Voor zijn eerste nieuwe album sinds Silver & Stone uit 2018 trok Mike Farris vanuit Nashville de Tennessee-rivier over naar niets minder dan Muscle Shoals in Alabama, om in de legendarische FAME-studio The Sound of Muscle Shoals (Fame Records) op te nemen. Meteen boekte hij ook maar de al even legendarische Muscle Shoals Rhythm Section: Clayton Ivey (toetsen), Will McFarlane, Kelvin Holly, Wes Sheffield (gitaar), Jimbo Hart (bas) en Justin Holder (drums). Op de plek waar onder veel anderen Aretha Franklin, Wilson Pickett, Etta James en de Rolling Stones hun grootste hits opnamen meer…

Het zal weinigen ontgaan zijn: er is een nieuw album van Jason Isbell. Het is een soloplaat, getiteld Foxes In The Snow (Southeastern/Thirty Tigers). En met soloplaat bedoelen we dat er ook echt dat niemand anders aan te pas is gekomen. Je hoort enkel zijn stem en zijn spel op een akoestische gitaar. Gedurfd wel, want eenvormigheid ligt dan op de loer. En eerlijk gezegd: het speelt hier ook wel een beetje. Wat niet wegneemt dat er ook weer een aantal zeer fijne songs uit Isbells koker komen. Het is ook lang geen geheim dat het huwelijk van Isbell met Amanda Shires vorig jaar is meer…

Ripley Johnson is bij het hippere publiek bekend van het psychedelische en expirimentele gezelschap Wooden Shjips. Maar zijn countrykant geeft hij ruimte met de Rose City Band, dat met Sol Y Sombra (Thrill Jockey) toch ook al aan het vijfde album toe is. Countryrock wordt het dan, waarbij de gitaar van Johnson om de hoofdrol strijdt met de pedalsteel van Barry Walker. Lichte countryrock ook, de Californische variant zouden we het kunnen noemen. Onder de motorkap zorgen John Jeffrey en Ripley Johnson (weer hij) op respectievelijk drums en bas voor het tempo. Echt heel veel variatie zit meer…

Het is niet allemaal slecht nieuws dat uit de VS komt. Nee, er zijn nog ’tig miljoen Amerikanen die graag hadden gezien dat hun land anders bestuurd wordt. En er is het nieuwe album van de The Delines: Mr. Luck & Ms. Doom (Decor/V2). Een, en ik zeg het gelijk, schitterende plaat. Er zijn mensen die zeggen dat ze het trucje van Willy Vlautin en Amy Boone nu wel kennen. Die kun je niet geheel ongelijk geven, want het kwintet gaat verder op de weg die ze ingeslagen zijn. Maar op dit vierde volwaardig en zelfstandig uitgebrachte album heeft de band haar geluid vervolmaakt. Lome, weemoedige meer…

Over Ty Segall hebben we het nog niet eerder gehad op deze site. Hij werd hooguit eens genoemd. De Amerikaanse garagerocker doet van alles, maar meestal is dat toch net iets te ver verwijderd van hetgeen we tot americana rekenen om aandacht aan hem te besteden. Eigenlijk valt Freckle ook niet binnen de definities. Maar omdat we graag over de randen van het genre kijken bij deze toch een stukje over Freckle (GOD?). Voor Segall is het een van de vele nevenprojecten. Bij Freckle werkt hij samen met Corey Madden over wie we in 2022 schreven in een recensie van de band Color Green. Daarin ging het over ‘een meer…

Tyler-James Kelly had helemaal niet in die Dream River (Clover Music Group) hoeven te gaan staan om zijn punt te maken. Op zijn debuutplaat hoor je namelijk wel dat hij één is met zijn omgeving. Hij woont in de kleine in het noordoosten van Amerika gelegen staat Rhode Island en speelde nog niet zo lang geleden bluesrock in een trio. Maar nu is hij een troubadour die oude liedjes voor nieuwe vrienden zingt, zoals hij laat weten op Travelin’ Troubadour. Dat van die oude liedjes klopt niet helemaal, want hij schrijft zijn eigen songs. Maar je zou ze inderdaad zomaar plaatsen in de jaren 70. Dat is het meer…

Het overlijden van haar producer Richard Swift in 2018 zorgde voor een lange periode van twijfels bij Sylvie Lewis. Ze wist niet zo goed hoe ze haar loopbaan als singer-songwriter moest voortzetten. Totdat ze Jonah Tolchin ontmoette. De Amerikaan gaf de Britse weer het vertrouwen dat ze nodig had. Lives Wisely (Clover Music Group), de titel is een anagram van haar naam, is het resultaat daarvan. Tolchin stond Lewis op afstand bij en hij zorgde ervoor dat coproducer Joe Harvey-Whyte present was in de studio. Op haar veertiende nam ze al wat liedjes op onder leiding van de vermaarde George Martin. Ze meer…

Bijna veertig jaar geleden herstelden Dwight Yoakam en Steve Earle het vertrouwen in de kruisbestuiving tussen country en rock. Countryrock was verworden tot doodsaaie softrock en de outlaws hadden ook veel aan betekenis verloren. Maar met Guitars Cadillacs Etc. Etc. van Yoakam en Guitar Town van Earle had je in 1986 zo maar twee nieuwe helden. Earle groeide uit tot een lieveling van de alt-country, Yoakam had meer moeite om de aandacht vast te houden. Mede omdat hij minder productief bleek. Met Brighter Days (Via Records/Thirty Tigers) is er na een pauze van ruim acht jaar weer meer…

Dark Country (SHAM) is het derde soloalbum van Gary Louris. De vorige twee waren prima, ook omdat ze voor hetzelfde geld gewoon voor Jayhawks-platen hadden kunnen doorgaan. Dark Country valt vies tegen. Nu hij tegen de zeventig begint te lopen, vond Louris het tijd worden om eindelijk eens een muzikale liefdesbrief aan zijn vrouw Stephanie te sturen. Dat is sympathiek natuurlijk, maar voor de meeluisterende buitenstaander worden al die loftuitingen al gauw minder interessant, om niet te zeggen gênant vervelend. Jij bent de lucht die ik adem, elke dag geef je mij een reden om meer…

Alsof schrijver, archeoloog en vertaler van middeleeuwse poëzie nog niet genoeg is, blijkt Max Wareham ook nog eens een begenadigd banjospeler te zijn. Hij maakt deel uit van Peter Rowan Bluegrass Band en debuteert nu solo met DAGGOMIT! (Nine Athens Music). Hij noemt Bill Keith, Bill Emerson, Tony Trischka en Peter Rowan als zijn grote voorbeelden. De laatste is ook prominent aanwezig op DAGGOMIT!, niet alleen als producer maar ook als medesongschrijver en gastvocalist. Verwacht geen wereldschokkende vernieuwingen op dit album; het is stevig meer…