De kleffe coverfoto in combinatie met de titel You Drive Me Crazy (Flying A Records) belooft weinig goeds. The Flyin’ A’s bestaat uit het echtpaar Stuart Adamson en Hilary Claire Adamson en ze zijn heel gelukkig met elkaar. Gelukkig probeert Stuart al op het tweede liedje te ontsnappen: ‘I wanna honk honk honk honky tonk with my friends’ (It Ain;t Funny). Hilary begint met een liedje over een serveester en deze Little Miss Tumbleweed heeft dromen om te ontsnappen aan de dagelijkse routine. Een liedje met wat lekkere countrytwang. Paul Pearcy (drums) en meer…

Op de Spotify-playlist van deze site stond al een hele tijd geleden een nummer van Pull Awake (eigen beheer) van June Star. Nu dan eindelijk een recensie van het nieuwste album van deze band uit Baltimore, Maryland. Ze zijn al actief sinds het einde van het vorige millennium. Deze nieuwe plaat zal niemand echt wakker schudden. Maar liefhebbers van altcountry zoals het in de begindagen werd gemaakt, hebben er een geweldig schijfje bij. Andrew Grimm, de enige constante factor in June Star, heeft zo’n stem die lijkt te zijn aangetast door heel veel optredens meer…

O, wat hielden we van Robbie Fulks toen hij in rake bewoordingen fulmineerde tegen alles wat verachtelijk is aan Nashville. Fuck This Town. Hij schreeuwde het uit. Dat was nog eens altcountry waarin stelling werd genomen! Die strijd is wel zo ongeveer gestreden. Commerciële country bestaat nog altijd, maar de macht van platenbazen is beslist minder geworden. Onafhankelijke artiesten hebben ervoor gezorgd dat rootsmuziek wortel heeft geschoten. Americana in alle diverse verschijningsvormen is niet meer weg te denken uit het meer…

Als er iemand is die een prachtige verpakking verdient, dan is het wel Kyla Brox met dit Throw Away Your Blues (Pigskin Records). Alles straalt klasse uit aan deze cd. Dus die in goudkleurige opdruk aangebrachte letters op de hoes zijn helemaal geen overbodige luxe. Op de voorkant staat naast een fraai portret slechts haar naam, binnenin staat eveneens in reliëf de titel op een foto van een canapé. De Britse Brox brengt blues. Maar je zou het net zo goed soul kunnen noemen. Luister maar naar If You See Him, het eerste nummer. Dat zou zomaar meer…

Mat D & the Profane Saints doen niet aan zwijmelmuziek. Zoveel was al duidelijk op het uit 2014 stammende Holyoak (hier besproken). Op het nieuwe album, The Mercy Road, doet het uit Sioux City, Iowa komende viertal er nog een schepje bovenop. Stevige kost dus. Nu gaat een substantieel deel van de nummers op deze plaat over het leven “on the road” en dat is ook een hard leven. Die stevige aanpak past daar dus wel bij. De gitaren van Mat DeRizo en Kurt Mullins leiden ons daarbij door het moeras van de ‘hard luck americana’, zoals ze hetzelf noemen. De meer…

Je treft hier niet vaak, zeg maar nooit, een recensie aan van iemand uit Argentinië. Nu spelen we bij deze bespreking van Careless (Continental) van Richard Shindell wel een beetje vals, want Shindell mag dan wel in Buenos Aires wonen, maar hij is natuurlijk gewoon een Amerikaan. Careless werd bovendien maar deels in Buenos Aires opgenomen. Een groot deel werd ook in upstate New York aan de band toevertrouwd. Vorig jaar imponeerde Shindell nog met een duoplaat onder de naam The Pine Hill Project (met Lucy Kaplansky). Dit Careless is meer…

Ontmoet de duivel, dat is de vertaling van Cumplir Con El Diablo (eigen beheer), het vierde album van King Of The Tramps. In tien liedjes komt de duivel in diverse gedaanten om de hoek kijken. Op het rootsrockende See You On The Other Side gaat het over iemand die in de jaren 80 tot levenslang werd veroordeeld wegens enkele drugsvergrijpen. Op Ain’t No God staat de eeuwige strijd tussen goed en kwaad centraal, bluesy met blazers. Nashville Line rekent af met countrypop, terwijl de band uit Auburn, Iowa, laat weten dat er met Elizabeth Cook en meer…

Het was, eerlijk gezegd, de naam van meestergitarist Neal Casal die me het eerst opviel aan dit ongetitelde album (eigen beheer) van Lonely Avenue. De voormalige begeleider (Cardinals) van Ryan Adams en tevens zelf begenadigd songschrijver, is als extra gitarist te horen op deze eersteling van dit kwartet. En dat dit een gitaarplaat is hoor je gelijk bij de eerste noten van het openingsnummer Heart Of Stone. Wat een heerlijke riff! En dan die massieve solo op 2/3 van het nummer. Gecombineerd met de lading strijkers en de pakkende melodie is dit gelijk meer…

De Dead Winter Carpenters komen uit Tahoe City dat ligt aan Lake Tahoe, een meer op de grens van de Amerikaanse staten Californië en Nevada. Het gebied is niet direct bekend als centrum van altcountry, maar de roots zijn natuurlijk wel dichtbij. Op Washoe (eigen beheer) gaan experiment en puurheid hand in hand. Daarmee volgen ze het ene moment het spoor van Rave-Ups (Love Amongst Thieves), terwijl ze elders zowaar herinneringen oproepen aan International Submarine Band. Dat laatste gebeurt op afsluiter Roland And Annalee, dat aanvangt als meer…

Een aangename lichtheid. Een liedje over zomeravonden (Fireflies). Honingzoet is I Melt, I Howl (eigen beheer) van de Amerikaan Billy Shaddox. En voor de duidelijkheid: honingzoet is heel wat anders dan mierzoet. Veel aangenamer van smaak. Niet overdadig zoet. Natuurllijker. Neem de lichtheid van I Believe, dat zweeft bijna boven het oppervlak met dat gitaartje dat lijkt te verwijzen naar Afrikaanse highlife. De zachtheid van Story Of You And I heeft wel wat weg van de stijl van Robert Ellis. Bij de van Californië naar Colorado verhuisde meer…