What’s In Between (Electric Moth) is een leuke cd voor mensen die in de altcountry terecht zijn gekomen via alternatieve Amerikaanse gitaarrock. De vorige plaat van Pedaljets dateert namelijk van 23 jaar geleden. Zelf heb ik het debuut Today Today uit 1988 als elpee in de kast staan. Aardige plaat, maar echt opvallen deed de band uit Lawrence, Kansas, destijds niet in het grote aanbod. Nu worden ze gezien als een missing link tussen Replacements en Nirvana en dat is helemaal niet zo’n gekke omschrijving. Voeg er nog meer…

Het releaseseizoen is weer in volle omvang aangebroken. De een na de andere heerlijke plaat belandt in onze postbak. Stay True van Danny & the Champions Of The World (Loose Music) is er ook zo een. Centrale man (liedjesschrijver en zanger) van deze groep is Engelsman Danny George Wilson die al zo’n 20 jaar in het vak zit en in het verleden de wereld al verblijdde met albums van zijn toenmalige groep Grand Drive. Stay True is zijn beste plaat. Zo, daar kunnen we niet omheen. Prachtige liedjes in het countrysoulidioom. Het begint al met meer…

‘Sun comes up over the hill / And climbs in the kitchenwindow / Coffee on the stove / Six a.m. again’. Het zijn de simpele dingen van het leven waarover Matt Stone zingt. Alledaagse zaken. En niet alleen op The Simple Things. Ook als hij over de grenzen gaat, zoekt hij naar gewone taferelen. Op Sweet Barcelona kijkt hij rond als de toerist die hij er is. Northern Lights (eigen beheer) is het (late) debuut van de singer-songwriter uit Californië. Het is typisch muziek voor koffiehuizen, deze folk en americana van Stone (zang, baritongitaar). Op dit meer…

Zitten we nog te wachten op een band als Dawes? Dat is de grote vraag die het derde album Stories Don’t End (Hub/Mercury/Universal) oproept. Want, euh, hadden we met punk niet voorgoed afscheid genomen van megalomane rockacts als Eagles, Fleetwood Mac en Steely Dan? Dus waarom zouden we zo’n 35 jaar later opeens weer vallen voor zo’n band? Toch was dat wat er was gebeurd met het twee jaar geleden verschenen Nothing Is Wrong. De softe classic rock van vier jonge Amerikanen op die plaat was zo gloedvol dat er meer…

Heel intrigerend is de nieuwe plaat, Fits Of Reason, van Brown Bird. Dat is nogal met de deur in huis vallen. En dat moet ook want dit is een album dat ook in de Lage Landen aandacht verdient. Brown Bird is de naam waaronder David Lamb (uit Rhode Island) met wisselende bandsamenstellingen zijn muziek aan de man brengt. Op deze laatste doet hij dat met bassiste/zangeres Morgan Eve Swain. Bas dus en elektrische gitaar en rudimentaire percussie. Dat is de basis waarover Lamb en Swain hun zangpartijen neervlijen in meer…

Op No Depression werd hij al eens omschreven als een ‘country Badfinger’. Jody Stephens (Big Star) schijnt een fan te zijn. Geen misselijke aanbevelingen voor de Australiër Chris Pickering. Afgaande op de ep Circles (eigen beheer) kunnen we een heel eind met die loftuitingen meegaan. Zo noteerden we bij Trivia de namen van Tim Knol en Harry Nilsson omdat die door het hoofd schoten. Fraaie pop, mooie stem, pakkende melodieën. Pickering is neergestreken in Nashville en dit Circles is de tweede in een serie van drie ep’s. Vorig jaar meer…

Het heeft even geduurd voordat dit debuutalbum verscheen. Chauncey Bowers hoefde niet zo nodig. Hij was te druk met zijn baan als onderzoeker in de celbiologie. Wie dat niet heel erg rock-‘n-roll vindt klinken, de Amerikaan was ooit een repo man. Street credibility genoeg dus. Rumors Of Reason (Back 9 Records) is het album van een kerel die niets klakkeloos aanneemt. Als hij ‘God bless America’ zingt, is het een vorm van maatschappijkritiek. Een singer-songwriter die er toe doet dus. En dankzij deze fraaie plaat niet langer slechts bekend bij meer…

Met een lekker lompe honky tonk-beat begint Haymaker Now Now Now (Honey Bucket Records) met Different Girl, een liedje over een meisje dat zich heel anders gedraagt als ze niet bij haar vriendje is. Dan gaat ze het liefst aan de boemel in New York City, terwijl ze normaal gesproken braaf thuis op de bank blijft zitten. Op het daaropvolgende Just Like Me handelt het over een meisje dat het wil maken in Los Angeles. De mannen van Haymaker weten wel hoe het afloopt: ‘Oh can’t you see, you fucked up just like me’. De band uit Long Beach, Californië, heeft meer…

Tim Bluhm (zanger-gitarist in The Mother Hips, uit San Francisco) ontdekte Nicki Chambly toen ze op een feestje een gitaar in de handen gedrukt kreeg en spontaan een liedje zong. Dat maakte indruk en hij nam haar onder zijn hoede om haar talent verder te te ontwikkelen. In dat proces ontlook ook de liefde en in 2007 trouwden ze. Sindsdien brengt Nicki platen uit onder de naam Nicki Bluhm. De vorige, het fantastische Driftwood, haalde al mijn top-10 over 2011. Nu ligt er een titelloos album (Little Sur Records) van Nicki Bluhm & the Gramblers. En meer…

De vorige plaat van Jeffrey Foucault droeg de titel Cold Satellite (zie recensie). Nu heeft hij zijn band zo genoemd. Op Cavalcade (Signature Sounds/Continental Record Services/Munich) brengt de Amerikaanse singer-songwriter wederom gedichten van Lisa Olstein tot leven. Prima, maar dat feit is eigenlijk van ondergeschikt belang. Waar het hier namelijk echt om gaat is de geweldige rockmuziek van Cold Satellite. De elektrische gitaren van Foucault, Hayward Williams (tevens toetsen) en David Goodrich die uitbreken en dan weer meer…