Scott Nolan is een Canadese singer-songwriter die we hier altijd met een schuin oog in de gaten houden. Voor de opnames van zijn alweer zevende album, Silverhill (Transistor 66), zakte hij af naar het gelijknamige plaatsje in Alabama. Hij trad er, met Mary Gauthier, ooit op in de befaamde Frog Pond at Blue Moon Farm en raakte gelijk verliefd op de plek. Als begeleiders koos hij de mensen van Willie Sugarcapps, u weet wel: Grayson Capps, Will Kimbrough, Corky Hughes en het duo Sugarcane Jane. Een goede keuze, want het in een paar dagen opgenomen album heeft meer…
In de onregelmatige serie ”waar luisterden we tien jaar geleden naar?”, nu – hoewel het al februari is – even een terugblik naar januari 2006. Op deze pagina’s bespraken we toen een paar albums die nog steeds het beluisteren waard zijn en ook een aantal albums van artiesten die compleet van de radar verdwenen zijn. Wat te denken bij voorbeeld van Linda McLean? Van haar recenseerden we No Language. Daarna was er nog wel wat nieuw plaatwerk van deze dame die ook zeer regelmatig op de Nederlandse podia stond, maar 
Ghosts Of The Low Country – The Muscle Shoals Sessions (eigen beheer) van Tawny Ellis is een geweldige ep met vier liedjes (17.40 minuten, twee eigen composities en twee covers). Ellis komt uit Savannah, Georgia, maar woont tegenwoordig in Los Angeles. Voor deze ep reisde ze terug naar het zuiden van de Verenigde Staten. Naar Muscle Shoals, Alabama, om precies te zijn. Daar nam 
Op haar elfde stond 
In november van enig jaar begint het al te wringen: de maand december is aanstaande. Waarlijk een gruwel die maand, elke keer opnieuw. Al die min of meer opgelegde plichtplegingen, ze kunnen mij gestolen worden. Om die reden begint in november (en soms al veel eerder…) mijn voorbereiding op de maand na december, juist ja, die maand waar men nu ook al sinds enige tijd ergens het begrip Blue Monday voor heeft ingepast: januari! Verlost van al dat quasi feestelijk decembergeneuzel, ga ik er juist in januari vrolijk & depressievrij met volle overgave tegenaan. Iets wat in december simpelweg lastiger is: het 
Een aangenaam strijkje opent het heerlijke Goodbye Loneliness. Na die eerste klanken die de sfeer van een kamerorkest neerzetten, verandert een baritongitaar de richting. ‘Love is a game you don’t want to play, you can lose every day’, horen we David Brooks zingen. Hij heeft het van horen zeggen. Van een vriendin. 
Aan de onbekendheid van 
Marty Fields Galloway is Born To Boogie. Vanzelfsprekend speelt haar twangy trip zich af in het zuiden van Amerika. Want daar in Dixie kun je je pas echt verliezen in rock-’n-roll. In Take You Down neemt ze ons er mee naar toe. Maar wanderlust heeft haar naar andere oorden gebracht. Ze verblijft tegenwoordig zowel in het Franse Bordeaux als in het Texaanse Austin. Op Long Way From Home (eigen beheer) laat ze horen dat het helemaal niet uitmaakt waar je zit. 
Matty Charles is een songer-songwriter die we hier hoog hebben zitten (zie 
Over de vorige plaat van het Zweedse 
De 
Shananana. Shananana. Welkom in de wereld van 
Het is weliswaar al 2016, maar we moeten nog heel wat onafgedane zaken uit 2015 behandelen. Neem nu 
De dood komt en neemt weg. De dood is onvermijdelijk. 
De leukste eindejaarslijst van 2015 was misschien wel die met de beste americana uit Australië en Nieuw-Zeeland van de site Post To Wire. Op 
De leden van de 
Artiesten uit Scandinavië zijn meesters in het kopiëren. Meer dan eens weten ze ons compleet te verrassen met platen die uit een ander tijdperk lijken te komen. Prachtige westcoastproducties of knappe altcountry, het lijkt wel of die bands uit Zweden, Noorwegen, Finland en Denemarken altijd alles goed doen. Hoe zit dat met 
Sea of Clouds (Tapete Records) verscheen al een half jaar geleden. En we hadden best nog drie maanden kunnen wachten met een recensie, want dan hadden we een leuke aanleiding gehad om dit album van 
Het titelnummer van Horse Thief (Thunder Ridge Records), het nieuwste album van de Amerikaanse 
Eergisteren overleed Glenn Frey. Inderdaad een van de dragende leden van the Eagles. Maar ook voor de Eagles was Frey al actief, o.a. bij Bob Seger en in Longbranch Pennywhistle. Een goede reden om het stof van deze Vergeten Klassieker af te blazen. In 2007 schreef Wiebren Rijkeboer op deze pagina’s het volgende over die plaat.
Muscle Shoals, derde soloplaat, problemen met alcohol overwonnen; u denkt misschien Jason Isbell, wij zeggen echter 
De mannen van 
Het was tijdens Children Of Children. Jason Isbell had net zijn akoestische gitaar teruggezet en zijn brandnieuwe Duesenberg omgegord. Terwijl de wereld om hem heen in brand stond (bassist Jimbo Hart waagde zelfs een elegant danspasje) liet hij, stokstijf staand, zijn elektrische gitaar brullen en gieren. Weer eens werd duidelijk dat Isbell van origine een gitarist is. Een gitarist die toevallig ook nog eens een componist en zanger geworden is. En wat voor een! Het optreden in de Amsterdamse Paradiso was één grote showcase van zijn kunnen. De man uit Muscle Shoals bracht vooral nummers van zijn twee uitmuntende 
Razend enthousiast waren we over Can I Come By, het debuut van 
Er is in de jaren zestig het nodige moois uit Canada gekomen. Van sterren als Neil Young, Joni Mitchell en Gordon Lightfoot tot minder bekende goden als Ray Materick, Bruce Cockburn, en Bob Carpenter. Hoewel de naam David Wiffen (1942-) al decennia langs de rand van de vergetelheid zwerft, hoort ook hij in dit rijtje thuis.
