Een zucht. Een bries. Het werk van Tony Dekker wordt grotendeels bepaald door zijn stem. Hij blaast je lichtjes in het gelaat. Alsof je even uit een sluimertoestand ontwaakt. In die hoedanigheid heeft hij je gebracht met de warmte die zijn muziek genereert. Als een deken ontvouwt Prayer Of The Woods (Nettwerk/Munich) zich. Behaaglijk, zeker, maar met voldoende wol om een beetje te kriebelen. De voorman van Great Lake Swimmers debuteert als solist met deze plaat. In zijn eentje houdt hij het net zo intiem als met band, dat zal niemand meer…

De muziek van The Coloradas is al net zo kaal en sober als het vertrek op de hoestekening van Big Empty (Hometown Caravan/Sonic Rendezvous). Met banjo, mondharmonica en gitaren zingen Roy Davis en Bernie Nye liedjes die van alle franje zijn ontdaan. Ze verkondigen dat ze de Days Of Luxury missen en doen verslag van The Bank Account Blues. Akoestische muziek? Ja! Lievige liedjes? Nee! Net als op het debuut (zie recensie) dus, maar de liedjes zijn nog net iets beter deze keer. Last Year’s Rain klinkt als Townes Van Zandt en stelliger kun je meer…

Het nadeel van een heel mooi nummer op een plaat kan zijn, dat de rest daar een beetje bleekjes bij afsteekt. Half Baked News op If You Lose Your Light (Continental Song City/Munich) van Kreg Viesselman is zo’n nummer. De vocale hulp die de Amerikaan er krijgt, roept herinneringen op aan Crosby, Stills & Nash. Gelukkig is het volgende nummer al net zo sterk. Die stem die over de lichtjes krakende voordracht van Viesselman buigt is van Anne Lise Frøkedal. Mooi contrast. Denk bij Viesselman aan Loudon Wainwright III en Ray Lamontagne en meer…

Big Wheel And Others (Domino/V2) van Cass McCombs komt in een ouderwetse klaphoes met daarin twee cd’s. Dat is een gedurfde keuze in een tijdperk dat steeds meer consumenten zich beperken tot het downloaden van enkele tracks die ze op het eerste gehoor het best bevallen. McCombs onderkent het belang van het geheel. Goed dat er nog zulke artiesten zijn. De totale speelduur had trouwens ook op een cd gepast, maar dit heeft de bekoring van een elpee met twee kanten. De diversiteit getuigt van een grote ideeënrijkdom en dan meer…

“Straight up hardcore country through and through.” Zo omschrijft Fiftymen de muziek die ze spelen. Het zeskoppige gezelschap komt uit Wakefield (in de buurt van Ottawa) en bestaat al veertien jaar. Hun nieuwe, inmiddels derde in eigen beheer uitgebrachte studio-album is ongetiteld, maar zou als de Nude Album omschreven kunnen worden, gelet op de prachtige foto van de naakte jonge vrouw op de cover. Dat is echter niet de enige blikvanger want de muziek mag er ook zijn. Fiftymen speelt greasy country zoals je dat van een meer…

De waarheid verkopen. Dat is wel zo ongeveer het ergste wat een mens kan doen. Truth Be Sold (Blue Rose/Sonic Rendezvous) heet de nieuwste cd van Leeroy Stagger. De Canadees streed op zijn vorige album Radiant Land tegen kernenergie en kapitalisme en ook deze keer laat hij het niet om zijn onbehagen te ventileren. Zoals in het hoekige punkliedje Cities On Fire. De tekst op het inlegvel is afgedrukt op de achtergrond van een vuist. Problemen met de hypotheek en ander menselijk leed worden opgelost met luisteren naar Willie Nelson op de jukebox. De beschrijvingen meer…

The Frog Pond is een niet al te groot openluchtpodium achter de Blue Moon Farm ergens in het zuiden van de Amerikaanse staat Alabama. Singer-songwriter Grayson Capps runt er de boel samen met zijn vriendin. Tijdens de concerten die er elk weekend worden gehouden ontstond het samenwerkingsproject Willie Sugarcapps. Naast Capps bestaat dat uit Will Kimbrough, Anthony Crawford en Savana Lee (samen Sugarcane Jane) en Corky Hughes. Het titelloze debuut Willie Sugarcapps (The Royal Potato Family/Bertus) bevat een meer…

Er is best wat aan te merken op The Arcade van het Noorse Seven Doors Hotel. De dunne stem van Alexander Lindbäck is niet gelijk een trekker, soms zijn de teksten wat knullig (Dead Man’s Car b.v.) en als je niet tegen dialecten kan is dit album ook niks. Aan de andere kant, bij tijd en wijlen schiet het vijftal uit Oslo wel enorm raak. Opener Go With You is een heerlijke kruising tussen een jaren 80 pophit en rootsy powerpop. En in That Day huilt de gitaar van Bjørn Harald Tveråli Winge wel erg mooi tegen het toetsenspel van Kenneth Bjørdal aan. Het prachtige en meer…

Met die Ray Ban op zijn neus heeft Colin Gilmore wel wat van een jonge Joe Ely. Op The Wild And Hollow (Woobietown Records) kan die vergelijking worden doorgetrokken. Niet zo vreemd natuurlijk, want Colin is de zoon van Jimmie Dale Gilmore. Hij is dus een nazaat van een van de prominente leden van de Lubbock-maffia. Op een nummer als Wait gaat Gilmore junior nog verder terug in de rijke muziekgeschiedenis van de Texaanse stad. Want hier is duidelijk de invloed van Buddy Holly te ontwaren. In de zang vooral. Alsof een nerd de meer…

Excuses. Druk. Druk. Plaatjes blijven wel eens liggen. Recensies verschijnen veel te laat. Van dit What Else Is Left? (Mystery Egg Records) stond heel lang geleden al een nummer op onze Spotify-playlist. Nu dan eindelijk een stukje over het debuut van The Will Callers. Dat zijn de jongemannen Jake Murphy (zang, gitaar) en Daniel Slatton (drums, zang) met als ritmesectie de veteranen Scrappy Jud Newcomb (bas) en Brad Rice (drums). Een andere veteraan produceerde het album en wel Ray Wylie Hubbard. De sound van meer…