Prisoner (Paxam/Universal) is al het zestiende album (we tellen de hardrockplaat Orion mee) van de nu al weer 42-jarige Ryan Adams. Het is een plaat waarop hij in liedjes handen en voeten geeft aan de echtscheiding van Mandy Moore. De titels zeggen al genoeg: Do You Still Love Me, To Be Without You, Haunted House, Breakdown, We Disappear. Met het eerstgenoemde nummer opent de plaat en Adams vliegt er gelijk in. Orgelklanken worden met zware gitaarriffs doormidden gescheurd. Dit is classic rock in de beste traditie. Maar is dat wat we van de meer…
The Sadies
De zaterdagavond trekt een lange neus naar de rest van de week. Even geen structuur. Even geen verplichtingen. Even alles loslaten. En dan komt 
Zeven jaar geleden waren we uiterst enthousiast over twee cd’s van 
Jay Farrar bestudeerde oude bluesnummers van Mississippi Fred McDowell en Skip James voordat hij de tien nummers van Notes Of Blue (Transmit Sound/Thirty Tigers/Bertus) opnam. Op opener Promise The World valt daar nog weinig van te merken. Een steelgitaar trekt naar die o zo kenmerkende cadans van Son Volt die hangt tussen traag en midtempo. Naast de steel is het een viool die op de voorgrond treedt, terwijl de ritmesectie zorg draagt voor dat vertrouwde geluid met die slepende voortgang. En die wat zeurderige zang is juist 
Met Regard The End slaat Robert Fisher de spijker finaal op zijn kop. Op Regard The End valt na vier eerdere albums alles op zijn plaats; en het resultaat is een alt.country-meesterwerk. Begin jaren negentig maken Robert Fisher en Paul Austin in Boston, Massachusetts deel uit van de rockband Laughing Academy, maar in 1995 richten zij Willard Grant Conspiracy op, een collectief van steeds wisselende muzikanten met zanger en componist Fisher en gitarist Austin als vaste waarden. De band verhuist vervolgens naar Palmdale, in de woestijn benoorden Los Angeles. Regard The End is echter opgenomen in Boston, Londen en 
Aanstaande zaterdag (18 februari) treedt Grant Lee Phillips op in Ekko in Utrecht. De man bracht vorig jaar een prachtig album uit, The Narrows, dat net niet in de lezers Top-15 over vorig jaar terechtkwam. Wil je eens weten hoe de nummers van die plaat live klinken? Beantwoord dan de volgende vraag: in welke Amerikaanse stad woont Phillips tegenwoordig? Stuur je antwoord voor 16 februari (snel dus!) per mail naar 
Robert Fisher is gisteren, op 12 februari, overleden. De voorman van Willard Grant Conspiracy heeft de strijd tegen kanker verloren. In een 
Ze komen uit Toronto, Ontario: The Wooden Sky. In hun uitvalsbasis in Canada is het begin februari in de regel koud, behoorlijk koud. Op het moment dat het gezelschap rond songsmid Gavin Gardiner aftrapte voor hun 2e en laatste optreden in Nederland, zaterdag 11 februari jl., ontliepen de waarden tussen Toronto en Rotterdam elkaar niet veel: in beide gevallen slechts een luttele graad onder nul. De 
Is er iets aan de hand in het laaglandse americana-land? Na die prachtige plaat van Maurice van Hoek ontdekken we ineens nog een fijn album van bij ons: Birds (eigen beheer), het debuutalbum van het Rijnmondse gezelschap C.C. Grand. Daarop staan elf fijne americana-poprocknummers. Toegankelijke nummers met veel aandacht voor details. Prettige achtergrondvocalen ondersteunen de lekkere zang van Corvin Silvester. Opvallend zijn ook de mooie basloopjes van Remus Aussen en de fijnzinnige invulling van toetsenist Gerben Lodder. De nummers 
Rauw en intens als een punkplaat uit 1977. Schurende gitaren en lekkere hooks. Een stem die soms een beetje overslaat. Heavy Meta (New West Records/PIAS) is een overweldigend album van een Amerikaan die frustratie omzet in gloeiende garagerock die het leven de moeite waard maakt. 
De Texaanse rocker Bobby Fuller werd in de zomer van 1966 dood aangetroffen in een auto voor zijn appartement in Los Angeles. Moord? Zelfmoord? Het werd nooit duidelijk. Het inspireerde 
Op maandag 13 februari speelt Chuck Prophet met zijn Mission Express in TivoliVredenburg in Utrecht. Wie daar bij wil zijn -we mogen 2×2 kaarten weggeven- mailt ons (
Songtitels als I Don’t Want To Play Guitar Anymore en Farewell To The Good Times doen het ergste vrezen. Is 
Sommige dingen gaan volledig langs je heen. De Bowling Green Massacre b.v. of het uitkomen van Live Forevermore (eigen beheer) van 
Op Davey’s Cornet (eigen beheer) zingt 
Country en soul zijn altijd de peilers geweest waar 
De driestemmige harmonieën van 
Wat een heerlijk en overtuigend album is dit The Mules Of Nana (Stickman/Konkurrent) van 
Na een aantal jaren niet te zijn georganiseerd keert op zondag 12 februari het 
Kan iets volledig aan een mens voorbijgaan? Of liever: je kunt een herinnering, die wel ergens borrelt, toch niet helemaal scherp krijgen. ‘Vaak iets wat dan geen indruk heeft gemaakt’, zou zomaar een veronderstelling kunnen zijn. In geval de gebroeders Jack Torrey & Page Burkum lijkt mij dit echter geenszins mogelijk, dus waarom hun optreden als support van JD McPherson 
Travis Green
Stipt om acht uur sjokt Aaron Lee Tasjan met zijn gitaar door de zaal naar het podium in de bovenzaal van Paradiso. Helaas heeft hij zijn mooie spiegelpak van de hoes van zijn laatste album ‘Silver Tears’ thuisgelaten. Maar met keurige gilet over zijn overhemd en een fraaie hoed op heet hij ons van harte welkom en kondigt hij zijn rock & roll songs aan. Akoestische rock & roll wel te verstaan, Tasjan rockt vanavond 
Soms duurt het even eer een album beklijft. Een klik blijft ook weleens uit. Het recent verschenen album van de Canadees Stephen Fearing –Every Soul’s A Sailor– kende aanvankelijk een dergelijk ‘gevecht’. Wel direct overtuigd van de kwaliteit, muzikaal en tekstueel bezien, maar toch haakte er ergens ook iets van twijfel: Fearing’s stem. Het bijwonen van een optreden geeft dan vrijwel altijd andere inzichten. Acoustic Alley (een mooi initiatief, vanaf 2003 alweer) was een van de podia waar Fearing zijn kunsten live liet zien, dit dus ter support van z’n nieuwste boreling. En het was goed. Ruim vijftig man zagen gedurende twee sets van zo’n driekwartier een ervaren performer excelleren. Uitmuntende gitarist; mooie, afwisselende songkeuze en ook zijn relaxte 
One More Song (Blue Elan Records) is, gaap, een nogal overbodig album. 
De albumtitel Duende (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) lijkt me iets teveel eer voor de waar die 
Zoals we eerder schreven (