Dat Brent Best (foto, maar helaas geannuleerd), Corb Lund en New Madrid onder de noemer Sugar Mountain op 7 januari op gaan treden in Paradiso hadden we al eerder verteld. Nu mogen we ook nog een duo vrijkaarten daarvoor verloten onder de inzenders van de jaarlijsten. Alsof het al niet leuk genoeg zou zijn. Klim dus in de pen en zend ons (dutchtwang@yahoo.com) die lijsten maar!
Soms is de werkelijkheid vreemder dan je kan verzinnen. The Last Hurrah!! bij voorbeeld en dan met name de samenstelling daarvan op dit album Mudflowers (Rune Grammofon). Drijvende kracht van het project is de op leeftijd zijnde Noorse gitarist, componist en arrangeur HP Gundersen, die voor dit derde album de vocale hulp heeft ingeroepen van de nog jonge Amerikaanse zangeres Maesa Pullman. Belangrijk is ook de pedal steelspeler Marty Rifkin die zijn sporen onder meer verdiende op tal van albums van Bruce Springsteen. Anders dan op meer…
The Hell In Your Mind van het Canadese gezelschap The Sumner Brothers is niet het meest gemakkelijk in het gehoor liggende plaatje van dit jaar. Die titel zegt mischien al genoeg. Op hun bandcampsite omschrijven ze zich nog als altcountry-band, maar op dit vijfde album hoor je toch vooral gitaarrock met weemoedige ondertoon. Het klinkt een beetje alsof The Perniece Brothers een schop onder hun kont gekregen hebben. Brian en Bob Sumner zingen en spelen beide gitaar (en Brian doet nog veel meer in muzikaal opzicht). Ze worden op deze plaat meer…
De herfst is bijna voorbij. De bladeren zijn zo ongeveer allemaal gevallen. Het oranje is op de grond opgenomen door bruine en grijze natte grauwheid, waarna de kou zijn intrede doet middels donkerblauw. Silver Season (Loose Music/Bertus) is de logische opvolger van Rain Plans (zie recensie). De winter heeft de herfst verdreven. En ook al heeft Israel Nash New York verlaten en woont hij tegenwoordig in het warmere Texas, ook daar kan de winter soms toeslaan. De periode duurde er maar ongeveer een week, het was koud en Nash bleef vooral meer…
Eindelijk is het december! Dat betekent dat de ‘D’ van ‘De jaarlijstjes’ weer in de maand zit. Zelf neem ik de komende weken weer de tijd om eens rustig al die mooie platen van dit jaar de revue te laten passeren. Wat kwam er ook al weer in het begin van het jaar uit dat de moeite en een plek in mijn eigen top-10 waard is? Uit januari Herman Brock Jr en Andrew Combs, om maar eens wat te noemen. 2015 was ook het jaar dat enkele Grote Namen (Steve Earle, Ryan Adams en Wilco) nieuwe albums uitbrachten. Komen die ook in de grote Altcountry.nl Lezers Top 15? Het is aan u. We gaan hem weer samen maken. Wat waren de beste platen van 2015? Stuur ons (dutchtwang@yahoo.com) voor 24 december je lijstje met minimaal 5, en maximaal 10 albums. Nummer één krijgt 12 punten, nummer twee krijgt er 10, nummer drie 8, nummer vier 7, nummer vijf 6 en zo verder. Onder de inzenders meer…
%20(2).jpg)
Pure altcountry in de beste traditie van Uncle Tupelo, dat is Built To Break (Normaltown/PIAS) van de Texaan Ronnie Fauss. Op Another Town gaat hij op zoek naar een betere plek, een thema net zo bij dit soort muziek hoort als de Eighteen Wheels (met Rhett Miller) die Fauss terugbrengen bij zijn liefje thuis. De toetsen van de piano springen van enthousiasme bijna onder de wielen. ‘So I’m gonna play a little Hank, play a little Waylon, play a little Willie too / I’m gonna play a little Cash, play a little Dylan, play a little Emmylou / There’s something meer…
Wat een mooi liedje is me dat zeg! De Canadese cowboy Corb Lund begint zijn nieuwste prachtplaat Things That Can’t Be Undone (New West Records/PIAS) met een heel bijzonder stukje countrysoul. Op Weight Of The Gun combineert hij de hitgevoeligheid van Motown met zijn eigen roots. Een slaggitaartje geeft het nummer een aangename lichtheid. Dit is Canadese countrysoul van een andere orde. Lund gooide zijn lasso over de grens van Amerika en trok de soul uit Detroit naar het noorden. Washed-Up Rock Star Factory Blues gaat over meer…
