De rootsrock van het Australische Rattlehand gaat net zo makkelijk langs de bluesroute als via countrypaden. Songschrijver Josh Shelton (zang, gitaar) valt door het gemak waarin hij deze twee stromen volgt nergens in herhaling. De rootsrock op Rattlehand (Plus One Records) is niet vernieuwend, maar altijd welkom. Zes kerels die lekker losjes steeds in de juiste cadans geraken. The Ballad Of Frederick Ward heeft een over alles heen scheurende mondharmonica en een hobbelend countryritme. Het mondharmonicaspel meer…

Jeff Plankenhorn veegt op dobro het liedje Double Barrel Soul naar het einde. Daarin hebben we kunnen vernemen dat de Texaanse songsmid Larry Hooper de dokter en de wet argwaant, maar het meest nog wel de dominee, want die werkt met iedereen. Between Here & The Stars (eigen beheer) is na Rust uit 2006 de tweede cd van Hooper. Het titelnummer is een langzaam outlawliedje met prominente rol voor fiddle. Time To Go is zo’n doorduwend liedje zoals ook James McMurtry ze schrijft. Ook Heaven Or Hell is een meer…

Hij oogt als een rauwdouwer met zijn imposante verschijning en dito baard, maar hoe ruw Adam Faucett ook oogt, hij is wel een ruwe diamant. Gezegend met een stem die volgens mij ijs kan doen smelten, leidt de troubadour uit Little Rock, Arkansas een reizend bestaan; althans naar aanleiding van zijn schitterende derde plaat More Like A Temple (Space Neck Collective) is hij zo’n beetje een jaar op tournee en treedt hij op voor iedereen die hem hebben wil. Faucett is de klassieke folk-zanger die aan een backporch als podium genoeg heeft, maar toch is meer…

Op zijn zestiende scoorde Alex Chilton als zanger van The Box Tops een wereldhit met The Letter. Het was 1966 en het ontzag voor het blanke jochie met de strot van een volwassen zwarte soulzanger was groot. Daarna zou hij begin jaren zeventig met Big Star drie albums vol powerpop opnemen die later zeer invloedrijk bleken. De in 2010 op 59-jarige leeftijd overleden Chilton werd al voor zijn dood door alternatieve rockbands als R.E.M. en The Posies de hemel in geprezen. De periode tussen Box Tops en Big Star is altijd onderbelicht gebleven, mede meer…

Erwin Nyhoff was een wel heel bijzondere deelnemer aan The Voice Of Holland. Immers, hij stond al in 1994 met zijn countryrockband The Prodigal Sons op Pinkpop. Gewaagd om je dan nog door een jury (en heel Nederland) te laten beoordelen. Hij schopte het ver in het tv-programma en You Still Think (Covers & Originals) (Munich) moet het volgende zetje zijn om zijn in het slop geraakte muzikale loopbaan vlot te trekken. Of dat lukt is de vraag. Cool It, het titelnummer en vooral Jenny’s New Morning zijn nog altijd fraai, de meer…

De stem van Lee Briante lijkt nogal op die van een jonge John Prine. Dat is alvast een mooi gegeven voor The Far West, een wat slaperig stel uit Los Angeles. De leden van deze band komen uit diverse hoeken van de Verenigde Staten, net zoals destijds het geval was met veel countryrockgroepen die ontstonden aan de westkust. Bound To Lose zingen deze mannen op The Far West (eigen beheer) en ze zullen inderdaad niet zomaar het succes van die voorgangers evenaren. Maar bij liefhebbers zal dit album wel degelijk meer…

De karakters in de liedjes van Ken Will Morton op Contenders (Ghostmeat Records) doen hun best om succesvol te zijn, maar falen is toch echt veel makkelijker. Dus leven ze in woningen met kapotte ruiten (Broken Windows). Morton zingt erover met compassie. Die warmte gaat door het stoflaagje dat op zijn stembanden ligt. Morton is ouder en soms wijzer en hij heeft zijn vrijheid, het leven is niet makkelijk, maar hij is Happy Enough. Op zijn zesde album houdt de singer-songwriter uit Athens, Georgia, het akoestisch. Niettemin meer…

Je moet eerst in de bergen verdwaald raken voordat je je weg weer vindt. Dat zijn de wijze woorden die Van Wagner meegeeft op zijn veertiende album Lost In The Mountains (eigen beheer). Van Wagner komt uit Pennsylvania en hij werkte in de kolenmijnen, was houthakker en staat voor de klas als docent. Hij zingt over alledaagse zaken. De natuur is niet alleen het decor in zijn liedjes, niet zelden is het de hoofdzaak. Big Water Big Land, Mountain Lion, Rivers, Shadow Of The Mountain, Lost In The Mountains, het zijn stuk voor stuk meer…

Leo Blokhuis is meer dan de popprofessor die alles weet over de Top 2000. Zijn interesse in popmuziek gaat veel dieper. Na een aantal fraaie boeken over veelvuldig gecoverde liedjes en muzieksteden verscheen van hem in 2010 The Sound Of The Westcoast, een soundbook. Die combinatie van een boek met vier cd’s bleek een commerciële voltreffer. Nu is er dan The Sound Of The South (Uitgeverij Ambo/Universal Music). Volgens het beproefde recept gaat Blokhuis in op countrysoul, een tamelijk obscure muziekstroming.
Jawel, er staan ook enkele hits tussen de 97 liedjes op de vier cd’s, goed voor vijf uur meer…

Met 27 minuten speelduur is dit Whiskey Farmer (Union Made Records) nogal kort, maar dat is nauwelijks een bezwaar. De knap geschreven liedjes kun je namelijk zonder problemen op repeat zetten. Met acht nummers heeft The James Low Western Front voldoende te bieden. Allereerst is er de door de voortreffelijke producer Mike Coykendall vastgelegde sound. Het is altcountry volgens het boekje zoals het geschreven is door The Jayhawks. James Low gaat voorop, maar zijn zang is een voorbeeld dat door het front meer…