Dayna Kurtz heeft een stem als een waldhoorn. Diep, donker, doorleefd. Precies het juiste timbre voor de zwaarmoedige soul van Rise And Fall, het nieuwe album waar Kurtz allerwegen applaus mee heeft geoogst. Jan Donkers kon er in Gonzo’s Return geen genoeg van krijgen, bijvoorbeeld. Er is technisch gezien ook weinig op aan te merken. Vlekkeloze productie, subtiel georkestreerd en gloedvol gezongen. Laat dat maar aan Dayna Kurtz over. Alle tien liedjes zijn per stuk zonder meer goed voor vier, misschien wel vijf sterren. Indrukwekkend in meer…

Six String Drag zorgde er met Whiskeytown, Backsliders, Lou Ford, Two Dollar Pistols en Jolene voor dat North Carolina in de jaren negentig het middelpunt vormde van de altcountry. De tweede plaat High Hat werd destijds geproduceerd door Steve Earle en kwam uit op diens label E-Squared. Daarna gaf de band rond Kenny Roby er de brui aan. Na 18 jaar is Six String Drag terug met Roots Rock ’N’ Roll (The Royal Potato Family/Bertus), een album dat precies biedt wat de titel belooft. Wat daarbij opvalt is dat de focus ligt op de jaren vijftig en meer…

Met liedjes over cowboylaarzen ben je bij altcountry.nl aan het goede adres. De hoofdpersoon in Cowboy Boots zeult met ‘a suitcase full of heartache and pain’ en wekt daarmee nog sterker onze interesse. Dat zo’n mooie trage song ook nog eens zang heeft die Graham Parker in herinnering roept, is helemaal meegenomen. Joyful Noise (Old School Records) van King Of The Tramps brengt negen puike plukjes rootsrock. De band uit Auburn, Iowa, verkent met Weather het veld tussen Little Feat en The Band. Ruwe vocalen met een meer…

Het moest er verdorie een keer van komen. Richard Shindell en Lucy Kaplansky maken al jaren de mooiste platen, zingen regelmatig mee op elkaars albums, maar hadden – afgezien van het triootje Cry Cry Cry met Dar Williams – nog nooit samen een plaat opgenomen. Nu is het eindelijk zover. Onder de naam The Pine Hill Project komen ze met Tomorrow You’re Going. Shindell en Kaplansky zijn beiden begiftigd met een goddelijke stem, maar zoals dat soms gaat, als duo lijken ze rechtstreeks uit de hemelen te zijn neergedaald. Een van de mooiste voorbeelden meer…

Achter de weinig opvallende naam My Baby gaat een Amsterdams trio schuil: zangeres/gitariste Cato van Dyck, drummer Joost van Dyck en de Nieuw-Zeelandse gitarist Daniel ‘Da Freez’ Johnston. We hadden het hier eerder over hen bij bespreking van de theatervoorstelling over Judee Sill. Maar het nieuwe album Shamanaid (Embrace Recordings) is weer heel andere koek. Het verschijnen van dit tweede album bracht ze al in De Wereld Draait Door. Die media–aandacht is zeer terecht want met dit album doet My Baby iets speciaals. Basis meer…

Als je niet meer woont in de streek waar je bent opgegroeid ken je het gevoel wel. Die streek doet nog steeds wat met je, zelfs al leven je ouders er al lang niet meer. Het blijft altijd in je zitten. In het geval van de thans in Stockholm wonende Eric Palmqwist is die streek uit zijn jeugd het eiland Gotland. Dat eiland is het onderwerp in Lojsta And Other Stories From An Island (Despotz Records), het nieuwe album van EP’s Trailer Park, de groep waarvan Palmqwist zanger/gitarist en songwriter is. Elk nummer op de plaat (elf stuks) heet naar een plaats op het eiland. In meer…

Op Radio 6 is tot en met 28 maart de Zwarte Lijst te beluisteren. Eigenlijk zou Matthew E. White daar in moeten staan. White is witter dan wit en toch zwarter dan zwart. Zijn tweede album Fresh Blood (Domino/V2) is een soulplaat om je vingers bij af te likken. Zie hem daar eens achter de piano zitten in zijn witte pak. Straks vleit hij zich begeleid door veel violen naast een vrouw. ‘Talking all night long, from the midnight on’, horen we (Take Care My Baby). White is een verleider en niet zomaar de eerste de beste. Marvin Gaye zou bewondering voor meer…

‘Americana in zijn puurste vorm, want gedragen door akoestisch gitaarspel en een louterend stemgeluid’ schreven we over John Statz’ vorige album Old Fashioned. ‘Pure americana’ is beslist ook van toepassing op zijn nieuwe plaat Tulsa (eigen beheer), alleen is het akoestisch gitaarspel minder prominent aanwezig. Dat heeft waarschijnlijk alles te maken met het feit dat niemand minder dan Jeffrey Foucault de productie ter hand heeft genomen. Die verzamelde een solide prachtband rond de nog altijd wat in de kantlijn opererende troubadour uit Denver, meer…

Voordat Hank Woji zich vestigde als singer-songwriter in Terlingua, Texas, had hij al jaren ervaring in allerlei bandjes die aan de Amerikaanse oostkust actief waren. Als bassist en percussionist speelde hij in het voorprogramma van tal van gevestigde namen, vooral in New Jersey. Op The Working Life (eigen beheer) leren we hem kennen als een volgeling van Woody Guthrie. Vooral in zijn teksten is diens invloed groot. Woji neemt het op voor vakbondsleden, werklozen en anderen die leven op de scherpe rand van de Amerikaanse meer…

Bij het vorige album van Johnny Dowd, Do The Gargon, constateerde ik dat dat voor mij een praktisch onbeluisterbaar album was. Bij het nieuwe album That’s Your Wife On The Back Of My Horse, laat ik dat voorbehoud ‘praktisch’ vallen. Deze is gewoon onbeluisterbaar. Of zou in elk geval niet beluisterd behoeven te worden. Niet door liefhebbers van americana, want daar heeft de muziek op dit schijfje niets mee van doen. Maar ook andere potentiële luisteraars kunnen dit nieuwe werk, dat Dowd solo in elkaar gezet heeft gerust links laten liggen. Tenzij meer…