De zesde positie op mijn jaarlijstje werd vorig jaar ingenomen door Blue Horse Opera (eigen beheer) van de Canadees Rick Maddocks. Allesbehalve doorsnee, deze conceptplaat over de klimaatcrisis in de vorm van een soundtrack voor een denkbeeldige spaghetti-western met een speelduur van ruim een uur. Een horse opera is een oude term voor een western en in dit geval speelt die zich niet af in een woestijn, maar in een door olie vervuilde streek, waarbij Canada zuidelijk van de Verenigde Staten is gesitueerd. Zo wordt er van alles omgekeerd en overhoop gehaald in het surreële verhaal. De soundtrack is experimenteel, meer…

Catch You On The Other Side van Driveway Thriftdwellers begint net zo krachtig als Settle For Love van Joe Ely. Je kunt slechtere voorbeelden bedenken. High Top Van (eigen beheer) opent met dat nummer dat een solo van saxofoon meekrijgt. Het album werd opgenomen in Milwaukee, Wisconsin, en bevat voor het merendeel tamelijk stevige alt-country, maar er staan ook enkele nummers op die gericht lijken op een poppubliek. De dunne sound van Dance With You is bijna disco, vooral door de inbreng van producer Ian Olvera op synthesizer. Daar staan dan rockers als Ballin’ The Jack en meer…

De folklegendes Tom Paxton en John McCutcheon trekken al een tijd samen op. We kennen de eerste natuurlijk van het meesterwerkje The Last Thing On My Mind, en een loopbaan in de folkcountry die teruggaat tot de Greenwich Village folkrevival van eind jarig vijftig. John McCutcheon werd een jaar geleden op deze plek nog gehuldigd vanwege zijn fraaie album Field Of Stars. Die recensie sloten we af met ‘niets nieuws, veel moois’. Hetzelfde kunnen we zeggen over Paxton en McCutcheons recente album Together Again (Appalseed Productions). ‘Again’, want meer…

Van de band Dogwood Tales uit Virginia bespraken we hier al eens een album, Too Hard To Tell uit 2018 (recensie). Van Euphoria Again bespraken we niks eerder. Sterker nog: deze band uit Pennsylvania was ons onbekend. De mannen van Dogwood Tales kenden hen echter wel. Klaarblijkelijk goed genoeg om eens een gezamenlijk album op te nemen: Destination Heaven (Born Losers Records). Aanvankelijk was de bedoeling om een soort gedeelde plaat op te nemen waarop nummers van de twee bands elkaar zouden afwisselen, maar al gauw draaide het uit op een meer…

Dit is niet het derde album van Jim Keller dat werd geproduceerd door Mitchell Froom, zoals aangekondigd in de recensie van Daylight. End Of The World (Continental Song City) kwam tot stand in samenwerking met Adam Minkoff. Die uit New York afkomstige producer (tevens zanger, songschrijver en multi-instrumentalist) werkt anders dan Froom, die alles bij voorkeur live in de studio opneemt. Minkoff werkt juist laag voor laag. Keller (gitaar), Minkoff (bas) en Lee Falco (drums) nemen de basis op, waarna andere partijen later worden ingespeeld. Toch slagen ze er in om de twaalf nummers wel meer…

Het gaat hier op deze site veel te weinig over alt-country uit Australië. Terwijl daar toch buitengewoon puike albums worden volgespeeld. Zoals dit Service Station Chicken (Stanley Records) van Dave Favours & The Roadside Ashes. Luister naar het eerste nummer Waterfront Blues en laat je overtuigen. Een punkkoortje achter een ruige strot die laat weten dat hij het best moeilijk heeft met zichzelf. Daarna gaat het maar door; tien nummers in veertig minuten. Dinin’ Out heeft wel wat van de gruizige garagerock van Gravel en Dreaming With The Dead haalt de dagen van meer…

Wait For The Night (eigen beheer) van Eric Schmitt werd door niemand genoemd in de jaarlijstjes. Het album dat in april verscheen werd op deze site ook niet besproken. Overigens staat op de achterkant het jaartal 2024, maar de cd werd pas vorig voorjaar onder de aandacht gebracht. Het kwam er maar niet van om een recensie te schrijven, het aanbod is simpelweg te groot. Maar dan blijft er wel iets knagen, omdat de liedjes van de singer-songwriter uit Baton Rouge, Louisiana, veel te goed zijn om terzijde te worden geschoven. Omdat ik niet langer elke draaibeurt een schuldgevoel wil hebben alsnog meer…

Everybody’s Got To Learn Sometime van The Korgis verwacht je niet direct op een album van een artiest die voornamelijk dobro en lap steel speelt. De uit het noordoosten van Engeland afkomstige KB Bayley draait zijn hand echter niet om voor een bijzondere interpretatie van de hit uit 1980 die zweefde op de schrille klanken van synthesizer. De versie van Bayley staat op East Side Confessions (eigen beheer). Daar staan nog drie liedjes van anderen op. Het origineel van Love And Texaco is van Gretchen Peters en That Kind Of Lonely werd geschreven door Patty Griffin. White House Blues is een meer…

