Enige weken geleden plukte ik zomaar een cd van ene Mike Felten uit de ‘platenkast’. En wat bleek: er stond er zelfs nog een van Felten pal naast. Wat leerde mij dat? Dat ondanks dat het inmiddels een puinhoop is als het om een beetje handzame volgorde in mijn platenkast gaat, de letter F redelijk op orde is. Goed, Mike Felten dus. De albums van Felten in mijn bezit zijn: Landfill uit 2003 en Tossin’ It Away uit 2008. Opnieuw beluisterd dus. Bijzonder? Ja, maar niet in de zin dat het vergeten wereldplaten zijn, dat dan meer…
Op 12 oktober 1997 overleed Henry John Deutschendorf. Het experimen-tele vliegtuigje dat hij bestuurde stortte in zee voor de kust bij Monterey, Californië. Deskundigen verklaarden later dat hij waarschijnlijk heeft geprobeerd het knopje van de benzinetoevoer te bedienen, dat, in afwijking van het 
Deze Side Track laat zich wellicht lezen als een verslag, doch is toch meer bedoeld als een soort van ode aan alle, veelal kleinschalige, initiatieven om live- muziek aan de ‘man’ te brengen. Een van die initiatieven is Peticantus, een collectief (met o.a. Peter Schaper en Tim Knol) ooit ontstaan in het West-Friese Hoorn. Nog even, en Peticantus is alweer aan haar 2e lustrum toe. Knap! Gedurende de afgelopen jaren vonden veel buitenlandse (doch ook vaderlandse) acts hun weg naar Het Huis verLoren, het intieme, gezellige zaaltje waar het allemaal gebeurt. Zomaar een greep uit de vele namen die het podium van Peticantus één of meerdere keren bevolkten: Romi Mayes, Kevn Kinney (binnenkort terug met Drivin ’N Cryin), Jim Byrnes, Elliott Brood, Boris McCutcheon, 
Wie zijn albumhoezen vroeger minutieus bestudeerde is de naam Joe Lala zeker tegengekomen. Een opvallende naam. “Percussion: Joe Lala”, stond er dan, o.a. op LP’s van Dan Fogelberg, Souther, Hillman, Furay, the Byrds, Firefall, Poco, op het meesterwerk No Other van Gene Clark ook. Er was een periode dat Joe Lala op percussie alomtegenwoordig was.
Het was op 1 april 2007. Zondagmiddag in Zwolle, Hedon, Gert Vlok Nel. Die had je toen. Maar eerst nog een voorprogramma. Een jonge gast met een gitaar en een gewaagde lok op het voorhoofd. Hij noemde zich ‘Lucky Fonz III’. Voordat zijn eerste liedje klaar was, zat ik hoofdschuddend op een bank in de voorjaarszon, aan de Achtergracht. Hoe was het in godsnaam mogelijk dat iemand die zó vals en onvast zong, op een officieel podium kwam te staan? Intussen is Lucky Fonz een coryfee, ademloos geadoreerd door Matthijs van Nieuwkerk. Hij zingt nog even onvast en vals als toen in Zwolle.
Het is alweer ruim 10 jaar geleden dat Warren Zevon overleed. De singer–songwriter uit California die z’n halve leven wegzoop en -snoof, verloor het op 7 september 2003 uiteindelijk van de kanker in zijn longen. Maar niet nadat hij nog een meesterwerk had achtergelaten in de vorm van het album The Wind, met daarop het ontroerende Keep Me In Your Heart en een in het licht van de omstandigheden hartverscheurende versie van Dylans Knocking’ On Heaven’s Door. 
Nashville, wat moeten we toch met Nashville? Nashville, de stad die we als Americanisten toch graag zien als het Sodom en Gomorra van de hoedencountry, nepmuziek en slechte smaak in het algemeen. Geef ons Austin maar, of Memphis. Ha, dat is natuurlijk een enorme overdrijving die de miljoenenstad Nashville en haar inwoners volstrekt geen recht doet. Maar wat moeten we er dan mee? Nou, ernaar kijken bij voorbeeld? Dan hebben we het over de dramaserie 
It’s a long way to Nashville, but I’ve seen that road before. Lezers op Take Root-leeftijd weten genoeg. Dinsdagavond, acht uur, Wim Bloemendaal. Weer zo’n aartsvader van de nationale altcountrykerk. Inmiddels ook alweer achter in de zeventig. Een echte radioman. Zijn liefde voor de radio ontstond in zijn kindertijd, legt hij uit in een interview in 
