Titelloze debuutplaten, tsjonge, wat kunnen die toch opwindend zijn. The Deslondes (New West Records/ADA Warner Music) van The Deslondes is er zo eentje. De jonge Amerikaanse band bestaat uit vijf mannen en komt uit New Orleans, Louisiana. Die stad klinkt luid en duidelijk door in Fought The Blues And Won, een pianonummer dat het ritme leent van Fats Domino. In die titel zit humor en als je het mij vraagt is het ook een verwijzing naar I Fought The Law van Bobby Fuller Four. Het orgeltje legt een lijntje naar Sir Douglas Quintet. Het snelle meer…

Titelloze debuutplaten, tsjonge, wat kunnen die toch opwindend zijn. Banditos (Bloodshot Records/Bertus) van Banditos is er zo eentje. De jonge Amerikaanse band bestaat uit vijf mannen en een vrouw en komt uit Birmingham, Alabama. Als Mary Beth Richardson het op de heupen heeft, staan The Alabama Shakes te beven als een rietje. No Good is een wilde soulballad met lange uithalen van Richardson en een slaggitaartje. Een onderkoelde gitaarsolo moet de boel een beetje tot rust brengen, maar niet te langdurig, want de Banditos knallen meer…

Vier jaar hebben we moeten wachten op nieuw materiaal van Romi Mayes. Vier lange jaren voor de liefhebbers van de in blues en country gedrenkte americana van de Canadese zangeres. Maar Devil On Both Shoulders (eigen beheer) is het wachten waard geweest. In de tien nummers, met een gezamelijke speelduur van 37 minuten, verkent Mayes op prachtige wijze het gebied tussen blues, soul en rock. Daarbij wordt ze begeleid door haar vaste band: Grant Siemens (gitaar en produktie), Damon Mitchell (drums), Bernie Thiessen (bas) en Marc Arnould (toetsen). In meer…

Eerst maar even iets over Matthew Barber zelf. Dat is een inmiddels 38-jarige singer-songwriter die opgroeide in een plaatsje ten westen van Toronto. Hij is ook de oudere broer van Jill Barber waarvan we hier dit jaar al een album bespraken. Big Romance is zijn achtste plaatwerk inmiddels en het viel me in eerste instantie niet helemaal mee. Maar het feit dat Gary Louris aanbood om dit album te produceren is toch een aanwijzing dat er op zijn minst enige potentie in Barber zit. Nog maar eens opzetten dus. En nog eens. Tot het kwartje ineens viel. Noem het maar meer…

Zoek naar de verschillen. Op zijn comebackplaat Life Is People zit Bill Fay achter de toetsen en staat de fotograaf rechts van hem. Op Who Is The Sender? (Dead Oceans/Konkurrent) staat de fotograaf links. Verder zijn er vooral veel overeenkomsten. Beide hoezen zijn uitgevoerd in bruin duotone bijvoorbeeld. Ook in de muziek is veel bij hetzelfde gebleven. Dat zat er natuurlijk in. Fay maakte in 2012 na veertig jaar een comeback en zelfs toen was sprake van een duidelijk vervolg op het voorafgaande. De maatschappijkritiek. De melancholie. Het was meer…

Al vijftig jaar is Joel Rafael actief als liedjesschrijver. Hij verwierf in het eerste decennium van deze eeuw vooral bekendheid als vertolker van het werk van Woody Guthrie. Ook in zijn eigen liedjes waart de geest rond van de protestzanger. Een hoogtepunt op Baladista (Inside Recordings) is El Bracero, waarin Rafael beschrijft hoe Mexicanen in de Tweede Wereldoorlog werden verwelkomd in de Verenigde Staten om te sjouwen met zakken aardappelen en manden vol tomaten. Maar aan het eind van een lange dag hard werken onder de meer…

Muziek was al sinds de jaren zestig een aardige hobby voor Richard Schumacher. Meer niet. Hij verdiende zijn geld door aan vliegtuigen te sleutelen. Af en toe deed hij mee aan een talentenjacht of speelde hij zijn nummers op een open mic podium. Recent werd hij uitgenodigd om zijn ding te doen in een studio. I’ll Be Honest Withya (eigen beheer) kwam tot stand onder productionele leiding van Chad Watson. Tekstueel bewandelt Schumacher, die geen website heeft, bekende routes voor cowboys. Over Melancholy Whiskey tegen de meer…

