Bluesy hardrock met een gillende zanger, lopen we daar nog warm voor? Nou, in het geval van de Australische band The Widowbirds dus wel. Heart’s Needle (eigen beheer) is namelijk een erg lekker plaatje. Waar dit vandaan komt, is overduidelijk. Led Zeppelin, Free, dat soort werk. En om minder ver in de historie af te dalen: Black Crowes. Zo’n band valt of staat met een overtuigende frontman. In het geval van The Widowbirds is dat Simon Meli. Gezegend met een heerlijke stem voor dit soort werk en als songschrijver weet hij meer…

Wat is er mooier dan om na een bespreking van een album van HT Roberts op de proppen te komen met ene W.B. Givens. Maar behalve de ritmiek van de naam zijn er verder weinig overeenkomsten. Of het moet zijn dat er bij Givens evenmin gillende gitaren met veel distortion aan te pas komen. Nee, ook hier is sprake van americana die evenwel net iets uitbundiger is dan die van onze zuiderbuur. Givens is een in de staat Mississippi geboren singer-songwriter die na een verblijf in North Carolina inmiddels in Nashville is meer…

Het prachtige For Ever van Eriksson Delcroix vormt de aanleiding om aandacht te besteden aan meer fraais uit België. Rain Change Fair (Deep Blue Something/Bertus) van de Belg HT Roberts dateert al van bijna een jaar geleden. Omdat mooie muziek nu eenmaal tijdloos is, zien we geen enkel beletsel om alsnog aandacht te schenken aan deze schitterende collectie songs. Tijdloos, dat is deze worp van 16 nummers (69 minuten) zeker. Want in alle eenzaamheid door de donkere nacht rijden, wel twintig uur alleen achter het stuur, dat is iets van alle tijden. Roberts heeft meer…

Het prachtige For Ever van Eriksson Delcroix vormt de aanleiding om aandacht te besteden aan meer fraais uit België. Birdsongs On The Waste Land (Vadbra Music/Bertus) van Equinox, the Peacekeeper verscheen al in de eerste helft van vorig jaar. De plaat is destijds niet aan onze aandacht ontsnapt, maar ja, er komt zoveel mooie muziek uit… Nu dus alsnog aandacht voor dit buitengewoon interessante project van Antwerpenaar Wouter Buyst. Achter zijn naam staat een waslijst aan instrumenten, vooral tamelijk bijzondere. Tabla, zingende zaag, glockenspiel, meer…

Het is altijd fijn om tegen een lekkere plaat uit volstrekt onbekende hoek aan te lopen. In dit geval was dat Follow The Lines (Voices Of Wonder) van Claudia Scott. Deze dame werd geboren in Newcastle, maar verhuisde al op jonge leeftijd naar Noorwegen waar haar vader ’s lands eerste countryband oprichtte: Clive Scott & the Skywegians. Een band waar dochter Claudia al op snel mee optrad. Skip forward naar de jaren 90 waarin Claudia verhuist naar Nashville en daar aanpapt met Kevin Welch en David Olney. Ze brengt dan ook enkele albums uit. Skip nog verder forward en we meer…

Bij Eriksson Delcroix zou je wellicht aan een Zweeds-Franse combinatie denken, maar dan heb je het mis. Het gaat hier om een Belgische duo. Bjorn Eriksson heeft onder anderen een verleden bij Zita Swoon en Admiral Freebee, maar is vooral ook de grote man achter het muzikale succes van de film The Broken Circle Breakdown. Nathalie Delcroix was een van de leden van het Vlaamse folkrocktrio Lais. Het stel trad eerder op onder de naam The Partchesz en maakte toen meer experimentele electronische country, maar bij For Ever (V2) meer…

Na drie albums vol Californische honky tonk gooide David Serby het roer om op het drie jaar geleden verschenen Poor Man’s Poem, een plaat met voornamelijk akoestische folkliedjes. Live bleken de nummers van die laatste plaat niet erg inspirerend. Serby miste de energie van een band om zich heen. Met David Serby and the Latest Scam (eigen beheer) vindt hij zichzelf opnieuw uit. Op twintig nummers verdeeld over twee cd’s (samen overigens nog geen uur speeltijd) duikt Serby in ongecompliceerde rock-‘n-roll, catchy genoeg om van hem aan meer…

Ik zit nu op een dieet van twee draaibeurten per dag. Wat een verslavend plaatje is dat Them Feet (Cut The Mustard) van Tom Levin toch. Levin is een Zweed uit Stockholm die veel heeft rondgezworven over de wereld (is ook te horen in het nummer Once I Almost Killed A Horse), en die is geïnspireerd door rootsmuziek: folk, country en blues. Dat heeft hij allemaal in zijn rugzak gestopt en nu doet hij op dit vijfde album daarmee een stap naar voren, naar links, naar rechts of achteruit. Met andere woorden: dit is geen koud opgelepelde americana. Levin pakt meer…

Sturgill Simpson wilde met High  Top Mountain (Loose Music) het beste hard country album in tijden maken. Hard country, dat is pure country zoals dat een aantal decennia geleden gemeengoed was, voordat de muziekindustrie bedacht dat je door de scherpe randjes eraf te halen een nog groter publiek kon bereiken. “Is het Simpson gelukt?”, dat is dan de volgende vraag. Het is in elk geval heerlijk om weer eens dergelijke country te horen. Simpson heeft er ook de perfecte stem voor.  Verder is het klassieke meer…

Als je even naar de achtergrond van de leden van Cave States (uit St Louis) kijkt zie je daar een indrukwekkende dwarsdoorsnede van de alternatieve country van het midden-westen van de VS opdoemen. Zanger-drummer Danny Kathriner zat in Wagon en later in Nadine en is nu de spil van Half Knots. Medevoorman Chris Grabeau is de belangrijkste man in Magnolia Summer (en drumt in Half Knots). En dan worden deze mannen op het prachtige The Great Divide (Undertow Music) nog eens ondersteund door Todd Schnitzer (ook Half Knots en meer…