The Wood Brothers hebben soul. Daar hebben ze dat koortje op Never And Always eigenlijk helemaal niet voor nodig. Begrijp me goed, dat koortje is een heel fijne toevoeging. Alsof je even naar Bop Till You Drop van Ry Cooder zit te luisteren. Met Paradise (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) bevestigt de Amerikaanse band de status die ze hebben als rootsrockers met soul. Ze volgen voorbeelden uit de jaren zeventig, maar blijven nergens hangen in puur epigonisme. Ja, opener Singin’ To Strangers klinkt als The Band in overdrive, maar met die band meer…

Het gaat misschien te ver om Willie Sugarcapps een supergroep te noemen. Feit is wel dat het met Grayson Capps, Will Kimbrough, Corky Hughes en het duo Sugarcane Jane (Savannah Lee en Anthony Crawford) een boel ervaring en talent aan boord heeft. Paradise Right Here (Baldwin County Public Records) is het tweede album van de formatie uit Alabama, geproduceerd door Capps’ levenspartner Trina Shoemaker. Misschien dan geen supergroep, wel is sprake van een superalbum. Zowel Kimbrough als Capps als Crawford meer…

Met Lovers And Leavers (Hwy 87 Records/Thirty Tigers/Bertus) maakt Hayes Carll schoon schip. De Texaan had er geen zin meer in om de paljas uit te hangen tijdens optredens. Hij had genoeg van zijn liedjes waarin hij op lichte toon verhaalde over zijn vlucht in dronkenschap en overspel. Hij wilde weg van het feestgedruis. Daar kwam nog bij dat hij zich misschien stoerder voordeed dan hij was. Hoe dan ook, Hayes Carll is veranderd sinds het vijf jaar geleden verschenen KMAG YOYO. Gescheiden van zijn vrouw. Een nieuwe relatie met Allison Moorer, de meer…

Op Still Mad (eigen beheer) maken Luke Powers en Tommy Spurlock van Spicewood Seven (de band heeft geen website) zich nog steeds druk om alles wat er niet deugt aan Amerika. Met dat onderwerp kunnen ze vast nog wel even voort. Op Somewhere steekt een jonge vrouw in een suv de middelvinger op tegen iemand die niet snel genoeg optrekt volgens haar. Op het titelnummer krijgen zakenlui met een Californische teint er van langs. Bij een titel als Everything Is Great weet je dus al dat er weer heel wat mis is. Het nummer zou zomaar over Donald Trump meer…

Bij de eerste tonen van Pan Alley Fever (Continental) van Hidden Agenda Deluxe denk je dat je een oudje van de Allman Brothers hebt opgezet. En het tweede nummer lijkt wel te komen van een plaat van Little Feat. Wat is hier aan de hand? Hidden Agenda Deluxe is een samenwerkingsverband van Eric Devries (hij schreef de meeste nummers) en meestergitarist BJ Baartmans, met drummer Sjoerd van Bommel en bassist Gerald van Beuningen. Het kwartet lijkt zich te laten inspireren door hun helden uit het verleden en dan met name uit de meer…

De oude grijze vos Willie Nile is nog lang niet versleten. Grandpa Rocks in zijn eigen woorden. Een T-shirt van The Clash aan en een koortje in Ramones-stijl. Ja, ja, hij is Forever Wild. Dat eerste nummer van zijn nieuwe worp World War Willie (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) heeft overigens een flinke tik van een rockende Springsteen meegekregen. Prima. Runaway Girl doet door het koortje en de castagnetten van Patricia Vonne sterk denken aan iets van Mink DeVille. Let’s All Come Together is welbeschouwd een strijdlied zonder meer…

Disintegrator van Daniel Markham kun je zien als een perfecte synthese van de Texaanse steden Lubbock en Denton. Het introspectieve en verhalende van songschrijvers uit Lubbock en het nietsontziende van de country-infused indierock van de bekende bands uit Denton (denk Centro-Matic en Slobberbone). De plaat van de voormalige Lubbockite Markham werd, onder leiding van Scott Danbom, opgenomen in Denton. Markham grijpt ook met regelmaat terug naar de stevige collegerock uit de jaren ’90. Dat was waarschijnlijk ook de periode meer…

Het album True Life van Cave States is de opvolger van het ruim twee jaar geleden verschenen The Great Divide. Weet u nog? Indrukwekkende plaat was dat. Dat geldt wederom voor deze tweede schijf van Chris Grabeau, Todd Schnitzer en Danny Kathriner. Zo lijkt het erop dat dit Cave States wel wat meer wordt dan een leuk nevenproject van deze mannen uit St Louis. Opnieuw vloeiden er prachtige liedjes uit de pen van Grabeau en Kathriner. Liedjes die zich laten omschrijven als klaterende beekjes door een grassige prairie. Liedjes waarin akoestische, meer…

