Met een songtitel als Drinkin’ Wine And Staring At The Phone weet je dat het over zelfbeklag gaat. Kijk hem eens zielig alleen zitten. Nou ja, in die bar is altijd wel enige aanspraak. Die heb je ook nodig om mooie zinnetjes uit te spreken. Dat doet Dave Insley doorlopend op Just The Way That I Am (eigen beheer). Wat te denken van Win-Win Situation For Losers, dat hij schreef met Rick Shea en Paul Lacques? Drie eenzame mannen die zaten eens in het café en schreven er een liedje over. Zo gaat dat in honky tonk. En Insley is zo honky tonk als goedkope meer…
Tussen het grunge-geweld uit Seattle is het debuut van Pete Droge in 1994 een totale verrassing. Toegegeven, Droge, 25 jaar, behoort tot de Seattle-scene van slackers en neo-hippies die opgroeien met punk en metal, maar anderszins is Droge evenzeer een Dylan-adept. Na dienst gedaan te hebben in punkrockbandjes struint Droge, gewapend met akoestische gitaar, voortaan liever de koffiehuizen af. Pearl Jam-gitarist Mike McCready is nogal enthousiast over de ironische, stemmige liedjes van Droge en neemt een demo op van de songs, die hij vervolgens aan producer Brendan O’Brien laat horen. Ook O’Brien is 
Hij is snel deze keer. Het vorige album van 
Voor melodieuze gitaarpop ben je bij 
Desolaat met een hoofdletter D. Een wild paard staat in de onmetelijke ruimte van het westen van Amerika. Het hoofd hangt. Het bestaan is een kwestie van overleven. Zinderende hitte. Barre kou. Blijven staan. Beschutting zoeken die er niet is. You Can’t Go Back If There’s Nothing To Go Back To (Decor/Bertus) van 
Phil Cook kreeg bekendheid met de folkband Megafaun, maar bracht vorig jaar met The Guitarheels een album uit, Southland Mission, waarop hij folk vermengde met country, blues, gospel en soul. Eigenlijk een echt americana-album dus. Op vrijdag 29 april treden Cook en zijn Guitarheels op in het Utrechtse 
NorthEastSouthWest (eigen beheer) is de tweede soloplaat van 
Twee jaar geleden bracht 
The Old Joe Clarks, Tarbox Ramblers; Dolorean, Richmond Fontaine en Timesbold. Zomaar een vrij selecte greep uit bands die sinds de opgang van alt-country (Uncle Tupelo – No Depression; uit 1990) op een of andere manier tot deze categorie behoren dan wel behoorden. Probleem daarbij is de immer sluimerende vraag: ‘waar staat altcountry dan wel voor, de definitie?’. En ook: ‘vallen voornoemde namen dan ook echt onder die vermaledijde noemer?’. Nou, daar ga ik me maar niet aan vertillen, aan die discussie. Wat dan 
Paul Carrack moest halverwege deze maand alle optredens in Nederland afzeggen wegens gezondheidsproblemen. De meeste concerten waren al tijden uitverkocht. Het was al de tweede keer dat hij verstek moest laten gaan. Vorig jaar speelde de Engelsman tijdens een tournee van Eric Clapton toetsen in diens band. Daardoor moest hij de opnamen van Soul Shadows (Carrack-UK/Bertus) uitstellen. De eerste 
Lekker ouderwets. Zo zou je de sound van de 
Lillie Silversmith opent met een gebed Voice Of The Wind (Koru Records) van 
De psychedelische fase van The Beatles is het startpunt voor 
Laten we het eens over 
Zomaar een YouTube-zondag met wat liveregistraties van artiesten waarvan we deze week albums bespraken. Om een beeld bij het geluid te krijgen. Allereerst David Ramirez met een op een IJslandse vlakte opgenomen versie van Harder To Lie van het prachtige nieuwe album 
‘I stumbled round the block as the sun was coming up’. Het is %20(2).jpg)
Solicitor Returns van 
Prachtig nieuws van de organisatie van 
Met een beetje geluk gaat Nederland straks, eind april, collectief plat voor de 
Je hebt van die platen die je bij lange autoritten rustig twee of drie keer achter elkaar kunt draaien. Waking Days van 
Sommige artiesten werken gestaag door aan de uitbreiding van hun oeuvre. In de luwte, hoewel die luwte misschien niet eens gewenst is. Vanessa Peters is er zo een. Vorig jaar maakte ze nog een album met de Deense begeleiders The Sentimentals. Het nieuwe album The Burden Of Inshakable Proof (haar achtste inmiddels al) is weer gewoon in homestate Texas opgenomen met echtgenoot Rip Rowan en een stel bevriende gastmusici. Bekendste daarvan zijn waarschijnlijk gitarist Daniele Flaschi en Salim Nourallah die hier af en toe bas speelt. Het is een 
Er liggen heel veel nieuwe albums te wachten op een recensie. Die moeten echter nog even wachten. Eerst namelijk aandacht voor South Atlantic Blues (Saint Cecilia Knows/V2) van Scott Fagan. Het gaat hier om een genegeerd meesterwerk uit 1968 op Atco Records, dat nu voor het eerst op cd is uitgebracht. Mooi trouwens, al die vergeten klassiekers die uit de archieven worden opgedoken door labels waar echte liefhebbers het voor het zeggen hebben. Dit is een plaat met een verhaal. En bovenal een plaat met prachtige muziek. De afgelopen maanden heeft 
Paint Another Layer On My Heart van 
Had ik hier al eens gezegd dat het goed gaat met de Nederlandse americana? Dat uit alle hoeken en gaten albums van Nederlandse artiesten verschijnen? Niet dat ik Tilburg een gat wil noemen maar uit die plaats komen 
De wanhoop heerst in Milltown (Dolly Rocker Records) van 
Dat het goed gaat met de Nederlandse americana is bijna een understatement te noemen. Bijna wekelijks verschijnen er albums van vaderlandse artiesten, reeds ter ziele gegane bands worden heropgericht en 
Een cowboy zit op zijn paard. Vanaf een heuveltop tuurt hij in de verte. Het is donker. Boven hem tekenen zich enkele sterrenbeelden af. Eigenlijk zouden de Eagles daar moeten vliegen, want dat zijn de echte sterren van Another Orion (eigen beheer) van Tim Houlihan. De singer-songwriter uit Minneapolis heeft de blik gericht op de westcoast. Eagles, Jackson Browne, James Taylor, Jack Tempchin, het zijn duidelijke invloeden. Vooral op opener I Get Lonesome Too hoor je de supergroep zoals die op het debuut klonk. ‘I’m just a troubadour’, zingt 
