Zijn optreden tijdens de Rhythm & Blues Night in Groningen van vorig jaar was een en al samengebalde kracht. Op Daytime Turned To Nighttime (Nine Mile Records/Sonic Rendezvous) doet Patrick Sweany het een stuk rustiger aan. De Amerikaan beschouwt zijn nieuwste werkstuk als het album waarop hij volwassen is geworden. De oorspronkelijk uit Ohio afkomstige artiest kocht onlangs samen met zijn vrouw een huis in East Nashville. Tijdens het renoveren zocht hij naar momenten om te werken aan nieuwe muziek. Blijkbaar kwam hij meer…

De Belg Guy Verlinde hield voorheen de artiestennaam Lightnin’ Guy aan. Hij heeft zich van die naam ontdaan. Een Belg is nu eenmaal geen Amerikaan. Zijn inspiratie zocht hij toch al niet op de katoenvelden van Mississippi. De blues kleeft namelijk ook aan de kasseien van Vlaanderen. Met Better Days Ahead (Dixiefrog/Bertus) gaat hij stoempend langs de akkoorden. Hij valt en pakt zichzelf weer op. Een dokter heeft hij niet nodig, zijn lief is namelijk altijd de beste remedie (Feel Alive). Verlinde (zang, gitaren) is onderweg naar meer…

Weg Uit De Stad (eigen beheer) is het eerste volwaardige werk van Op Zoek Naar Johan, een americanaband rondom de Gemertse Martijn Kuijten. Gemert, dat ligt in het oosten van Brabant. De teksten van de nummers op deze plaat worden ook gezongen met een brabantse tongval waarin jij en je gij en ge wordt. Niet dat het daarmee gelijk een plat-dialectisch plaatje wordt. Nee, de teksten zijn juist zeer goed verstaanbaar, ook voor niet-Brabanders. Dat maakt ook wel dat het goed is om onderscheid te maken tussen de nummers waarin Kuijten en zijn maten erin slagen om meer…

De meest voorbeeldige altcountry van dit moment wordt gemaakt door een stel Schotten. Dat schreven we twee jaar geleden over The Long Haul van The Wynntown Marshals. Die beginzin kunnen we zo opnieuw gebruiken voor The End Of The Golden Age (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous). Ze hebben het allemaal. Prachtige stemmen. Fraaie koortjes. Pakkende melodieën. Gitaarduels. In de samenzang leggen ze lijntjes naar de jaren zestig en zeventig. De jaren negentig van de pure altcountry zijn ook terug te vinden in deze meer…

Jukehouse Revival (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) is het derde album van The Statesboro Revue. En dat is een erg fijn plaatje geworden. De band volgt de tradities van de southern rock, maar heeft daarin wel degelijk een eigen stijl gevonden. Ze hoeven niet voluit te gaan om indruk te maken. De pakkende liedjes worden met soul gebracht. Niet die van de volle overgave, maar meer die van het verfijnde samenspel. Daarbij maakt het niet uit of het country, soul, rock of blues moet heten. Honkytonkin is in dit geval meer…

‘I’m a peaceful man with a gentle soul, but when it comes to loving you I lose control.’ Nou, dat Simon Rosellys een aardige vent is, dat geloven we wel. En dat hij zichzelf verliest tijdens het minnespel, nou ja, dat zal best. Maar wat we met die mededeling moeten? Geen idee. Hij brengt het in ieder geval niet over op Rose Tinted Glasses. The Granary Sessions (Clubhouse Records/Munich) van The Rosellys is een vreselijk saai album. Meestal zingt Rebecca Rosellys. maar ook zij brengt haar gevoelens niet over. De liefdesliedjes meer…

Het is al weer een tijdje geleden dat we hier stevige muziek bespraken en het is ook al weer lang geleden dat we een Noors gezelschap in de schijnwerpers plaatsten. Gelukkig kunnen nu twee vliegen in een klap slaan met deze recensie van Souls Under Red Light van El Cuero. Dit is inmiddels de vijfde studioplaat van het kwartet uit het afgelegen Kristiansund, dat zich heeft gespecialiseerd in heartland rock en harde americana. Ook Souls Under Red Light staat weer bol van de melodieuze, tegen de classic rock aanschurkende nummers. Vaak opgetrokken  meer…

The Lazy Boys stonden al eens in de Continental Club in Austin, Texas. Niet slecht voor een band uit Dresden. Get A Life (Part Records) is het zesde album van de Duitsers die al 18 jaar actief zijn. Ze kunnen best een potje country en rockabilly spelen. Maar dat kunnen er wel meer. Het gaat er om iets origineels toe te voegen. Heilig vuur. Dwarse noten. Of voor mijn part breng je ‘rock ’n’ roll and country with a hint of dirty blues’, zoals The Lazy Boys hun muziek zelf omschrijven. Vuige bluesnoten? Die hebben ze dan wel heel goed verstopt. De rockabilly van meer…

