Voordat John Everett Hardin The Piasa Bird (eigen beheer) uitbracht als J. Hardin had hij al enkele platen gemaakt onder de naam Everett Thomas. Zijn muziek werd opgepikt door reclamemakers en was te beluisteren in diverse tv-spots. Blijkbaar gaf het niet veel voldoening, want Hardin lastte een pauze in om zich te bezinnen op de toekomst. Tijd om te trouwen. Ondertussen schreef hij toch weer nieuwe liedjes. Hij hervond zich en wist welke richting hij wilde inslaan. Toen hij Hayward Williams wist aan te trekken als producer gingen ze aan de slag in meer…
Met Lonestar State Of Mind (Rootsy/Sonic Rendezvous) eisen 
Romantische easy listening met een jazzy westerntintje. Deel 2: 
Romantische easy listening met een jazzy westerntintje. Deel 1: 
Na de prima dubbelaar Presents Of The Past/Requests Revisited van vorig jaar komt er alweer een flinke hoeveelheid muziek van 
De titel Demolition Day (Ruf/Munich) slaat op de dag dat orkaan Katrina New Orleans onder water zette. Vier inwoners van die stad trokken naar San Francisco en kwamen elkaar daar tegen. Ze kenden elkaar al uit het livecircuit van New Orleans en begonnen daar aan de westkust een band. Als 
Jonathon Linaberry is bezeten van de blues. Maar… op een juiste manier. Onder de naam 
De eerste boy from the north country komt uit Noorwegen. 
Dreams Are Strange (eigen beheer) is het vijfde album van het uit Tucson, Arizona, afkomstige 
Een Belg is nu eenmaal geen Amerikaan, schreven we vorig jaar in 
is geen bekende naam in de americanawereld, maar Just Move On is toch al haar vierde volwaardige soloplaat. Just Move On, het vraagt er bijna om, inderdaad just move on, miss Koch. We kunnen hier zeker waardering opbrengen voor vrij traditionele country. Sterker nog, het is juist heerlijk als dit genre eens nieuw leven wordt ingeblazen. Maar dan moet je wel met sterke nummers op de proppen komen, dan moet je ook iets te zeggen zeggen hebben op een bepaalde, min of meer originele, manier. Of (liefst: en) een goeie stem. Dan moet er, kortom, wel 
Vilten hoedje. Een veer die aan het oor hangt. Spijkerjack. Denimshirt met drukknopen. Een rode zakdoek gestoken in de achterzak van de jeans. Ring van turkoois om de wijsvinger. Fotograaf Pete Lacker heeft zijn uiterste best gedaan een stijlvol beeld te creëren van singer-songwriter 
Als John Hiatt in 1988 live het succes van Bring The Family wil kapitaliseren haakt Ry Cooder af en moet Hiatt op zoek naar een vervanger. Die vindt hij in de begenadigde bottleneck- en slidegitarist Sonny Landreth. Landreth, geboren in Canton, Mississippi – bluesterritorium – en opgegroeid in Lafayette, Louisiana, waar hij in aanraking komt met cajun en zydeco, wordt een van de Goners in Hiatts begeleidingsband. Hij speelt een prominente rol op Slow Turning (1988) en gaat toeren met Hiatt. Vervolgens neemt Landreth de Goners David Ranson (bas) en Kenneth Blevins (drums) mee om het nog 
De liefhebbers van folky americana kunnen zich in de handen wrijven: er is een nieuw album van 
Sinds 2013 behoren ze tot de creme de la creme van de folkrock en americana uit het gebied rond The Bay Area. We hebben het over de uit Sebastopol, Californie afkomstige 
In de nacht van op donderdag 22 juni op vrijdag 23 juni is bluegrasslegende Ralph Stanley overleden. Als tiener in Virgina leerde hij banjo spelen. In 1946 vormde hij samen met zijn gitaarspelende broer Carter Stanley de Clinch Mountain Boys. Later werd dat The Stanley Brothers, ondersteund door de Clinch Mountain Boys. Een van de nummers die in hun versie een hit werd was de traditional Man Of Constant Sorrow dat natuurlijk later het dragende 
Met zijn getatoeëerde borst onder een openhangend spijkershirt ziet Kenneth Brian er uit als een rebel met wie niet valt te spotten. Baard, zonnebril, cowboyhoed. De van de katoenvelden in het noorden van Alabama afkomstige musicus opende meerdere Amerikaanse tournees voor Lucinda Williams. Op Blackbird (Southern Shift Records) brengt 
Een hond zwerft door de stad. Dirty Water sijpelt in de stegen over zijn rug. Over de avenues glijden lange gitaarlijnen die zich onttrekken aan alle donkerte. De stad als een moeras. Adam Trice van 
Iemand om in de gaten te houden, schreven we zeven jaar geleden in 
De Amerikaan 
‘Tell me a swamp story / Not like the ones on tv / I want something that makes me shiver / Feel the coldness in my knees.’ 
Aaron Beavers overwoog met de muziek te kappen, nadat hij in scheiding kwam te liggen. Zover kwam het niet, het bleef bij een pauze van twee jaar. Met East Side Of Love (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) is de band waarin hij de rol als songschrijver deelt met Michael Therieau terug. 
“It’s a thin line between love and hate” zongen The Persuaders (en The Pretenders) al. Nu ging het in dat liedje over de liefde voor een vrouw en niet om de liefde voor muziek. Maar in mijn relatie met muziek speelt ook een lijn. De lijn waarover ik het hier wil hebben. Iedereen kent hem wel: de scheidslijn tussen de soort muziek die je mooi vindt en die muziek waar je niets van moet hebben. In mijn geval loopt er dus zo’n lijn tussen alternatieve country en de muziek 
Val niet voor een getrouwde vrouw, die breekt namelijk je hart en loopt weg voordat je het door hebt. Kijk, daar heb je wat aan. Gratis advies en dat direct al op het eerste nummer van Paradise City (Hot Tramp Records). 
Music For Outcasts (Decor Records/Bertus) is een heerlijk debuut van 
Op Backpack zingt Bill Madden-Fuoco over enkele bands die van invloed zijn geweest op hem. Hij noemt Camper Van Beethoven, The Waterboys en Midnight Oil, maar na beluistering van This Year’s Storm (eigen beheer) van 
Het waren tumultueuze jaren voor 
Folk Art (eigen beheer) is een verzameling naïeve liedjes die begint met de geboorte van de ik-figuur die daarna verwonderd om zich heen kijkt in Constantly Tweaking. 
Er is geen mooiere tijd voor de muziekliefhebber dan nu. Van alle kanten komen prachtige platen op hem af, vanuit alle hoeken van de wereld. Dat is wel een beetje verwarrend, want hoe hou je het allemaal bij? Gewoon deze site volgen, zou ik zeggen. Natuurlijk vind je niet alles goed wat wij goed vinden maar neem nu eens Renaissance Man (eigen beheer) van 
Ik heb een zwak voor bandjes waarin de zang verzorgd wordt door zowel een man en vrouw. 