‘De zoete stem van weerstand’ staat onder de naam van Don Arbor op zijn website. Dat maakt de Amerikaan helemaal waar op Hope Is Hard To Kill (eigen beheer). Elke dag moet Arbor vechten om de hoop levend te houden, zo laat hij weten op het titelnummer. ‘I was born in the shadow of the atom bomb, I marched against the war in Vietnam / Weapons of deception killed us in Iraq, you take one step forward and ten steps back’, en daarmee maakt hij duidelijk welke positie hij inneemt in deze polariserende tijden. ‘Have you heard the glaciers crashing into the sea? / Have you seen the waters meer…

Countrymuziek is een veilige haven voor Ned LeDoux. Zijn vader Chris LeDoux bracht 36 albums uit, goed voor ruim zes miljoen verkochte exemplaren in de Verenigde Staten. Safe Haven (Powder River Records/Thirty Tigers) is het vierde album van Ned. En hij draagt My Father’s Boots met trots: ’Beaumont to Odessa, God knows wherever / They’re old but I’ll betcha can’t buy ‘em off the shelf / These stories of living, stitched in the grain / When I wear ‘em, I remember from where I once came’. LeDoux schreef de woorden niet zelf, maar de helft van de twaalf songs is wel degelijk (deels) van meer…

In april 2024 waren we bijzonder te spreken over Simple Motion van Eric Brace (gitaar, zang) en Thomm Jutz (gitaar, banjo, bouzouki, zang). Dat geldt in dezelfde mate voor hun nieuwe album Circle & Square (Red Beet Records). We hebben het over twee door de wol geverfde american folk-veteranen, die weten waar ze het over moeten hebben: alles wat de wereld van vandaag de dag grimmig, onheilspellend en onvoostelbaar maakt. Natuurgeweld, het Witte Huis, de teloorgang van de democratie en de dood van vrienden. Dat alles zo goed verteerbaar meer…

Je kunt rustig stellen dat het leven van Billy Sedlmayr, wiens album Barrios & Graveyards (Dust & Stone Records) hier wordt besproken, bepaald niet over rozen is gegaan. Het begon nog veelbelovend: als zoon van een welgestelde inwoner van Tucson speelde hij drums in The Giant Sandworms, een band met Rainer Ptacek, Dave Seger en Howe Gelb — inderdaad, de voorloper van Giant Sand. Maar daarvan maakte Sedlmayr uiteindelijk geen deel meer uit: Gelb zette hem vanwege zijn onbetrouwbaarheid als stevige drugsgebruiker uit de band. Sedlmayr trok vervolgens naar Minneapolis, waar meer…

‘I’d rather be an outlaw than in with the law / All this authority worship is the strangest thing I ever saw / And their holy-roller hypocrisy / Out here polluting all the free air I breathe / None of them folks ever showed me empathy.’ Op het nummer Outlaw Country maakt Dylan Earl duidelijk waar hij staat in de maatschappij. Te vinden op zijn voortreffelijke album Level-Headed Even Smile (Gar Hole Records). Op het nummer zingt hij alsof hij Merle Haggard is. En de band speelt als The Strangers, de begeleiders van Merle. Dat is best grappig, want Earl bekritiseert juist de zogenaamde outlaws die alles bij meer…

In 2019 begonnen we onze recensie van het debuut van Zach Bryan met de woorden: “Zach Bryan, onthoud die naam. Want deze Zach Bryan uit Tulsa, Oklahoma zou zomaar eens kunnen uitgroeien tot de nieuwe Tyler Childers, Jason Isbell of John Moreland.” Wel, qua populariteit en verkoopcijfers is hij laatstgenoemden al lang voorbijgeschoten. Wat heeft deze man kunnen bewerkstelligen in die zes jaar! Het optreden met de meeste bezoekers in de VS (112.000), een deal van 350 miljoen dollar voor zijn muziekcatalogus, een nummer 1-hit met meer…

Caledonia begon als een duo, bestaande uit William Ryan (zang, gitaar) en Daniel Collins (zang, fiddle). Voor hun aanstekelijke debuutalbum Four Mile Road (Earwicker) sloten drummer Noah Connolly, bassist Alex Sterbenz, zangeres Natalie Race en banjoman Bob Baronner zich aan. Vooral die laatste is, samen met de fiddle van Collins, bepalend voor de opgewekte Caledonia-sound, die een samenkooksel is van bluegrass, Ierse folk en Amerikaanse roots, steeds met een drive die waarachtig hier en daar de legendarische Gourds in herinnering brengt. Meest bepalend is de licht meer…

Joshua Singleton verhuisde van Asheville, North Carolina, naar Nashville, Tennessee, om daar te werken aan een leven als artiest. Op The Promised Land (eigen beheer) leren we hem kennen als een singer-songwriter die zich heeft toegelegd op vlotte rootspop. De arrangementen zijn zorgvuldig uitgebalanceerd en liggen prettig in het gehoor. Radiovriendelijk, ook al heb ik eerlijk gezegd geen idee of dit soort muziek tegenwoordig nog op de radio te beluisteren is. Singleton schreef alle nummers met steeds wisselende partners. Wie verwacht dat het titelnummer The Promised Land een politieke meer…

