Aanstaande zaterdag staat het TakeRoot festival in de Groningse Oosterpoort op de rol. Dit jaar hebben de organisatoren een zeer veelbelovend programma samen kunnen stellen. Wij kijken vast even vooruit.
Er treden drie artiesten op wiens laatste albums wij met maar liefst vijf sterren hebben beloond: Torgeir Waldemar, Doug Seegers en Barna Howard. Die laatste twee traden nog niet eerder op in Nederland. Dat is sowieso iets om naar uit te kijken. Doug Seegers is een heel apart geval. Hij was een oude aan lager wal geraakte straatmuzikant die in Nashville ontdekt werd door een Zweedse countryzangeres. Dankzij meer…
Op de Spotify-playlist van deze site stond al een hele tijd geleden een nummer van Pull Awake (eigen beheer) van 
O, wat hielden we van Robbie Fulks toen hij in rake bewoordingen fulmineerde tegen alles wat verachtelijk is aan Nashville. Fuck This Town. Hij schreeuwde het uit. Dat was nog eens altcountry waarin stelling werd genomen! Die strijd is wel zo ongeveer gestreden. Commerciële country bestaat nog altijd, maar de macht van platenbazen is beslist minder geworden. Onafhankelijke artiesten hebben ervoor gezorgd dat rootsmuziek wortel heeft geschoten. Americana in alle diverse verschijningsvormen is niet meer weg te denken uit het 
Wat heeft meer impact op een muzikale carrièreversnelling: een luttele minuut -het zogeheten muziekminuutje- bij De Wereld Draait Door of een notering in de Euro Americana Chart? Het antwoord laat zich makkelijk raden, en daar doe ik de Euro Americana Chart natuurlijk niks mee te kort. Carter Sampson, The Queen of Oklahoma, is tot op heden nog niet opgetrommeld bij ons aller Matthijs, dus haar groeiende 
Als er iemand is die een prachtige verpakking verdient, dan is het wel 
Als 1969 ten einde loopt is het niet zo best gesteld met toestand van The Grateful Dead. De platen, volgepropt met uitgesponnen, freaky acidrock verkopen veel te weinig en het ongeregelde zootje bestaande uit bohemiens, dopeheads en alcoholisten tart de executives van Warner Bros. tot op het bot. De band staat voor $ 180.000 in het krijt bij het label. Ondertussen heeft het zestal – Jerry Garcia (zang, gitaar), Bob Weir (gitaar, zang), Phil Lesh (bas, zang), Ron McKernan (toetsen, zang) en de drummers Bill Kreutzmann en Mickey Hart – zich teruggetrokken uit San Francisco en zich gevestigd in de heuvels 
Je treft hier niet vaak, zeg maar nooit, een recensie aan van iemand uit Argentinië. Nu spelen we bij deze bespreking van Careless (Continental) van 
Ontmoet de duivel, dat is de vertaling van Cumplir Con El Diablo (eigen beheer), het vierde album van 
Het was, eerlijk gezegd, de naam van meestergitarist Neal Casal die me het eerst opviel aan dit ongetitelde album (eigen beheer) van 
De 
Een aangename lichtheid. Een liedje over zomeravonden (Fireflies). Honingzoet is I Melt, I Howl (eigen beheer) van de Amerikaan 
Conceptuele kunst en countrymuziek vormen een onwaarschijnlijke combinatie op Juarez en Lubbock (On Everything) (Paradise of Bachelors/Konkurrent) van Terry Allen. De albums uit 1975 en 1979 worden in luxe uitvoeringen op zowel lp als cd opnieuw uitgebracht. De liedjes voor Lubbock (On Everything) schreef Allen in Californië. Lubbock bleef toch aan hem trekken, nadat hij uit de conservatieve stad in West Texas was vertrokken om het in Los Angeles te maken als kunstenaar. Op de dubbelaar trekt een bonte stoet aan kleurrijke karakters voorbij. 