Met American Dreamer van Frankie Lee is iets vreemds aan de hand. Lee, een Amerikaanse singer-songwriter die al vroeg het huis uit ging en in de muziek terecht kwam, maar ook nog 6 jaar als timmerman samenwerkte met de zoon van Townes van Zandt, brengt dit debuut uit op Loose Music. Dit prestigieuze Engelse label bracht ons dit jaar ook die schitterende albums van Andrew Combs en Barna Howard. En op American Dreamer is ook niet zoveel aan te merken. De tien rootsy popnummers zitten prima in elkaar er wordt uitstekend gemusiceeerd. Lee heeft bovendien meer…

Dat hadden we niet verwacht, dat we de mannen van de beste barroomband ter wereld zouden treffen in de South Broadway Athletic Club (Bloodshot Records/Bertus). Blijkbaar moeten er wat bierbuikjes worden weggewerkt. Vrees niet, The Bottle Rockets doen niet aan gewichtheffen of andere krachtpatserij. Ze spelen liever een loflied op lui op de bank liggen (Big Fat Nothin’). Dat is pas lekker je tijd doorbrengen. Lui? Nou, als je de hele week hard gewerkt hebt om wat centen binnen te brengen, dan ben je gewoon moe. The Bottle Rockets zijn meer…

Eerst dacht ik even dat Philosopher Dogs de bandnaam zou zijn. Niet dus. Philosopher Dogs (eigen beheer) is de albumtitel. Daarna dacht ik dat ik naar een man luisterde. Niet dus. Georgie Jessup is een vrouw. Ze is een transgender, dat is iemand die het gevoel heeft in het verkeerde lichaam te zijn geboren. Ze is actief om meer bekendheid te geven aan die hoedanigheid. Daarnaast komt ze op voor de rechten van Indianen, zelf stamt ze ook af van de oorspronkelijke bewoners van Amerika. Met Geronimo’s Bones en Red Cloud’s Room doet ze meer…

De onder een wollen pet gekropen Ryan Davidson is een punker op zoek naar zijn roots. Die vond de Amerikaan vooral tijdens een langdurig verblijf in Ierland. Op A Wick Burning High (eigen beheer) zet hij zijn stem flink op. Tijdens die uithalen is zijn zang flink scherp. Hij slaat zo zijn gehoor de folkliedjes om de oren. Die felheid heeft hij misschien overgehouden aan de strijd die hij als 13-jarig jongetje moest voeren nadat hij op zijn fiets werd geschept door een vrachtwagen. Vijftien operaties waren er nodig om hem weer op de meer…

De lange gitaarlijnen glinsteren als vallende sterren door Storm Warning, het eerste nummer van Stone Cold Beautiful (Mescal Canyon Records) van Wily Bo Walker en E D Brayshaw. Heel geslaagd, deze opener op dit album dat met slechts zes nummers toch bijna 40 minuten beslaat. Walker is de zanger en songschrijver, Brayshaw de verantwoordelijke voor de instrumentale koers en bovenal een hele fijne gitarist. De Schotten slagen er op dat eerste nummer in de sfeer van Naked Child van Lee Clayton te benaderen. Walker zingt met meer…

Niet te professioneel worden! Dat schreven we twee jaar geleden in de recensie van And You Are Me van Uncle Lucius. Dus hoe heeft de band zich sindsdien ontwikkeld? The Light (Thirty Tigers/Bertus) komt uit op een iets hipper label. Dat is best opmerkelijk, want over het debuut schreven we nou juist dat de Texanen niet de allerhipsten zijn. Dat zijn ze sindsdien ook niet geworden. De nummers steken weliswaar nog net iets beter in elkaar, verder zijn ze toch vooral degelijker geworden. Na vier midtempo liedjes doet de band rond zanger Kevin Galloway er meer…

‘Countrymusic ain’t nothing but the blues with a twang’, beweert Shemekia Copeland op Drivin’ Out Of Nashville. Het overtuigende bewijs van die stelling levert ze met Outskirts Of Love (Alligator/Munich). Een vrouw staat in haar trouwjurk bij de bushalte, een illusie armer. Een kind wordt naar buiten gestuurd, omdat haar moeder een man moet vermaken. Zomaar wat taferelen uit het titelnummer. De blues die toeslaat in het leven, het is een van de grote thema’s in countryliedjes. Outskirts Of Love staat er vol mee. Levens die zich afspelen in een meer…

Blitzen Trapper zoekt niet meer naar de scherpe randen van de americana. De neigingen tot experiment kunnen ze onderdrukken omdat ze gewoon erg goed zijn geworden in wat ze doen. Op All Across This Land (Lojinx/Bertus) bestrijken ze het hele continent van de americana met vloeiende melodieën die in voorgaande jaren wortel hebben geschoten. Blitzen Trapper klinkt gedegen en gedreven. Die combinatie is knap. Om dat niveau te bereiken heb je een songschrijver nodig als Eric Early. Zijn Rock And Roll (Was Made For You) zegt meer…