The Blazing Zoos is een countryband uit Londen. Zo afficheren ze zichzelf, maar maak daar maar rustig een altcountryband van. Het soort country dat dit bandje rondom de in Australie geboren zanger-gitarist Andrew Mueller maakt zal je immers nooit op een countryradiostation horen. Daarvoor is het geluid van de band op Chocks Away (eigen beheer) veel te gruizig en twangy. The Blazing Zoos speelden ooit overigens in Amsterdam in het voorprogramma van de Drive-by Truckers. Zo heftig als die band zijn deze Blazing Zoos overigens niet, maar het geeft wel een meer…

Potten en pannen, een wasbord, deksels en een wieldop, het zijn allemaal onderdelen waaruit een charismo kan bestaan. Dat is het zelfgemaakte percussie-instrument dat mede zorgt voor de wilde energie tijdens de concerten van Hackensaw Boys. Charismo (Free Dirt/Music & Words) is ook de titel van de nieuwe cd van de band uit de Amerikaanse staat Virginia. Niet eerder kwam de akoestische country met de vaart van punk zo goed uit de verf in de studio. In 17 jaar hebben de bandleden blijkbaar wel het een en ander bijgeleerd. Producer Larry meer…

De nieuwe plaat van de bijzonder talentvolle Engelse singer-songwrtiter M.G. Boulter heeft de intrigerende titel With Wolves The Lamb Will Lie (Harbour Song Records). Die refereert aan die door Jesaja voorgespiegelde vredestijd, als de wolf met het lam zal verkeren en het luipaard met de geitenbok. Die titelfrase komt voor in het laatste nummer, Let Light In, van deze wat donkere plaat. In dit schitterende laatste nummer is de hoofdpersoon voorbij de donkere periode in zijn leven en kan hij eindelijk vooruit kijken. Multi-instrumentalist Boulter is op deze soloplaat meer…

Schreven we over The Bright Spots (zie recensie) dat Randall Bramblett nooit gestopt is met blues, rock en soul samen te voegen, deze keer gaat het om de opsomming blues, jazz, funk en rock. Niet iedereen zal zich bekeren tot Devil Music (New West Records/PIAS), daarvoor is de muzikale koers van de ervaren toetsenist net iets te veeleisend. ‘We got a soul connection’, zingt de Amerikaan op afsluiter Missing Link. Bramblett zet een hoge soulstem op, terwijl een trombone daar lage bromtonen tegenover zet. Toch is het moeilijk om die meer…

Niet zeuren dat Mark Olson er niet bij is, Gary Louris stuurt The Jayhawks op Paging Mr. Proust (Sham/Bertus) het luchtruim in voor een geslaagde vlucht die doet uitzien naar het moment dat ze weer zullen landen in Nederland. Dat zal dit najaar zijn. Op 10 september staan ze op TakeRoot in Groningen en op 19 september in TivoliVredenburg, Utrecht. De meerstemmige zang, het handelsmerk van de Amerikanen, is ook zonder Olson piekfijn in orde. Een nummer als Isabel’s Daughter is vertrouwde kwaliteit. Op Leaving The Monsters Behind is het meer…

Het was de grote vraag waar Sturgill Simpson, na het succes van Metamodern Sounds In Country Music, op zijn derde album mee zou zou komen. En of het net zo goed zou zijn. Om die laatste vraag maar gelijk te beantwoorden. Ja, A Sailor’s Guide To Earth (Atlantic/Warner) is zeker net zo goed. Het album is geïnspireerd door de geboorte van zijn eerste kind, net een maand na het verschijnen van Metamodern Sounds. Het is een soort brief van een zeeman aan zijn gezin. Simpson put daarbij onder meer uit zijn eigen ervaringen in de marine. Het eerste nummer, meer…

Niets is mij bekend over Hege Brynildsen. When My Man Comes To Town (Rootsy/Sonic Rendezvous) viel ineens op de spreekwoordelijke mat. Wat speurwerk op het internet leerde dat ze Noors is en dat dit haar derde album is. Hierop staan 10 nummers die als traditionele americana zijn aan te merken. Klassieke americana zou ik bijna zeggen. Dat komt met name door het bijzondere stemgeluid van Brynildsen. Ze zingt zoals een folkzangeres uit de jaren zestig; een beetje zoals toentertijd Buffy Sainte-Marie. Hoog en met een beetje vibrato. Dat remt meer…