Als je dan toch voor traditioneel gaat, doe het dan als Pharis & Jason Romero. Er is niets vernieuwends of opzienbarends aan hun muziek, maar tjonge, wat een heerlijke plaat is hun vijfde album A Wanderer I’ll Stay (eigen beheer). Je verbaast je erover dat de twee nog maar sinds 2007 samen zijn. Hun muziek lijkt op te borrelen uit onheuglijke tijden, waarin je voor eeuwig en altijd aan het rondtrekken bleef (titelnummer); leefde in een verdorven wereld waarin je zelf moordde of anders vermoord werd (Ballad Of Old Bill); elkaar gezelschap hield zolang meer…

Bij iedere recensie begin ik met drie sterren en ga ik daarna op- of afplussen naar gelang de plaat me meer of minder bevalt. Bij Michael Dean Damron begin ik echter altijd op 4 sterren omdat de ervaring leert dat deze zanger-liedjesschrijver uit Portland een constant hoog niveau haalt. Of dat nu is als voorman van de countrypunk-formatie I Can Lick Any Son Of A Bitch In The House of solo. Ook op When The Darkness Come (eigen beheer) is het weer gewoon raak. Zoals je uit titel kan afleiden, hebben we wederom niet te maken met een vrolijkstemmend album. Nee, meer…

Met de woorden ‘O bury me not on the lone prairie’ opent Jimmie Dale Gilmore de door Tom Russell samengestelde folkopera The Rose Of Roscrae – A Ballad Of The West (Proper Records/Bertus). Een betere keus om dit conceptalbum (2 cd’s, 52 nummers, 150 minuten) over het cowboyleven mee te beginnen had Russell niet kunnen maken. Die stem van Gilmore, dat is de koude wind die over de prairie blaast. Als hij zingt dan voel je de huivering van de cowboy die beschutting zoekt. De strijd tegen de elementen. De eenzaamheid in dat grote meer…

De ontwikkeling naar een voller geluid zet Great Lake Swimmers door op A Forest Of Arms (Nettwerk/Munich). De Canadese band rond Tony Dekker nam zelfs een drummer op in de gelederen. Er zijn ongetwijfeld fans van het eerste uur die moeite hebben met die koers. Ze hebben ook gelijk als ze zeggen dat juist de fluisterzachte zang van Dekker de band zo’n uniek karakter gaf. Great Lake Swimmers klinkt tegenwoordig gewoner. Dat neemt niet weg dat de route die genomen is, een volstrekt natuurlijke is. Stilstand is achteruitgang. De band lijkt meer…

Het Canadese Whitehorse moet over twee grenzen heen voordat het op Baby What’s Wrong? in Mexico aankomt. Lekkere binnenkomer trouwens. De Gretsch van Luke Doucet gromt en Melissa McClelland zingt als een Latijns-Amerikaanse diva. De sound van het echtpaar wordt wat dikker aangezet op Leave No Bridge Unburned (Six Shooter). De drummer stuurt Downtown naar het soort discorockabilly waarmee George Michael ooit een gigahit scoorde. Sweet Disaster begint als een oude soulhit, terwijl de simpele dreun van Evangelina neigt naar meer…

Wat je op zijn minst van St. Polaroid’s debuutalbum Diatones kunt zeggen: sympathiek. St. Polaroid is de curieuze schuilnaam van Eric-Jan Vriend, een liedjesmaker die sinds 2008 op bescheiden schaal bezig is een overzichtelijk, huisgebakken oeuvre bij elkaar te ‘knutselen’ (de kwalificatie is van de zanger zelf), bestaande uit twee EP’s en nu dan het eerste echte album met een volle lengte van elf ‘songs’. Ja, toch maar de Engelse term, want de liedjes zijn tenslotte Engelstalig, al moet gezegd dat de uitspraak van dat Engels vaak wel een beetje meer…