West Texas, dat is waar mijn muzikale helden Joe Ely, Butch Hancock, Jimmie Dale Gilmore, Terry Allen en Cary Swinney vandaan komen. Singer-songwriters die diepere lagen aanboren in een landschap dat zo plat is als een dubbeltje. Dat is niet alleen knap, de liedjes die ze uit de grond trekken zijn ronduit begeesterend. Zulks is de mannen van Treaty Oak Revival niet gegeven. West Texas Degenerate (eigen beheer) is plat vermaak voor pubers. De diepte gaat niet verder dan de paal waarmee ze boren. Een ronduit seksistische opmerking die niet mijn stijl is, maar wel passend bij wat meer…

Pilot Light (Congrats Records) van Liam Kazar had heel goed in mijn jaarlijst 2025 kunnen staan, maar met 15 albums kun je lang niet al het moois van een jaar vangen. Deze gaat langs de randen van de alt-country; het is eerder uiterst verzorgde pop, maar absoluut niet gladgestreken of steriel. Neem het titelnummer waarmee wordt geopend, dat heeft de finesse van softe soul. En had zo op een album van Ron Sexsmith of Jerry Leger kunnen staan. De ingehouden pracht van Day Off brengt een koortje waardoor een vergelijking met Bread kan worden gemaakt. Kazar komt uit Chicago en als begeleider stond meer…

Ahum, graag uw aandacht voor een kartonnen cowboy. Zo klinkt hij ook; Cardboard Cowboy (eigen beheer) van Remi Dean & The Sharp Knives is nogal lofi namelijk. Deze cowboy tovert uit zijn hoge hoed van karton evenwel heerlijke, zeer alternatieve country. Opener At Waldo’s is een levendig werkje met wiebelende zang en dito melodie. Remi Dean gaat nader in op zijn bijnaam op het met een hobbelende melodie gebrachte Stiefel Diesel. Hij komt uit Dawson City, een stadje van nog geen 2000 inwoners in het territorium Yukon. Het ligt slechts 250 kilometer ten zuiden van de noordpoolcirkel en grenst aan meer…

Voor een sterretje meer en wat achtergrond over deze Remi Dean zie de recensie van Cardboard Cowboy hierboven. Op Plunger (eigen beheer) werkt Dean (zang, gitaar) samen met Keith Hallett (steelgitaar, bas, drums, toetsen, zang) die als producer de vijf nummers van deze ep technisch vastlegde. Het plaatje vangt aan met het titelnummer dat met ronkende gitaar onheilspellend en donker klinkt. Daarmee is dit echt wat anders dan Cardboard Cowboy. Grappig is het dat de begeleidingsband Sharp Knives niet betrokken is bij deze ep, maar dat er wel een nummer Sharp Knife wordt gedaan. Dat klinkt ritmisch en meer…

Het is niet zo eenvoudig het debuutalbum van Johnny Wigwag & The Truthseekers vast te pinnen op een bepaalde muzikale stijl of traditie, maar als overkoepelend thema is de titel Heart Full Of Soul (Raining Pitchfork Productions) veelzeggend en goed gekozen. De band waagt zich aan country, blues, honkytonk, rockabilly, folk, Tex-Mex, rock-roll en bluegrass, maar steeds gaan de liedjes over dingen die een mens in zijn hart raken; over liefde, verlangen, relaties, ruzies, kortom, zijn hele ziel en zaligheid. Het album van bijna een uur telt zeventien nummers, waarvan zes covers, onder meer van meer…

Ronjo V kwam algoritmisch op mijn pad, maar die toevallige ontmoeting met het nummer Gray Skies smaakte direct naar meer. Toevallig hadden ze net een nieuw album in eigen beheer uitgebracht. Dat titelloze album draait hier inmiddels al weken zijn dagelijkse rondje, zonder ook maar een spoor van slijtage. Mijn eerste gedachte was nog dat het met die vreemde, wat zielloze naam en die fantasieloze hoes zo’n met AI gemaakt werk zou zijn. Maar enig graafwerk verder bleek Ronjo V gewoon een echte band, die al sinds 2015 singles en EP’s uitbrengt. De spil is Ryan Joseph, zanger, gitarist, meer…

Mooi klaphoesje, tekstboekje erbij, tien degelijke nummers. Vakwerk kortom. En dat kun je natuurlijk ook verwachten van Stephen Simmons. Hunch is inmiddels zijn twaalfde album, in een reeks die volgens zijn officiële bio in 2004 begon met Last Call (al staat er op Spotify ook nog een dertiende album uit 2001).
De nummers gaan over zijn avonturen overzee. In Dresden Doll bezingt hij wat hem overkwam tijdens een vrije avond in Dresden, en in Amsterdam laat hij weten dat een reizend bestaan weinig blijvend plezier oplevert als je het alleen maar voor het meer…