Een gouden hagedis die meisjes bijt, die daarna als bevroren in bed blijven liggen totdat een omaatje ze weer tot leven wekt, waarna ze dansend ten onder gaan omdat ze niet meer kunnen stoppen (Lizard). Een kleine zwarte spin die iemand achtervolgt naar huis en daar op diens kussen wacht tot de volgende ochtend om dan samen met mieren, kikkers en slangen bezit te nemen van de witte lakens, waarna de achtervolgde persoon naar buiten vlucht en tussen het rottend hout kruipt (Spider). Het is een enge beestenboel op het album Wilderness (Carrot meer…

Als je op haar website de biografie van Bonnie Whitmore leest zie je dat ze uit een heel muzikaal gezin komt. Pa Whitmore leerde zijn twee dochters al op vroege leeftijd een instrument te bespelen zodat ze met hem konden optreden. Hij had zelf een vliegbrevet zodat ze kriskras door Texas en omliggende staten konden vliegen voor die optredens. Bonnie’s zus is de eerste die haar liedjes op een cd zet. Een groot deel van de lezers zal een paar weken geleden deze zus aan het werk gezien hebben. Het gaat hier natuurlijk om Eleanor Whitmore, de vrouwelijke meer…

‘Just like an aeroplane, you take me away’, zingt Josh Mease, maar zelf kan hij er ook wat van. Met zachte harmonieën tilt hij je op en voert je weg op een wolk van dromerige elektronica. Of hij overspoelt je zoals op het instrumentale Fountain. De in Texas opgegroeide Mease woont in Brooklyn, waar hij jaren jazzgitaar studeerde. Totdat hij zijn pad verlegde naar pop. In 2009 maakte hij een soloplaat onder zijn eigen naam, tegenwoordig is hij actief onder de artiestennaam Lapland. Deze plaat heet ook simpelweg Lapland (Hundred Pockets meer…

John Moreland neemt het vak van singer-songwriter serieus. Op zijn jongste album, In The Throes (Last Chance Records), staan tien nummers van eigen hand. En niet alleen zingt hij ze; hij speelt zowat ook alle instrumenten zelf (gitaar, bas, drums, piano, percussie en mondharmonica). Tsja, op een enkel nummer is er een muzikale bijdrage van een bevriend musicus. Maar hou het er maar op dat In The Throes een echte soloplaat is. En wat voor één! De uit Oklahoma afkomstige Moreland, met een verleden in allerlei hardcorebands, houdt het op meer…

Op de website van de Italiaan Alex Di Reto somt hij zijn voorbeelden op: Bob Dylan, Bruce Springsteen, Tom Waits, Stephen Stills en JJ Cale. Naar aanleiding van Love’s No Serious Thing (eigen beheer) voelen we de behoefte om wat andere namen te noemen en wel die van Mystery Slang, Lee Clayton en Rodney Crowell. De acht nummers op dit album worden gekenmerkt door een relaxte funky sound en de praatzang van Di Reto. Verwacht geen vernieuwing, maar deze artiest slaagt er absoluut in om binnen de vertrouwde kaders een eigen meer…

De Zuid-Afrikaanse singer-songwriter Gert Vlok Nel is in Nederland (20 juni – Lantarenvenster, Rotterdam; 21 juni – Roepaen, Ottersum; 22 juni – Kruisherenkapel, Uden; 29 juni – Beauforthuis, Austerlitz) en dat is voldoende aanleiding om nog even aandacht te besteden aan zijn eind vorig jaar verschenen cd Onherroeplik (Hilltop/V2). De bijzondere taal van Beaufort Wes – Se Beautiful Woorde maakte diepe indruk in Nederland nadat het album hier in 2006 werd uitgebracht. De Zuid-Afrikaanse woorden in meer…

Satellite Inn tekende in 1999 een contract met het Amerikaanse label Moodfood waar ze de opvolgers waren van Whiskeytown dat net naar een groter label verhuist was. Een echte Amerikaanse carriere kwam niet van de grond. Zanger Stiv Cantarelli keerde terug naar Italië, waar hij onder meer een garageband begon: het ook ooit op deze pagina’s besproken Gold Rust. Voor Black Music/White Music (Stovepony Records) wendde Cantarelli zich tot zijn oude kameraden uit de Satellite Inn-tijd: Antonio Perugini (drums) en Fabrizio Gramellini (bas en gitaren). Samen meer…

The Dirty Guv’nahs zou wel een aardig bandje voor een festival zijn. Sorry, maar dat is lullig bedoeld. Want rock-‘n-roll voor een menigte op een grasveld is een verschrikking. Een zaaltje van een paar honderd mensen, dan moet het wel ophouden. Weg met die holle poses en lachwekkende proporties, rock-‘n-roll moet je kunnen ruiken voor echte beleving. Zweet! Afijn, een beetje een raar begin van een cd-recensie. Maar ja, dit waren zo ongeveer de gedachten bij Somewhere Beneath These Southern Skies (Dualtone/Blue Rose/Sonic Rendezvous). Het is meer…

Rootsrock zoals je die kunt verwachten van Todd Thibaud op zijn nieuwste album Waterfall (Blue Rose/Sonic Rendezvous). De melancholische powerpop van de Amerikaan uit Boston, Massachusetts, is zo degelijk als wat. Er is helemaal niets mis met dit soort mannenmuziek. Rocken als Buffalo Tom. Rocken als Graham Parker. En in het met blazers opgetuigde Hollow als Springsteen en Southside Johnny. Daar tussendoor nummers die aanvoelen alsof je met een warme deken langs het koude water zit terwijl de dag zijn einde nadert (When The Evening Falls). De meer…

Rik van den Bosch, wie kent hem nog? In 2005 finalist in De Grote Prijs van Nederland en in 2008 schreven we een recensie van zijn cd Coffee, Cigarettes & Beer, waarop een nummer werd meegezongen door Roos Rebergen. Met Rebergen en haar band Roosbeef is het in commercieel opzicht steeds beter gegaan. Van de Amsterdammer Van den Bosch hoorden we weinig meer. Maar… hij is terug. De nu, na enige omzwervingen, in Barcelona gevestigde singer-songwriter levert als Rik Van den Bosch & the Dandies een heerlijke nieuwe plaat af. Een overigens meer…