Conceptuele kunst en countrymuziek vormen een onwaarschijnlijke combinatie op Juarez (Paradise of Bachelors/Konkurrent) en Lubbock (On Everything) van Terry Allen. De albums uit 1975 en 1979 worden in luxe uitvoeringen op zowel lp als cd opnieuw uitgebracht. Terry Allen (1943) groeide op in Lubbock. Net als andere creatieve geesten wilde hij zo snel mogelijk weg uit de conservatieve Texaanse stad. In Los Angeles studeerde hij af aan de kunstacademie. Sindsdien worden zijn beelden, tekeningen, schilderijen, installaties, videokunst en nog veel meer 
Op basis van de eerste tonen van Labor Of Love (Randm Records), het openingsnummer van het gelijknamige album van Fruition, denk je misschien aan bluegrass. Maar schijn bedriegt. Fruition is veel meer dan een stringbandje. Dat blijkt allereerst uit het instrumentarium van dit vijftal uit Portland, Oregon. Niet alleen werken zij met drums, maar ook met een elektrische gitaar. En de nummers op deze opvolger van het ook 
Gill Landry bracht vorig jaar zijn derde (ongetitelde) soloplaat uit. Een hele fijne, op grond waarvan hij dit jaar wordt geprogrammeerd op TakeRoot. De dag erna, op zondag 11 september, treedt hij ook op in Roepaen in Ottersum. Voor dat optreden mogen we 2 duokaarten weggeven. Landry was tot vorig jaar lid van de Old Crow Medicine Show. Weet je ook van welke groep hij daarvoor deel uitmaakte? Zo ja, mail dat antwoord dan voor 1 september, naar 
De persoonlijke omstandigheden hebben zich gevoegd naar de muzikale koers die 
Over het festivalterrein van 
Dat americana niet voorbehouden is aan Amerikanen mag als algemeen bekend worden verondersteld. Americana wordt overal gemaakt. Meestal spelen de liedjes zich af in de Verenigde Staten. Stoffige wegen en weidse landschappen leveren blijkbaar veel inspiratie. Visions Of Us On The Land (Secretly Canadian/Konkurrent) ontstijgt dat niveau. Sterker nog, 
Op On The Ropes van 
In de recensie van Indestructible Machine schreven we dat 
Matthew Logan Vasquez, van wiens soloplaat Solicitor Returns we hier diep onder de indruk zijn, komt naar Nederland. Niet alleen staat hij op TakeRoot, hij doet samen met New Yorkse singer-songwriter Christopher Paul Stelling ook een aantal cluboptredens. Voor die op woensdag 7 september a.s. in het Utrechtse Ekko mogen we zomaar 2×2 vrijkaarten weggeven. Wat je moet doen om daarvoor in aanmerking te komen, is ons even mailen (naar 
Met heavy metal heeft Heavy Metal (Rotown Records) van 
Kalyn Fay
Voor 1977 had je nog van die platen die zorgden voor een onvoorwaardelijk geloof in de grootsheid van rockmuziek. Zo’n plaat is Hologram (eigen beheer) van 
Er zijn nogal wat invloeden te ontwaren in de muziek van 
‘I remember the days when bands could make you cry’, zingt 
Vorig jaar kwamen we er, door het verschijnen van Big Romance (
Een raadsel deze Damon Bramblett uit Bangs, Texas (pop: 1869). Slechts een plaat maakte de slungelachtige, droogkomische singer-songwriter en die werd ook nog eens uitgebracht door het Nederlandse Munich-label. Verklaarbaar is dan wel dat Bramblett bij zijn Nederlandse optredens – o.a. Blue Highways en Take Root – op veel bijval kon rekenen. Dat hij niet verder kwam dan het uitvoeren van de elf liedjes van het naar zichzelf vernoemde debuutalbum, zegt veel over de kwaliteit daarvan.
