Er verschijnen niet heel veel boeken over countryhelden in het Nederlands taalgebied. En dan bedoelen we originele, in het Nederlands, geschreven boeken. En over Johnny Paycheck is al uberhaupt weinig geschreven. We waren dus erg benieuwd naar Johnny Paycheck (Arbeiderspers) van de Vlaamse schrijver Christophe Vekeman. Vooropgesteld: het betreft hier geen klassieke biografie. Het is meer een boek over Johnny Paycheck, met een biografische inslag, en de verhouding van de schrijver tot de zanger.
Kent u Johhny Paycheck? Een van de Amerikaanse countryzangers die tot de Outlaw-beweging gerekend worden, zoals ook b.v. Waylon Jennings, Kris Kristofferson en Willie Nelson. Het onderwerp van Vekeman’s boek was ook letterlijk een outlaw. Diverse meer…
Glyn Johns, Don Was, Bill Szymczyk, George Martin, Rick Rubin, Daniel Lanois, Steve Lillywhite, T Bone Burnett en Phil Spector, zomaar even een willekeurig rijtje producers van naam en faam, met vaak ook een gouden reputatie. Een illuster gezelschap. Uiteraard kunnen er veel meer namen opgesomd worden. Bijvoorbeeld die van ene Dave Cobb. Vrijdag 7 oktober kwam er wederom een album uit waar deze in Savannah, Georgia geboren producer/muzikant zijn handtekening onder kon plaatsen: Shine On A Rainy Day van Brent Cobb. Juist ja, familie. Geen broer zoals ergens te lezen viel, maar wel een 
Wat heeft meer impact op een muzikale carrièreversnelling: een luttele minuut -het zogeheten muziekminuutje- bij De Wereld Draait Door of een notering in de Euro Americana Chart? Het antwoord laat zich makkelijk raden, en daar doe ik de Euro Americana Chart natuurlijk niks mee te kort. Carter Sampson, The Queen of Oklahoma, is tot op heden nog niet opgetrommeld bij ons aller Matthijs, dus haar groeiende 
“It’s a thin line between love and hate” zongen The Persuaders (en The Pretenders) al. Nu ging het in dat liedje over de liefde voor een vrouw en niet om de liefde voor muziek. Maar in mijn relatie met muziek speelt ook een lijn. De lijn waarover ik het hier wil hebben. Iedereen kent hem wel: de scheidslijn tussen de soort muziek die je mooi vindt en die muziek waar je niets van moet hebben. In mijn geval loopt er dus zo’n lijn tussen alternatieve country en de muziek 
Justin Osborne? Johnny Delaware? Bekende namen? Tot voor kort voor mij in ieder geval niet, maar dat wijt ik dan gemakshalve maar aan een gebrek aan alertheid. Was er namelijk wel sprake van oplettendheid geweest, dan had ik de namen van Osborne en Delaware al medio november 2015 tegen het ‘lijf’ gelopen. En vervolgens ook die van o.a. Taylor McCleskey, Eric Mixon, Wolfgang Zimmerman, Corey Campbell, Camilo Miranda, Jordan Hicks en 
De wereld is nog in rouw om het overlijden van Prince (en een beetje om het overlijden van Lonnie Mack), maar de dood van Gib Guilbeau een week eerder, op 12 april, ging vrijwel onopgemerkt voorbij. Guilbeau was echter oneindig veel belangrijker voor het ontstaan van het genre countryrock (en dus ook voor americana en altcountry) dan Mack en Prince.
The Old Joe Clarks, Tarbox Ramblers; Dolorean, Richmond Fontaine en Timesbold. Zomaar een vrij selecte greep uit bands die sinds de opgang van alt-country (Uncle Tupelo – No Depression; uit 1990) op een of andere manier tot deze categorie behoren dan wel behoorden. Probleem daarbij is de immer sluimerende vraag: ‘waar staat altcountry dan wel voor, de definitie?’. En ook: ‘vallen voornoemde namen dan ook echt onder die vermaledijde noemer?’. Nou, daar ga ik me maar niet aan vertillen, aan die discussie. Wat dan 
Zomaar een YouTube-zondag met wat liveregistraties van artiesten waarvan we deze week albums bespraken. Om een beeld bij het geluid te krijgen. Allereerst David Ramirez met een op een IJslandse vlakte opgenomen versie van Harder To Lie van het prachtige nieuwe album 
In de onregelmatige serie ”waar luisterden we tien jaar geleden naar?”, nu – hoewel het al februari is – even een terugblik naar januari 2006. Op deze pagina’s bespraken we toen een paar albums die nog steeds het beluisteren waard zijn en ook een aantal albums van artiesten die compleet van de radar verdwenen zijn. Wat te denken bij voorbeeld van Linda McLean? Van haar recenseerden we No Language. Daarna was er nog wel wat nieuw plaatwerk van deze dame die ook zeer regelmatig op de Nederlandse podia stond, maar 
In november van enig jaar begint het al te wringen: de maand december is aanstaande. Waarlijk een gruwel die maand, elke keer opnieuw. Al die min of meer opgelegde plichtplegingen, ze kunnen mij gestolen worden. Om die reden begint in november (en soms al veel eerder…) mijn voorbereiding op de maand na december, juist ja, die maand waar men nu ook al sinds enige tijd ergens het begrip Blue Monday voor heeft ingepast: januari! Verlost van al dat quasi feestelijk decembergeneuzel, ga ik er juist in januari vrolijk & depressievrij met volle overgave tegenaan. Iets wat in december simpelweg lastiger is: het 
