en de duivel, maar de dood en de blues zijn echt. Zoveel is zeker. Misschien helpt het om zo gemeen te klinken. Zijn God en de duivel daar meer…

De boerenkinkel JD McPherson verhuisde van Broken Arrow, Oklahoma, naar Nashville, Tennessee. De wetenschap dat hij een echte artiest was geworden, maakte hem vreemd genoeg juist onzeker. Hij deed dingen die hij voorheen verfoeide en was bang dat de ziel uit zijn muziek zou verdwijnen nu hij de zaken professioneler kon aanpakken. Undivided Heart & Soul (New West Records/PIAS) maakt duidelijk dat hij zich heeft herpakt. En hoe! McPherson heeft een geweldige plaat afgeleverd waarop hij garagerock en soul op goddelijke wijze meer…

Enkele weken voor het overlijden van Lou Whitney (Skeltons, Morells) in 2014 werd Mariosa Delta (Thirty Day Records/Sonic Rendezvous) van Fred Wickham alsnog afgerond. De ziekte van de producer had het opnameproces al enkele keren in de wacht gezet. Voor Wickham betekende het afronden van de plaat dat hij meer tijd kon doorbrengen met Whitney, die ook al betrokken was bij de rond de millenniumwisseling uitgekomen platen van zijn voormalige band Hadacol. Op Mariosa Delta 1940 vertelt Wickham het verhaal van zijn meer…

Tja, Jim White. Ooit natuurlijk een kroonprins van de country noir met z’n Wrong Eyed Jesus, een geweldige plaat die bovendien ook nog een fascinerende film opleverde. Maar die plaat verscheen al wel in 1997. Acht jaar later verscheen ook nog het fascinerende Drill A Hole In That Substrate And Tell Me What You See. Maar daarna? Met de albums die sindsdien verschenen sloeg hij geen deuk meer in een pakje boter. En met Waffles, Triangles & Jesus (V2) is dat helaas niet anders. De inmiddels 60-jarige White is een inventieve componist, maar op deze nieuw meer…

Sam Beam heeft Iron & Wine teruggebracht bij Sub Pop, het label waar hij in 2002 begonnen is. Die terugkeer gaat gepaard met het afschudden van alle ballast. Geen grootse arrangementen met orkest en blazers op Beast Epic (Sub Pop/Konkurrent), maar terug naar de eenvoud van de beginjaren. In het geval van Iron & Wine zijn die stappen terug naar de basis in feite stappen voorwaarts. Want juist in het kleine is Beam, die debuteerde met een in zijn slaapkamer opgenomen album, een meester. De zoete melancholie en zonneschijn van meer…

Jerry Leger doet volgend jaar in april Nederland aan tijdens een Europese tournee. Dat is goed nieuws. Misschien dat de Canadees dan eindelijk eens doorbreekt hier. Dat zou meer dan verdiend zijn. De albums die we op deze site bespraken kregen nooit minder dan vier sterren. You Me And The Horse uit 2009  zelfs vijf. Nonsense And Heartache (Latent Recordings/Warner Music) is een dubbelaar; twee schijfjes met een eigen karakter. De nonsens komt in de vorm van gemene rock-’n-roll. Baby’s Got A Rare Gun heeft een gitaar als een scheermes, die meer…