The Whiskey Bottles schilderen op Grandville (eigen beheer) het portret van een doorsnee stadje in Amerika. Het bestaat niet, maar het zou overal in de Verenigde Staten kunnen zijn. Zo’n plaatsje waar de mannen nog werken met hun handen en overal witte hekken om de gazons met houten huizen staan. De band komt uit Boulder, Colorado, en heeft in Molly Orlando een krachtige zangeres. Fel als Maria McKee kan ze overkomen op de uptempo nummers. Want in dat fictieve plaatsje is natuurlijk ook niet alles koek en ei. Naast Orlando bestaat meer…

De door een nichtje van Ashleigh Flynn gemaakte tekening die de cover van A Million Stars (Home Perm Records) siert, bracht de artieste uit Portland, Oregon, op het idee om een plaat te maken over de vrouwen van het Wilde Westen. Zo maken we op het titelnummer kennis met Cattle Annie en Little Britches, twee vrouwen die eind negentiende eeuw als outlaws tekeer gingen in Oklahoma, Kansas en Missouri. Ze deden dat altijd verkleed als mannen trouwens. Op How The West Was Won horen we het verhaal van Janie: ‘Janie had herself meer…

Achter de naam T.S. Eliot Appreciation Society gaat de Utrechtse singer-songwriter Tom Gerritsen schuil. Dat pseudoniem is niet toevallig gekozen. Gerritsen, een voormalige straatzanger die ook een paar jaar in Canada heeft doorgebracht, bewondert de Amerikaanse/Britse dichter vanwege diens fragmentarische manier van schrijven. Dat probeert hij zelf ook met de indiefolkyliedjes op zijn debuut, A New History (V2), zodat iedere luisteraar er iets in kan horen. Fragmentarisch? Je zou het ook onsamenhangend kunnen noemen. Kwestie van meer…

De roots van Ha Ha Tonka verpakken ze al in de bandnaam. Ha Ha Tonka is namelijk een natuurpark in Missouri, de Amerikaanse staat waar de band vandaan komt. Op Lessons (Bloodshot Records/Bertus) toont het kwartet ambities die verder gaan dan de countryroads die ze al kennen. Op Dead To The World trekken ze de boel in gang zoals ook Mumford & Sons dat kunnen. Met wat handgeklap en losse pianoaanslagen en samenzang bewerkstelligen ze een sfeertje dat indierock blijft, maar toch ook een commercieel kantje heeft. Daarnaast voegen meer…

Over Austin Lucas had ik al wel positieve stukjes gelezen, maar zijn muziek had ik nog nooit gehoord. Vreemd dus dat Stay Reckless (New West/Warner Benelux) zo bekend klonk. Die stem, tjonge, die zanger kende ik toch? Het duurde even en opeens wist ik het. Austin Lucas klinkt precies als Gary Floyd. En dat is goed nieuws, want wanneer hebben we voor het laatst wat gehoord van die artiest? De overeenkomst in stem is frappant. Saillant detail is dat Lucas en Floyd een vergelijkbare muzikale loopbaan hebben. Voor Floyd begon meer…

Op een reis van Woodstock naar New Orleans zoekt Anders Osborne naar de vrede. Bijna zeven minuten duurt het titelnummer Peace (Alligator/Munich) waarmee hij het album opent. Je kunt je blijven verbazen over de van soul doordrenkte rootsrock van de in Zweden geboren musicus. Die is zo Amerikaans als wat, maar nooit een simpele doordruk van zijn voorbeelden. Osborne blijft zich ontwikkelen als een oorspronkelijk artiest die graag zijwegen inslaat. Funky en modern op Let It Go, flirtend met reggae op Windows en Sarah Anne. Chaotische no meer…

Samen met Doug Sahm schreef Augie Meyers halverwege de jaren zestig muziekgeschiedenis door Engelse beat te roeren door Texaanse country en Mexicaanse conjunto. Nadat het Sir Douglas Quintet de horizon had verlegd van San Antonio naar San Francisco kwam daar nog ook nog psychedelische rock bij. Ondertussen maakte Meyers in de jaren zeventig heerlijke countryplaten zoals You Ain’t Rollin Your Roll Rite en Finally In Lights. Lover Lost And Found (El Sendero Records) brengt dat geluid helemaal terug. Zo heeft But For Now die meer…

Een echte groeidiamant, dit Southeastern (Southeastern Records/Thirty Tigers/Bertus) van Jason Isbell. De eerste draaibeurten deden de overwegend rustige nummers me helemaal niets. Beetje saai, zo was de eerste indruk. Slechts bij Super 8, het enige rockende nummer van de plaat, veerde ik op. Maar na vaker draaien begonnen de nummers door te dringen tot mijn in eerste instantie afwerende brein. En verder. Naar beneden. Naar de ziel. Isbell zweerde de drank af en trouwde met violiste Amanda Shires en doet zonder valse sentimenten meer…

Liefhebbers van de Drive-by Truckers weten vast nog wel wie Shonna Tucker is, de blonde bassiste die in 2011 de band verliet. Op de laatste DBT-albums stonden, naast liedjes van de bekende krachten Patterson Hood en Mike Cooley, ook al enkele songs van haar hand. De meeste fans vonden dat op zijn best aardige rustpunten tussen het geweld van de echte songschrijvers. Van Shonna Tucker zouden na haar vertrek wel niet veel meer horen. Ha, fout, A Tell All (Sweet Nectar Records) is het eerste album van Shonna Tucker & Eye Candy, meer…

Gelukkig zijn er nog vrouwen die het vak van countryzangeres serieus nemen. Die gewoon country zingen omdat ze country voelen en die weinig van de commerciële poespas er omheen moeten hebben. Elisabeth Cook, bij voorbeeld, of de op punt van doorbreken staande Kacey Musgraves. En Lindi Ortega natuurlijk, de in Nashville neergestreken Canadese zangeres die met Tin Star (Last Gang Records) haar vijfde volwaardige album alweer aflevert. Met haar twee vorige platen, Litttle Red Boots en het heerlijke Cigarettes & Truckstops, zorgde ze meer…