Ik geef het gelijk weg. Not Here (Single Lock Records) van The Pollies is een gave plaat. Een majestueuze plaat ook. The Pollies kon je altijd wel als een moderne altcountryband (uit Florence, Alabama) beschouwen maar op deze nieuwe plaat -hun derde als je het samenwerkingsverband met de hier ook besproken Porter meerekent- verleggen ze de koers een beetje. In de juiste richting wat mij betreft. Het geluid is wat breder, soms een beetje orkestraal. Indierockig, maar nog steeds met zeer duidelijke wortels in de alternatieve meer…

Ja, ik weet het echt wel; onbekende band, drie sterren. Voor sommige lezers is dat al genoeg informatie om af te haken en niet verder te lezen. Jammer hoor, ze missen wat. Niet dat deze recensie nou zo bijzonder is, maar je komt dan ook niet te weten dat deze zevenpersoonsformatie uit Glasgow een heel lekker plaatje gemaakt heeft met Songs For Fallen Stars (eigen beheer). Zoals zo vaak met Schotse altcountrybands (denk Wynntown Marshals, Dropkick, New Madrids, maar ook vergeten bands als The Endrick Brothers en Hobotalk) geeft deze Hellfire Club haar meer…

De vorige plaat van Vera van Heeringen recenseerden we als eerste in Nederland, bij de opvolger ervan zijn we juist een van de laatsten. Overigens zonder dat daartoe een goede reden is aan te voeren. Er ligt gewoon veel op ons bordje dat geconsumeerd en beschreven dient te worden. Maar heel erg is het eigenlijk ook niet want Proper Brew (eigen beheer) klinkt toch vooral als een herfstplaat. Misschien komt dat door dat melancholische dat in de stem van Van Heeringen sluipt. Hadden we trouwens al gezegd dat ze een Nederlandse is die haar toevlucht tot het meer…

Oondert (eigen beheer), oftewel honderd, heet het album van Ries de Vuijst, de Zeeuwse bard die tegenwoordig het grootste deel van zijn tijd in het Gentse doorbrengt. Honderd jaar oud zijn hij en zijn gitaar samen en dat is een mooie aanleiding om een nieuwe verzameling nummers onder de aandacht te brengen. Nummers die gezongen worden in het dialect van West Zeeuws-Vlaanderen. Gelukkig een dialect dat ik vanwege een jarenlang verblijf aldaar kan verstaan. Dat zal niet voor elke luisteraar het geval zijn, maar het helpt dat de teksten in het het cd-boekje afgedrukt meer…

De zwerftochten van Joe Ely voeren hem altijd terug naar zijn geboortestreek. Daar in West Texas komen de liedjes hem aanwaaien. Op zijn nieuwste album Panhandle Rambler (Rack ‘Em Records/Munich) heeft de wind vrij spel gehad.
Niets dan horizon is er in West Texas. Juist daar vindt de veelzijdige countryrocker Ely inspiratie. De onmetelijke ruimte moet er worden gevuld. De desolate omgeving prikkelt zijn fantasie. De verhalen en melodieën komen er als vanzelf, meegevoerd met de wind die uit Mexico blaast.
Ely’s kompaan Joel Guzman trekt meer…

Een ouderwets hoorspel, dat is in feite wat The Other Half – A Story Of Love, Loss And Murder – Told In Words And Music (Hachette Audio) te bieden heeft. Misdaadauteur Mark Billingham leest zijn verhaal voor over een showgirl uit Las Vegas die tegenwoordig de kost verdient in een verlopen bar in Memphis. Het echtpaar Michael Weston King-Lou Dalgleish, tezamen My Darling Clementine, zorgt voor liedjes die het verhaal aanvullen. Aardig gegeven, maar doordat de nadruk teveel ligt op de vertellende Billingham is dit meer…

Vicki Peterson en Susan Cowsill waren in de vroege jaren negentig al actief als The Psycho Sisters. Ze tourden zelfs door Europa in het voorprogramma van artiesten als Howe Gelb en Steve Wynn. Toch zou het nog tot dit jaar duren voordat het debuut Up On The Chair, Beatrice (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) zou verschijnen. In de tussentijd waren beide vrouwen namelijk vooral druk binnen Continental Drifters. Nadat die band er in 2001 de brui aan gaf, probeerde Cowsill het solo, terwijl Peterson zich stortte in enkele nieuwe avonturen met The Bangles. Op deze meer…

Alles straalt klasse uit op Like The First Time (Continental Song City/Munich) van Clarence Bucaro.  De Amerikaan beschikt met Glenn Patscha (toetsen), Pat Sansone (bas, gitaar) en Joe Adamik (drums, basklarinet) dan ook over superbegeleiders. Bucaro trekt de Laurel Canyon-sound naar het nu net zoals Dawes dat ook doet. De koortjes (Bucaro en Patscha) op Midnight Blue zijn net zo fraai als Eagles op Desperado. Somewhere In The Middle heeft een rockabillytik en doet daarmee denken aan een plaat als Proof Through The Night van T Bone Burnett. De meer…