Er is een Wikipedia-pagina aangemaakt over Rituals (Tiptoe Tiger Music/Thirty Tigers) en daarin staat dat dit album het achtste is van Watchhouse. Dat klopt niet en het klopt ook weer wel. Want Andrew Marlin en Emily Frantz namen in 2021 na vijf albums afscheid van de naam Mandolin Orange en gaan sindsdien door het leven als Watchhouse. Dit is dus het derde album onder die naam. Van Mandolin Orange bespraken we vier cd’s en die waardeerden we allemaal met vier sterren. Rituals, het eerste album van het echtpaar dat we bespreken sinds de naamswijziging, krijgt er drie. Dat heeft meer…
‘A child of melody’ noemt 
Vorig jaar stond 
Na de ontmoeting eerder dit jaar (op Love + Freedom) met Sgt. Baylock, de politieman uit West Texas die Joe Ely om het minste of geringste achter de tralies opborg, maken we nu kennis met een South Texas Lawman in een liedje van 
Het is niet gek als je Charlie Daniels, uit Wilmington, North Carolina, nooit zonder cowboyhoed gezien hebt, want een heel grote liefhebber van westerns. Daarnaast hield de jonge Charlie eveneens van gospel, bluegrass en rhythm-and-blues, waar later jazz bijkwam. Zodoende ontwikkelde hij zijn talent op de gitaar, banjo, mandoline en fiddle.
In de tweede helft van de jaren 80 kocht ik een geluidsinstallatie waarvan de versterker, draaitafel en luidsprekers nog altijd dienst doen. Om tot een goede aankoop te komen had ik Showdown! van Albert Collins, Johnny Copeland en Robert Cray meegenomen naar de hifizaak, een geweldig gitaaralbum waarmee ik de apparatuur goed kon testen. Die elpee uit 1985 is veertig jaar later een voorbeeld voor Jesse Dayton, Ian Moore en Johnny Moeller om ook zoiets te doen. Dat is het album Texas Headhunters (Hardcharger Records/Blue Elan Records) geworden. De drie gitaarbeulen noemen zich ook 
Hebben jullie dat nu ook? Dat je je afvraagt hoe het nu met die en die 
Ben Nichols (zie 
Al te serieus moeten we Last Cowboy On The Prairie (eigen beheer) van 
Er is maar weinig informatie te vinden over 
In de dertig jaar dat 
In de recensie van Longtime Friends van The Wildmans schreef René Leverink dat de cover Any Day Woman van Paul Siebel op zich al bijna genoeg reden was om vier sterren uit te delen. Redenatie: alle aandacht voor de legendarische singer-songwriter is meer dan welkom. Helemaal mee eens. Dus dan moet Suzy Sings Siebel – Volume One (eigen beheer) van 
Venice Beach, Californië (1998)
Van het begin af aan is het 
“
George Whitsell is eind jaren zestig gitarist in The Rockets, tot hij tot de ontdekking komt dat The Rockets al anderhalf jaar niet meer bestaan. Zijn band is namelijk gekaapt door Neil Young.
Net als James McMurtry en Lucinda Williams groeide 
Vorig jaar waren we hier heel enthousiast over 
Natuurlijk is zydeco ook rootsmuziek. Bij uitstek rootsmuziek zouden we zelfs kunnen zeggen. En zeg je zydeco, dan zeg je 
Op 66-jarige leeftijd debuteert 
Darkening Green (Jalopy Records) komt precies op tijd. De titel van het debuutalbum van 
Countryrock, op het juiste moment en tijd – 1974 – maar wel uit Sunderland, aan de kust van noordoost Engeland, en tóch zoiets als Barefoot Jerry of James Gang. In die sfeer. Het wonderlijke daarnaast is dat John Elstar (zang, akoestische gitaar, mondharmonica), Ray Minhinnett (lead-, slide en twaalfsnarige gitaar), Jim Hall (keyboards, piano), John Gordon (bas, gitaar) en Ian Byron (drums) zomaar onder contract komen bij het grote EMI Records, en dat zij in één jaar twee elpees uitbrengen: het zelfgetitelde Highway en Smoking At the Edges. De laatste is net aan de betere, want losser, zelfverzekerder 
Hou op met me, hoor. Wil ik net beginnen met 
Gunnison, Colorado (2008)
Gitaar, pedal steel, fiddle, mondharmonica, hier en daar een banjo en een mandoline, simpele percussie en bas, en daar gaan we. Joe Wunderle maakte met Here To Stay (Anti-Corp) zo’n album dat er altijd al geweest lijkt te zijn. Een stem die doet denken aan John Prine, misschien wat onvaster, of laconieker, en zelfgeschreven songs die aan alle hoofdstukken van het Amerikaanse liedboek lijken te zijn ontsproten: lichtvoetige walsjes (Sunken Ships, Until Time Intertwines Us Again, Walking Bell), opgewekte countrypop (Here To Stay), soepele countryblues (You Can Try), ingetogen ballads 
Dit jaar verschijnt er vooralsnog geen nieuwe plaat van 
All You Need Is Love, dat mag zo zijn, maar de vraag is of we ook een cover van dat overbekende nummer van The Beatles nodig hebben. De vraag stellen is hem beantwoorden. Misschien is het niet eerlijk om dit stukje nou juist te beginnen met dat nummer, want de andere negen liedjes op Fire & Honey (Blackbird) zijn allemaal van Rick Deering en Lisa Miller, die samen 
Onderweg in de auto zeg ik tegen mijn reis- en echtgenote: “Mooi, hè”