Over Soundtrack To A Ghost Story van The Orphan Brigade is zoveel te vertellen dat het moeilijk is om te beginnen. Laten dan maar vooropstellen dat The Orphan Brigade een samenwerkingsverband is van een aantal artiesten waarvan Ben Glover, songwriter/producer Neilson Hubbard en de zangeressen Kim Richey en Gretchen Peters de bekendste zijn. Maar ook belangrijk in het project was de plaatselijk singer-songwriter Joshua Britt. Zij trokken zich met een flink aantal andere muzikanten terug in een voormalig plantagehuis meer…
Zo halverwege de jaren tachtig had je enkele artiesten die de gekte een beetje terugbrachten in de rockmuziek. Dat was nodig ook. Je had Mojo Nixon & Skid Roper, Barrence Whitfield & The Savages en The Legendary Stardust Cowboy en dat was de mafste van allemaal. Uit Nashville kwamen Webb Wilder And The Beatnecks die met It Came From Nashville een vliegende schotel lanceerden die nog altijd rondjes draait. Met Mississippi Moderne (Landslide Records/Sonic Rendezvous) is Webb Wilder terug op het label waar hij drie meer…
Ooit was ik colporteur voor Boek & Plaat. Anderhalve dag. Ik bleek echter geen verkooptalent. Was Dry Goods & Groceries toen maar uitgekomen. Dan had ik makkelijk mijn targets kunnen halen. Want met deze titel van JW Roy haal je tegelijkertijd een boek en een cd in huis. Twee voor de prijs van een! Over het hoe het waarom lees je hier. Wat bij beluistering direct opvalt is het warme geluid van de plaat. Dit komt mede doordat die prachtige stem van Roy nogal vooraan in de mix is gezet. Verder is het toetsenspel van Roel Spanjers een warm bad meer…
Na lange tijd verschijnt er weer een nieuw album van Richmond Fontaine. Op 5 maart 2016 zal You Can’t Go Back If There’s Nothing To Go Back To verschijnen. Half april zal de band, met nieuwe bassist Freddy Trujillo (Delines) in de gelederen, ter gelegenheid daarvan vier keer in Nederland optreden: meer…
Met gammele rockabilly voor landerijen waar de hekken een beetje scheef staan opent Drunken Prayer de nieuwe plaat I Intend To Comprehend The Devil & The Blues (Fluff & Gravy Records). Hellraiser heet dat eerste nummer. Op Machines voegt Morgan Geer daar een beetje orgelsoul aan toe. En meer, want halverwege zit een passage waarin hij Johnny Cash met The Flying Burrito Brothers op een surfplank zet en ze lekker laat dobberen. In The Champagne Of Tears betoogt hij dat er teveel Tammy is en niet genoeg Loretta. In het liedje zit meer…
Het debuut van Promised Land Sound was geniaal. De combinatie van bubblegum, garagerock en countrysoul leverde een vorm van altcountry op die totaal uniek was (zie recensie). Het tweede album For Use And Delight (Paradise Of Bachelors/Konkurrent) is iets minder bijzonder, maar toch nog altijd lichtelijk fantastisch. De band uit Nashville, Tennessee, grijpt wederom terug naar het verleden. Deze keer lijken er vooral psychedelische walmen op te stijgen die te situeren zijn ergens in Laurel Canyon, eind jaren zestig. Op Push And Pull (All The Time) horen meer…
Of we op deze site beslist iets moeten met een album van enkele zonen van The Moody Blues is twijfelachtig. Met Melancholy Sea (eigen beheer) eisen The Pinder Brothers die aandacht evenwel gewoon op met een frisse plaat waarop beatleske melodieën over een rootspad spoelen. Mike Pinder was een van de oprichters van de band die halverwege de jaren zestig ontstond en een megahit scoorde met Nights In White Satin, nu is het de beurt aan Michael en Matt. Of de broers Michael en Matt ooit de Heineken Music Hall zullen uitverkopen, zoals de nog steeds meer…
Het zal toch niet zo zijn dat ik ineens op traditionele vrouwen ga vallen? Maar na eerder al mijn liefde betuigd te hebben aan Courtney Patton, Jelka van Houten, Kacey Musgraves en Alison Ferrier, is het nu Fanny Lumsden die mijn oren gevangen houdt. Lumsden is net als Ferrier afkomstig uit Australië en heeft met Small Town Big Shot een fijn debuut afgeleverd. Daarop een collectie van elf zelfgeschreven countrypopliedjes, die in Soapbox, Rattle & Your Roll en het titelnummer zijn hoogtepunten kent. Stuk voor stuk aantrekkelijke songs met meer…