Op het in 2008 verschenen The Evangelist verwerkte Robert Forster het verlies van Grant McLennan. Diens dood betekende het definitieve einde van een samenwerking die wel wordt vergeleken met die van de tandem Lennon-McCartney. Weliswaar hadden beiden al soloplaten gemaakt, toch waren ze af en toe nog samen om wat popparels toe te voegen aan het oeuvre van de Australische band The Go-Betweens, dat in de jaren tachtig tot stand kwam. Op Songs To Play (Tapete Records/Sonic Rendezvous) pakt Forster de draad weer op van een pauze meer…

Na drie platen voor Sub Pop begon Daniel Martin Moore zijn eigen label. Golden Age (OK Recordings) is een uitermate geslaagd album dat even tijd nodig heeft om indruk te maken. Het begint met het hypnotiserende titelnummer met Moore achter de piano. Golden Age is pop met de grandeur van iemand als Harry Nilsson. Op Our Hearts Will Hover gaat het pianospel van Dan Dorff jr. hand in hand met het klakkende ritme van percussie. Heel in de verte klinkt een groffe gitaarsolo, waarmee een spannend geluidsbeeld wordt gecreëerd dat wel meer…

Camille Bloom lijkt haar hele leven toegeleefd te hebben naar het moment dat ze haar baan in het onderwijs gedag kon zeggen en in de muziek aan de slag kon gaan. Sindsdien is ze bijna constant op tournee, zowel in de USA als in Europa. Tussen de optredens door brengt ze ook nog regelmatig CD’s uit. Binnenkort verschijnt Pieces of Me, haar vijfde album in vijftien jaar. Camille Bloom is een songwriter die je niet in een hokje kan stoppen. Ze heeft een scala aan stijlen in huis. Het ene moment klinkt ze als een klassiek singer-songwriter als Cheryl Wheeler, het meer…

Binnenkort zal Ryan Gustafson optreden op de Rhythm & Blues Night in de Groningse Oosterpoort. Dat niet alleen, hij vergezelt Phil Cook op diens Europese toernee. Dat alles onder het pseudoniem The Dead Tongues. Onder die naam bracht hij vorige maand ook het album Montana (eigen beheer) uit. Hierop hoor je dat het best logisch is dat The Dead Tongues op dat prestigieuze Groningse festival staat. Het is namelijk niet niets wat hij op Montana presteert. De uit North Carolina afkomstige Gustafson incorporeert op mooie wijze Appalachian folk met fingerpicking meer…

Een tot studio omgebouwde hut in de wouden van British Columbia is het domein van de Canadees Cam Penner. Samen met zijn maatje Jon Wood nam hij er in tien dagen Sex & Politics (eigen beheer/Lucky Dice) op. Dat is een album vol schrille rootsmuziek die klinkt alsof de stad het voor het zeggen heeft in dat kleine stukje woud waar dit tot stand kwam. Hey You (Lovers Of Music) is een van tak naar tak springende combinatie van folk en funk. De stem van Penner reikt naar de hoogste toppen, maar tijdens het klimmen heeft de boomschors zijn zang ruw en meer…

Ken Dunn brengt zijn americana op smaak met fikse scheuten cynisme. Daar heeft hij ook de stem voor. Nogal scherp en daarbij ietwat zeurderig is zijn voordracht. En ach, daar houden we wel van in altcountry. Zulks geeft de muziek karakter. The Great Unknown (eigen beheer) van Ken Dunn & Gypsy Starfish verdient door die kritische aanpak in combinatie met die stem als prikkeldraad een plaatsje in de buurt van artiesten als Freedy Johnston, David Munyon en Terry Allen. In de liedjes van Dunn loopt het altijd anders dan meer…

Met ruim 200 optredens per jaar weet Carter Sampson waarover ze het heeft in haar liedjes. Die gaan over de hele nacht autorijden om maar alleen te zijn. Gejaagd door de wind. De geest van Hank Williams die haar gezelschap houdt (Tomorrow’s Light). Er is geen woord gelogen aan Wilder Side (eigen beheer/CRS) van Sampson. Dat hoor je. Ze zingt dat ze zich nog niet wil settelen (Run Away). Ze houdt van de regen en de wind. Ze wil altijd verder, zelfs als ze eigenlijk geen afscheid zou willen nemen (Highway Rider). Ze komt zichzelf meer…

Natuurlijk dien je als serieuze americanaliefhebber naar Empire (Cornelius Chapel Records) van Brad Armstrong te luisteren. Zeker als je ook van Matt Woods, Patterson Hood, Adam Faucett of Josh Nolan houdt. Rauwe, eerlijke, melodieuze gitaargeorienteerde singersongwriterrock dus. Maar dan wel rauw zonder dat het punky wordt. Armstrong is ook te vinden in de line-up van The Dexateens; Empire is echter het eerste album dat hij als soloartiest uitbrengt. Hij kreeg daarbij hulp van onder meer Maria Taylor die in de achtergrond zingt. Op het schitterde meer…