Drummer Victoria Bourne en gitarist Chris Harper vormen samen Husky Tones. Het duo uit het Britse Bristol hecht aan begrippen als simpel en doeltreffend. De elementaire punkblues mag vergelijkingen opwerpen met The White Stripes, de uitvoering is eigenwijs genoeg om ze dat niet aan te rekenen. De gruizige sound op Who Will I Turn To Now? (eigen beheer) verliest geen moment richting. Boem, bats, knal. Bourne tart de drumvellen met droge klappen. Harper trapt op de pedalen van een fuzzbox of sluit zijn gitaar aan op een basversterker. Vervormd en meer…

Robin Dean Salmon was nog nooit zo dicht bij de regenboog geweest. Is er een mooiere manier om zijn liefde te betuigen aan Afton Seekins? Salmon komt uit Zuid-Afrika, Seekins uit de noordelijke Amerikaanse staat Alaska. Samen wonen ze sinds enkele jaren in Arizona. De vonken sloegen niet alleen over, ze kunnen het muzikaal ook nog eens heel goed vinden. Right Here Right Now (Blue Betty Records) van Surrender Hill staat vol romantische liedjes. Te zoetsappig wordt dat niet. Dat heeft veel te maken met de stemmen. Hij zingt als Tom Russell. Een meer…

Rich Hopkins and Luminarios nemen ons allereerst mee op een trip naar Chiapas, Mexico. Daar zijn ze op zoek naar watervallen bij het plaatsje Roberto Barrios. Het bllijkt een plekje als een Hof van Eden, zo mooi. Maar het kost wel enige moeite om het te vinden. De gitaren storten op Angel Of The Cascades het water over ons uit, terwijl een kabbelend orgeltje de watermassa weer rustig krijgt. Op My Way Or The Highway (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) bezoeket de band op het instrumentale Journey To Palenque nogmaals de Mexicaanse deelstaat. Lost Highway is e meer…

Geheel terecht stond You Won’t Even Know I’m Gone (eigen beheer) in december al in een van de eindejaarslijstjes van lezers. Ian Fitzgerald werd in 2010 en 2013 hier ook al jubelend besproken, lees die recensies er nog maar eens op na. Dat hoge niveau herhaalt hij op zijn nieuwste. Fitzgerald gebruikt erg veel woorden in zijn liedjes. Zijn beeldende taalgebruik verrast met onalledaagse metaforen en beeldspraak. Al te ver gaat hij daarin niet, zijn verhalen verliezen niet het contact met de werkelijkheid. Ze vergen soms net iets meer aandacht om meer…

Een echte outlaw is John Wesley Harding nooit geworden. Daarvoor is de Brit teveel Engelsman. Teveel een gentleman. Dat heeft hij nooit van zich af kunnen schudden in zijn pogingen als singer-songwriter de oversteek naar americana te maken. Gelukkig maar, juist dat Britse maakt de artiest bijzonder. Met Wesley Stace’s John Wesley Harding (Yep Roc Records/V2) neemt hij afscheid van zijn artiestennaam. Dat deed hij ook al met zijn vorige album, maar dat was velen ontgaan, zo oordeelde hij. Daarom maakt Wesley Stace het nu met die albumtitel heel meer…

‘I never been to hell / But they sure got my number.’ Ach, ach, daar hebben we de zich in zelfbeklag wentelende Mark Eitzel weer. De man die zich geen raad weet met alle verdriet en ons er daarom maar mee opzadelt. Met zijn treurige blik. Hey Mr. Ferryman (Decor/Merge/Bertus) brengt hem naar het hiernamaals. Daar is hij al zo dikwijls geweest dat hij er niet eens meer van schrikt. Helemaal solo verzuipt hij bijna in alle ellende, zo hebben we dat althans meer dan eens ervaren. Bijna te pijnlijk om nog van te genieten. Ongemakkelijk vooral. Maar meer…

“Ik hoop dat je ongelukkig bent als je ’s avond in je bed ligt en ik hoop dat je nieuwe liefde op niets uitdraait” Zo, hebben we dat allemaal niet eens gedacht als een liefde ongelukkig was geëindigd? Maar Ags Connolly gaat zo verder: “I hope you’re unhappy enough to come back to me.” Daar komt de aap uit de mouw. Het is geen wraaklust, maar hoop die hij bezingt in I Hope You’re Unhappy, het openingsnummer van Nothin’ Unexpected (At The Helm Records). Wat een gave draai heeft zo’n nummer dan. Connolly is geen veelschrijver -zijn vorige album meer…

Met 21 albums in 32 jaar is je cv aardig gevuld. We hebben het over The Furious Seasons en ook weer niet. Want die bandnaam hebben de broers David en Jeff Steinhart niet altijd gebruikt. Eerder maakten ze platen als Pop Art en Smart Brown Handbag, afijn, dat hebben we allemaal vier jaar geleden al opgeschreven in de recensie van My Analog Face. Op Looking West (Stone Garden Records) spelen de broers met gitarist Paul Nelson iets wat ze zelf omschrijven als western folk. De plaat is op enkele noten van elektrische gitaar na meer…

Vandaag zal het niet gebeuren. En morgen is het gewoon opnieuw vandaag. Op It Ain’t Gonna Happen Today maakt de Canadese honky tonker Nudie duidelijk dat hij zal stoppen met alle slechte gewoonten. Maar vandaag nog even niet. Gelukkig maar, want met sober en matig ben je niet op je plaats in de kroeg. Everything’s Different In The Night (eigen beheer) is weer een prima plaatje van deze veel te onbekende collega van Daniel Romano. Het album is van vorig jaar, dus jawel, wij hadden het ook best wat eerder onder de aandacht mogen meer…

Omdraaien is niet nodig bij Side A & B (Echopark/Tourbo Music) van Reto Burrell. Toch is het aardig om dat even te doen. De cd is er namelijk zo een die ook aan de afspeelkant zwart is, alsof het vinyl betreft. Bij die cd’s zijn de putjes overigens nauwelijks waarneembaar. De Zwitser Burrell bracht een groot deel van zijn leven door in Australië. Dat verklaart misschien zijn voorkeur voor veilig over de eindeloze wegen naar de horizon voortbewegende rocksongs. Er is weinig tegen zijn liedjes in te brengen, behalve misschien dat er weinig tegen in meer…