Stampvol was het in de Melkweg bij het optreden van Kacey Musgraves. De zaal was dan ook stijf uitverkocht. Zoals ook in Londen gebeurde met de veel grotere Royal Albert Hall (waar Musgraves en passant high five’de met prins Harry). En het opvallende was in Amsterdam ook de gemêleerdheid van het publiek. Jong, oud en veel meer vrouwen dan je normaal gesproken aantreft meer…
Dat Mark Olson een van de founding fathers van The Jayhawks was, mag hier wel bekend verondersteld worden. Tegenwoordig is hij echter vooral op het solopad te vinden, hoewel hij daarop meestal wordt bijgestaan door zijn echtgenote, de Noorse percussioniste en zangeres Ingunn Ringvold. Eind november/begin december speelt Olson een aantal keer in de Lage Landen. Voor het optreden in de Metropool te Hengelo op 4 december mogen wij 2 duokaarten weggeven. Je moet ons (op meer…
Sommige platen blijven nogal onopgemerkt. Dat lot trof ook dit Bleed Like You Bleed (Rocking K Records) van Joe Koenig. Het album kwam al uit in augustus 2014. Ondanks positieve recensies op Americana UK en No Depression werd de rauwe rootsrock van de Texaan Koenig niet in grote kring opgepikt. Misschien heeft de tegenwoordig in Californië wonende artiest niet genoeg aan promotie gedaan, want aan de kwaliteit van deze plaat kan het niet liggen. Gelukkig stuurde hij ons enkele maanden geleden alsnog een exemplaar om te meer…
Ik weet het niet. Het zal wel alles bij elkaar geweest zijn. De aanslagen in Beiroet en Parijs, het lot van de vluchtelingenkinderen dat zo confronterend in foto’s gevangen is in deze reportage in het Zweedse Aftonbladet, de dood van Nederlandse bekendse protestzanger. Ineens vroeg ik mij af of er wel al iemand een nummer gewijd heeft aan de oorlog in Syrie, aan de vluchtelingenstromen, aan het terrorisme dat de oorlog ook naar Europa dreigt te brengen. Ik ben het in de muziek die we hier bespreken in elk geval nog niet tegengekomen. Ook meer…
Wat is Dead Stars (Union Music Store) van The Self Help Group een bijzonder album geworden! En ook bijzonder mooi. De zespersoonsformatie uit Brighton verraste in 2013 al met het debuut Not Waving, But Drowning (recensie), maar deze tweede doet er gewoon nog een schepje bovenop. Songwriter Mark Bruce weet weer een hele collectie parels uit zijn mouw te schudden die betrekking hebben op een heel scala aan onderwerpen. Wist u b.v. dat er in de dertiger jaren in Boedapest een heuse Smile Club werd opgericht om een tegenwicht te bieden aan het grote meer…
Jimmy Lafave is goed bezig met Music Road Records. Op zijn muzikale weg treffen we thans Lance Canales & The Flood die met The Blessing And The Curse (Music Road Records/Munich) een voortreffelijk album voorleggen. Canales komt uit Californië en is van Mexicaanse afkomst. Dat laatste onderstreept hij met een geïnspireerde versie van Deportee van Woody Guthrie. Het nummer, dat ook bekend is als Plain Crash At Los Gatos, werd door hem opgenomen nadat hij ontdekte dat de Mexicaanse slachtoffers in een massagraf liggen meer…
Alberta Cross opereert al lange tijd vanuit New York maar het was in London dat de band werd opgericht door Terry Wolfers en Petter Ericson Stakee. Rondom dit duo hebben in de tien jaar sinds de oprichting allerlei andere bandleden gezwermd. Met het verschijnen als dit nieuwe, ongetitelde album, is echter ook Wolfers verdwenen zodat de in Zweden geboren Stakee het enige overgebleven originele lid is. Hij is ook de zanger en liedjeschrijver van Alberta Cross. Beter gezegd: Alberta Cross is Petter Ericson Stakee. Dit derde volledige album is meer…
Sugar Mountain is niet alleen de naam van het rootsfestival dat begin september in het Amsterdamse Paradiso werd gehouden; het is sinds kort ook de naam waaronder kwaliteitsrootsmuziek in de hoofdstedelijke poptempel geprogrammeerd word. Op donderdag 7 januari wordt voor het eerst onder deze noemer een mooie muziekavond georganiseerd. Acte de présence geven dan: Brent Best, New Madrid (southern indie rock) en Corb Lund (Canadese countryrock).
