Het was op 1 april 2007. Zondagmiddag in Zwolle, Hedon, Gert Vlok Nel. Die had je toen. Maar eerst nog een voorprogramma. Een jonge gast met een gitaar en een gewaagde lok op het voorhoofd. Hij noemde zich ‘Lucky Fonz III’. Voordat zijn eerste liedje klaar was, zat ik hoofdschuddend op een bank in de voorjaarszon, aan de Achtergracht. Hoe was het in godsnaam mogelijk dat iemand die zó vals en onvast zong, op een officieel podium kwam te staan? Intussen is Lucky Fonz een coryfee, ademloos geadoreerd door Matthijs van Nieuwkerk. Hij zingt nog even onvast en vals als toen in Zwolle.

Het is een merkwaardig meer…

Tja, deze Side Track zou oorspronkelijk in het teken staan van, voor mij althans, een aantal ‘bewogen’ optredens van een recent én een redelijk ver verleden. Edoch, naar aanleiding van het verhaal (en de reacties daarop) ‘Niet te vergeten: Warren Zevon’ van zo’n week geleden, kan ik natuurlijk niet om Townes van Zandt heen. Townes zou 7 maart jongstleden 70 jaar zijn geworden, en dat mag inderdaad niet genegeerd worden.  Geforceerd dan, dit verhaal? Neen! Geenszins zelfs, want natuurlijk heb ook ik zijn oeuvre vrijwel geheel in de ‘kast’ staan, dit inclusief twee fraaie tribute albums uit respectievelijk meer…

Het is alweer ruim 10 jaar geleden dat Warren Zevon overleed. De singer–songwriter uit California die z’n halve leven wegzoop en -snoof, verloor het op 7 september 2003 uiteindelijk van de kanker in zijn longen. Maar niet nadat hij nog een meesterwerk had achtergelaten in de vorm van het album The Wind, met daarop het ontroerende Keep Me In Your Heart en een in het licht van de omstandigheden hartverscheurende versie van Dylans Knocking’ On Heaven’s Door. meer…

Nashville, wat moeten we toch met Nashville? Nashville, de stad die we als Americanisten toch graag zien als het Sodom en Gomorra van de hoedencountry, nepmuziek en slechte smaak in het algemeen. Geef ons Austin maar, of Memphis. Ha, dat is natuurlijk een enorme overdrijving die de miljoenenstad Nashville en haar inwoners volstrekt geen recht doet. Maar wat moeten we er dan mee? Nou, ernaar kijken bij voorbeeld? Dan hebben we het over de dramaserie Nashville die via het onovertroffen Netflix ook hier te meer…

It’s a long way to Nashville, but I’ve seen that road before. Lezers op Take Root-leeftijd weten genoeg. Dinsdagavond, acht uur, Wim Bloemendaal. Weer zo’n aartsvader van de nationale altcountrykerk. Inmiddels ook alweer achter in de zeventig. Een echte radioman. Zijn liefde voor de radio ontstond in zijn kindertijd, legt hij uit in een interview in New Folks Sounds. Hij was vaak ziek. ‘De radio was voor mij een soort ultieme kameraad’. Grappig genoeg was Bloemendaal dat zelf later ook voor zijn luisteraars. Nashville was een wekelijkse ontmoeting met een vriend die altijd weer ergens wat bijzonders vandaan had weten te toveren. Een mooi voorbeeld is Paul Siebel. Al een hele tijd was diens Nashville Again de begintune van het programma, voordat Bloemendaal onthulde wie de zanger was. Een mysterieus genie, twee verbluffend mooie platen gemaakt, gefrustreerd vertrokken uit de New Yorkse Greenwich Village-scene van de jaren zestig (waar ook gasten als Bob Dylan, Joan Baez en Dave van Ronk deel van uitmaakten) en geëindigd als parkwachter in Maryland. Voor dat soort types was je bij Bloemendaal, een soort alwetende muziekarcheoloog, aan het juiste adres. Dat gold des te meer meer…

Nighttown

De stadsregio Rotterdam, het Rijnmond- gebied, telt ruim 1,2 miljoen inwoners. De stad Rotterdam neemt hiervan ruim 600.000 ingezetenen voor haar rekening. Kortom, veel potentie om allerlei initiatieven te ontplooien. Neem nou de meest populaire sport van ons ‘kikkerlandje’: Voetbal. Rotterdam telt maar liefst drie betaald voetbalorganisaties, Feyenoord, Sparta en Excelsior R., terwijl in het vrijwel aanpalende Dordrecht de plaatselijke bvo momenteel in de ‘Jupiler League’ een fiere meer…

Je stapt op je ‘vaste’ dag bij je platenboer binnen. Korte uitleg: ‘een platenboer is een zaak waar je nog in alle rust in de schappen kunt grasduinen naar cd’s (vanaf hier als ‘albums’ te betitelen) en vinyl (2^e hands) van je gading….’ In alle rust is ook iets wat om uitleg vraagt, want: ‘in dergelijke zaken kan je meestal een kanon afschieten…’ Maar goed, samen met andere ‘loners’ die zich op zo’n verloren vrijdagmiddag ook bij deze platenboer vervoegen is het vaak prettig toeven. Lekker ‘ouwehoeren’ over van alles, maar uiteindelijk uiteraard vooral over meer…

24 jaar geleden namen de mannen van Uncle Tupelo de nummers op voor hun debuut-cd, No Depression, het album dat algemeen wordt gezien als startpunt van de altcountry-muziekstroom. Daar kun je over twisten, maar laten we dat nu ‘ns niet doen. Laten we eens kijken wat er in die afgelopen 24 jaar is gebeurd. Daarvoor pak ik The Rough Guide To Country Music, verschenen in 2000, er ‘ns bij. Het laatste hoofdstuk daarvan wijdt schrijver Kurt Wolff aan altcountry of zoals hij het nog noemt ‘Alternative Country’.

Wolff behandelt in dat hoofdstuk 36 artiesten waarvan we mogen meer…

“Wij beschouwen Jan Donkers toch allen als onze voorganger die ons leerde dat populaire muziek vooral ook mooie muziek is.” De uitspraak is van Mart Smeets, en staat op de homepage van A Song Journey, het prachtige theater/muziekprogramma waarmee Jan Donkers, Edo Donkers (geen familie), Abel de Lange en Louis ter Burg door het land toeren. Wat Smeets met deze uitspraak bedoelt, is mij eerlijk gezegd een raadsel, maar dat geldt voor bijna alles wat Zijne Smeetsheid er uitbralt. Laten we het niet over Smeets hebben (‘nu stop ik, want ik begin weer’, zou Gerard Reve zeggen), maar over Jan Donkers. Hij is weer op de radio! meer…

December. Feestdagen. Elk jaar opnieuw. Tradities. Het gaat te ver om te stellen dat feestdagen voor mij een gruwel zijn, maar er zijn grenzen. Dus geen Sint-viering meer. En dat is niet ingegeven door het weer opgelaaide ‘geneuzel’ over knechten…  Kerst kan nog wel. Maar met mate. Overdaad schaadt. Vuurwerk aanschaffen en vervolgens afsteken, is ook zo’n meer…