Lekker plaatje uit Nashville. Geen country, maar garagerock. Handle It (Plowboy Records) van Blackfoot Gypsies begint met Scream My Name lekker losjes als Deer Tick. Met Under My Skin worden we getrakteerd op punkblues van de backporch. Rocken en rammelen. Too Bad voegt daar soulzang aan toe. Het is dus meer Memphis dan Nashville. Een fiddle voert de mannen door de stad op Spent All My Money. Op In Your Mind staan de gitaren rauwdauwerig in standje Go To Blazes, waarna Dead On The Road met een cajunbeat klinkt als rock-’n-roll uit meer…



Op 22 oktober pas zal in TivoliVredenburg in Utrecht het Ramblin’ Roots festival plaatsvinden, maar nu al sijpelen de eerste namen door die op die dag zullen optreden. En dat zijn niet de minsten! Wat te denken van Richmond Fontaine, The Mulligan Brothers, Lance Canales & the Flood, Ethan Johns & the Black Eyed Dogs, Stephen Simmons, Slim Cessna’s Auto Club en Matt Harlan & Rachel Johns. Verder ook de saharablues van Bombino en de fiddle-revival act Sheesham & Lotus & ‘Son. En
Lilly Hiatt
Een wit paard in de sneeuw siert de hoesfoto van White Flag (eigen beheer) van
Gisterochtend is op 74-jarige leeftijd Guy Clark overleden. Hij was al langer ziek. The King of the Texas troubadours is niet meer. De Texaan debuteerde in 1975 met Old no 1, waarop zulke prachtige liedjes staan als L.A. Freeway, She Ain’t Going Nowhere en Desperados Waiting For A Train. Vijf jaar later volgde Texas Cookin’. Er zouden nog twaalf albums volgen. Zijn laatste
The Wood Brothers
De vlotte americana van Douwe Bob was niet erg succesvol op het Eurovisie Songfestival. Toch was het voor ons reden genoeg om wat andere Europese americana en aanverwante rootsstromingen op een hoop te gooien. We beginnen met Cross The Verge (Loose Records/Bertus) van Joana Serrat uit het Spaanse stadje Vic. Ze stond dit weekend op festival Down By The River in Venlo. De sound op het album is
Het gaat misschien te ver om
Met Lovers And Leavers (Hwy 87 Records/Thirty Tigers/Bertus) maakt
Op Still Mad (eigen beheer) maken Luke Powers en Tommy Spurlock van Spicewood Seven (de band heeft geen website) zich nog steeds druk om alles wat er niet deugt aan Amerika. Met dat onderwerp kunnen ze vast nog wel even voort. Op Somewhere steekt een jonge vrouw in een suv de middelvinger op tegen iemand die niet snel genoeg optrekt volgens haar. Op het titelnummer krijgen zakenlui met een Californische teint er van langs. Bij een titel als Everything Is Great weet je dus al dat er weer heel wat mis is. Het nummer zou zomaar over Donald Trump
Bij de eerste tonen van Pan Alley Fever (Continental) van
Disintegrator van
Het album True Life van 
Potten en pannen, een wasbord, deksels en een wieldop, het zijn allemaal onderdelen waaruit een charismo kan bestaan. Dat is het zelfgemaakte percussie-instrument dat mede zorgt voor de wilde energie tijdens de concerten van Hackensaw Boys. Charismo (Free Dirt/Music & Words) is ook de titel van de nieuwe cd van de band uit de Amerikaanse staat Virginia. Niet eerder kwam de akoestische country met de vaart van punk zo goed uit de verf in de studio. In 17 jaar hebben de bandleden blijkbaar wel het een en ander bijgeleerd. Producer Larry
De nieuwe plaat van de bijzonder talentvolle Engelse singer-songwrtiter
Gezien: Rhythm & Blues Night
Venlo is de plaats waar je op zondag 15 mei (eerste Pinksterdag) heen moet voor een heerlijke portie americana. Daar wordt namelijk op die dag, vanaf 17 uur, in en rondom het poppodium Grenswerk het Down By The River festival georganiseerd. Optredende artiesten zijn Nikki Lane, Mandolin Orange, The Wood Brothers, Meschiya Lake & the Little Big Horns, David Corley, Tiny Legs Tim, Lea Kliphuis, Joana Serrat, Rob Heron & the Tea Pad Orchestra en The Cannonball Johnsons. Voor
Een keer per maand poetst Wiebren Rijkeboer een plaat zo hard op dat hij begint te gloeien en ons vanuit verleden toestraalt. Niet altijd een klassieker in de ware zins des woord. Om die reden dopen we de Vergeten Klassieker om in de Gloeiende Plaat.
Niet zeuren dat Mark Olson er niet bij is, Gary Louris stuurt
Het was de grote vraag waar
Niets is mij bekend over
Allemachtig, wat waren die jongens van Slobberbone goed. Dat wisten we natuurlijk al veel langer, want wat waren ze vaak in Nederland in de jaren negentig. Legendarische optredens. In het najaar van 2014 stonden ze op TakeRoot in Groningen. Een fijne hernieuwde kennismaking. Voorman Brent Best had het zelfs over een nieuw album. Dat was trouwens niet de eerste keer dat hij dat deed. Maar in plaats van
De wereld is nog in rouw om het overlijden van Prince (en een beetje om het overlijden van Lonnie Mack), maar de dood van Gib Guilbeau een week eerder, op 12 april, ging vrijwel onopgemerkt voorbij. Guilbeau was echter oneindig veel belangrijker voor het ontstaan van het genre countryrock (en dus ook voor americana en altcountry) dan Mack en Prince.
Op het in 2008 verschenen The Evangelist verwerkte 