De voorverkoop is inmiddels meer…
Bruin is de kleur van rootsmuziek. Zand, aarde, wortels, hout. Skin & Bone (eigen beheer) van Mark Brown is net zo donkerbruin als de albums van Greg Brown. Zijn stem is weliswaar iets minder donker, verder graaft deze uit de Amerikaanse staat Maryland afkomstige singer-songwriter net zo diep. Hij was boer, visser, monteur en timmerman, toch is hij ook al 25 jaar actief in de muziek. Al die bruine tinten vormen toch een verrassend rijk geschakeerd palet. Dat is mede te danken aan producer Dean Jones, die Brown (zang, gitaar) begeleidt op toetsen, ukelele, meer…
Na mijn eerste beluistering dacht ik dat Beth Bombara met haar ongetitelde derde volledige album een fantastische akoestische plaat afgeleverd had. Bij verdere beluisteringen bleek daar niets van te kloppen. Wel fantastisch maar helemaal niet geheel akoestisch. Verre van dat zelfs. Ik werd waarschijnlijk in verwarring gebracht omdat het eerste en de laatste liedjes akoestisch zijn. Of misschien kwam het door het over de gehele linie rustieke karakter van de nummers. Dat rustieke schrijf ik dan vooral toe aan die prachtige, wat melancholieke stem van Bombara (die meer…
Andrew Marlin en Emily Frantz zaten in de studio tegenover elkaar om de liedjes op te nemen voor Such Jubilee (Yep Roc Records/V2). Zo naturel mogelijk, die werkwijze. Dat leverde een heerlijk album op vol warmte en menselijkheid. De opnamen van het duo Mandolin Orange kwamen tot stand in Asheville, North Carolina, en de countryfolk die ze brengen is mijlenver verwijderd van de gladde popcountry uit Nashville, Tennessee. Akoestische gitaren, mandoline, viool, meer was niet nodig om de liedjes in de verf te zetten. En meer…
Oceanside Cities (Dinky Pops Records) is een werkstuk van de Amerikaanse globetrotter Adir L.C. die de nummers voor deze plaat schreef in meerdere kuststeden. Uiteindelijk belandde deze C (Cohen) in een studio in Tel Aviv waar de opnamen plaatsvonden. De verf van de huizen in die kuststeden loopt een beetje uit op het hoesje. Dat geeft het indiekarakter van de plaat aardig weer. Dat wil niet zeggen dat Oceanside Cities een simpel werkstuk is. Integendeel, hier wordt gemusiceerd om de harmonieuze pop van The Beach meer…
‘’Give me one perfect wave to get me out of this place’’, zingt Leeroy Stagger op Something Beautiful. Dat is het wezen van Amerikaanse rootsrock. In dit geval van een Canadees. Onderweg gaan wegens een gevoel van onbehagen. Ergens anders is het vast beter. Ik wil alleen maar een klein beetje gelukkig zijn, verkondigt Stagger op Happy Too. Dream It All Away (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) gaat over de Amerikaanse droom. Dat is de droom van een beter leven. Eigenlijk heeft die zoektocht niets met geografie te maken. Het is meer…
Dat americana toch grotendeels oudelullen-muziek is, is een feit dat nauwelijks ontkend kan worden. Op een of andere manier spreekt het genre voornamelijk 40-plussers aan. Tenzij je Mumford & Sons ook americana zou willen noemen. Maar dat doen we niet. Het was dan ook een verrassing dat mijn zoon van zestien Cardboard Boat (eigen beheer) van de uit Santa Fe afkomstige singer-songwriter David Berkeley er wel mee door vond kunnen gaan. Dat is uit zijn mond al heel wat. Maar zo gek is het niet want ik moest bij beluistering ook meer…
Grootse popmuziek zoals die decennia geleden gemaakt werd, dat staat de luisteraar te wachten die binnenstapt door The Ocean’s Door (eigen beheer) van Chris Storrow. Spectoriaans klingelende klokken en een kerkorgel op opener A True Christian geven een goed beeld van wat volgen gaat. Is daar anno 2015 nog een publiek voor? Waarschijnlijk wel, anders werd er door de platenindustrie niet zoveel geld gestoken in de advertentiecampagne van het morgen te verschijnen nieuwe album van Electric Light Orchestra. De Canadees meer…
Vluchtstrook amerika
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
© Alt Country NL