“Religion is for those afraid of going to Hell, and spirituality is for those who have been there.” Dat was de lijfspreuk van Judee Sill (1944-1979), wier korte leven laveerde tussen de hemel van muzikale vervoering en de hel van verslaving en zelfdestructie. Over haar turbulente tijd op aarde gaat theatervoorstelling Judee, My Baby, die vrijdag in première ging in Amsterdam en later dit jaar elders in het land te zien is.
Judee Sill nam twee albums op – Judee Sill (1971) en Heart Food (1973) – voor ze roemloos van het muzikale podium verdween en ten onder ging aan haar verslavingen. Inmiddels groeit de aandacht voor haar country- en folkliedjes, met klassieke invloeden en poëtische teksten, die ze zong met een stem van een loepzuivere, bijna onaardse schoonheid. Er zijn meer…
Begin zeventiger jaren schreef Donnie Fritts samen met Eddie Hinton het nummer Where’s Eddie?. Of Eddie Hinton, een begenadigde gitarist in ‘dienst’ van de Muscle Shoals Sound Rhythym Section, ook in die periode al vaak zoek was, wie zal het zeggen. Feit is, dat hij de jaren nadien nogal eens onvindbaar was. Na een dolend en onrustig leven vol allerlei spirituele zaken stierf Hinton op 28 juli 1995, slechts 51 jaar oud. Where’s Eddie? is dus een vraag die in zekere 
Een van de eerste Side Tracks ging over de wat er van 24 jaar altcountry nog beklijvend kan worden genoemd. Er bleken toch heel wat ooit veelbelovende namen niet meer relevant te zijn. En natuurlijk: de muziek die we begin jaren 80 alternatieve country noemden wordt tegenwoordig, in die vorm, niet veel meer gemaakt. Ook alt.country evolueert. Gelukkig maar. We kunnen als we willen tegenwoordig heel wat muziek onder de term alt.country (of americana, dat is mij om het even) harken. Als er maar invloeden 
Oké, het optreden van Brent Best in de bovenzaal van Paradiso, 20 september 2008, vergoedde het gemis van Slobberbone enigszins. Het was solo namelijk toch een goed & bovenal gedreven optreden. Het palet aan sterke Slobberbone-songs, veelal gepend door de heer Best zelve, kwam zeker waarheidsgetrouw over, die zaterdagavond in 
Soms word je hard met de neus op de feiten gedrukt. Je denkt dat je heel wat weet, maar in feite weet je niets. Het was een artikeltje in de Heaven over Rodney Crowell waarin de naam Ben Bullington genoemd werd. Crowell heeft namelijk op zijn laatste plaat een liedje opgedragen aan deze Bullington, een singer-songwriter uit Montana. Ik kende het werk van Bullington niet. Sterker nog, ik had nog nooit van Ben Bullington gehoord. Als je dan via Spotify gaat luisteren naar de vijf platen van 
Vorige week woensdag, 18 juni, was het exact 20 jaar geleden dat een lang gekoesterde wens dan toch in vervulling ging. Jackson Browne in concert. Vanaf begin jaren zestig ben ik namelijk geïnfecteerd door een vrij gezond virus: muziek. The Byrds en The Flying Burrito Brothers en ook Dillard & Clark vervingen eind zestiger jaren langzaamaan m’n ‘liefde’ voor de Britpop (Kinks; Pretty Things). Begin jaren ’70 kwam daar dan ook eens de mellow mafia om de hoek kijken; U weet wel, singer/songwriters en formaties zoals Jackson Browne en ook The Eagles. De Adelaren waren recent trouwens 
Nooit zag ik de uit Portland afkomstige formatie Dolorean live. Nou ja, Dolorean solo, oftewel Al James, zag ik eind 2011 in een Utrechtse werfkelder optreden. Dat was erg mooi. Maar de band Dolorean, nee die heb ik nooit zien optreden. En dat zal ook niet meer gebeuren. Afgelopen zaterdag gaven ze in Mississippi Studios in hun herkomstplaats Portland hun allerlaatste concert. Zo komt er na ruim 12 jaar en 4 albums (of 5 als je het in eigen 
Een paar weken geleden liet men op BBC4 de documentaire The Byrd Who Flew Alone zien, een nogal tragisch portret van Gene Clark. Clark maakte vanaf 1964 deel uit van The Byrds en was onder meer verantwoordelijk voor ‘I Feel A Whole Lot Better’ en ‘Eight Miles High’. In 1966 verliet hij de groep en begon een solocarriere. Het muzikale hoogtepunt van die solo-inspanningen is ongetwijfeld het veertig jaar geleden verschenen No Other, een prachtig album waarop Clark 
Neem me niet kwalijk, maar zó geweldig was dat liedje van die Common Linnets nou ook weer niet. Ik bedoel: als het dan tóch moderne country moet zijn, dan zijn wij, altcountry’ers, wel wat anders gewend. We schudden zo vijftig songs uit de mouw die stuk voor stuk wél opgewassen zouden zijn tegen een geschminkte baard uit Oostenrijk. En eerlijk gezegd valt die 