Het zou me niet verbazen als Great Peacock dit jaar doorbreekt. Nee, sterker nog: het zou verbazingwekkend zijn als Great Peacock dit jaar niet zou doorbreken. Want met Making Ghosts heeft deze band uit Nashville een debuut afgeleverd waar je U tegen zegt. Daarop elf originele folkpop-nummers waar sterke country-invloeden in te herkennen zijn. En zonder uitzondering ongemeen pakkend. En…. prachtig gezongen. Great Peacock is in essentie een duo waarin de vocale hoofdrol is weggelegd voor Andrew Nelson. Maar het bijzondere zit ‘m in de wijze waarin meer…

Jeff Eyrich produceerde in 1984 met The Las Vegas Story van The Gun Club een van de meest belangwekkende albums van de jaren tachtig. Of beter: een van de mooiste platen uit de geschiedenis van de popmuziek! Met Proof Through The Night (1983) van T Bone Burnett, Long Gone Dead (1984) van Rank And File, Hard Line (1985) van The Blasters en Exploring The Axis (1985) van Thin White Rope produceerde hij in een kort tijdsbestek nog veel meer moois. Daarna bleef hij wel actief, maar minder beeldbepalend. We waren hem eerlijk gezegd een beetje uit het oog verloren, dus verraste hij ons enorm met School Of Desire (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) van Alectro. Dat is meer…

Kan Richard Thompson een slechte plaat maken? Nee dus. Al veertig jaar komt hij met het ene kwaliteitsalbum na het andere, en om de zoveel tijd met een absolute uitschieter. In die categorie valt Still (Proper Records). ‘Still’ als in: rustig, kalm? Vergeet het maar. Luister bijvoorbeeld naar het bijna acht minuten lange slotnummer Guitar Heroes. Een soepel swingend eerbetoon aan een stel door Thompson bewonderde gitaarhelden: Django Reinhardt, Les Paul, Chuck Berry en Hank Marvin. Jan Donkers merkte in zijn radioprogramma terecht op dat Thompson’s geste weliswaar meer…

Vooropgesteld: we zijn fan van Danny & the Champions of the World. Of misschien beter gezegd: van Danny George Wilson, want het vorige bandje van hem, Grand Drive, kon ons ook al erg bekoren. En dan nu toch maar drie sterren? Hoezo? What Kind Of Love (Loose) is best een lekkere plaat, hoor, vandaar die drie sterren. En we houden hier zeker van countrysoul, maar Danny en zijn wereldkampioenen slaan hier te veel door naar de soul. Blazers galore, en de drummer neemt vaak plaats in de Motowntrein. En Wilson haalt vocaal uit alsof hij begin meer…

Distance, Light & Sky is alweer een samenwerkingsverband rondom Chris Eckman. De veelvuldig in Europa vertoevende Amerikaan strikte deze keer de Nederlandse zangeres Chantal Acda en de Belgische percussionist Eric Thielemans voor een van zijn projecten. Dat klinkt misschien alsof Eckman de boventoon voert, maar dat is hier niet het geval. De composities op Casting Nets (Glitterhouse Records/Munich) worden toegeschreven aan de drie gezamenlijk. Over Eckman hebben we al veel geschreven op deze site, Acda en Thielemans zijn meer…

Ter gelegenheid van het twintigjarig bestaan van Cochon Bleu nam de cajunband negen liedjes op van collega’s uit Groningen en omstreken. Op Cover Stars (eigen beheer) wordt Vot van Harry Niehof Fut. Van Gronings naar Fries. Liedjes van Bert Hadders en Herman Hagen ondergingen een Franse vertaalslag. Cochon Bleu bedacht ook een Franse tekst voor een punkinstrumental van The Fuckups: Estcequçatfaitdumalpapa (Doethetheelergpijnpapa). Van cajun met harde gitaren gaat het naar accordeonliedjes. The Genius van Lex Koopman doet het meer…

Na de kennismaking met John Fullbright komen we de laatste tijd veel meer nieuwe artiesten uit Oklahoma tegen. John Moreland, John Calvin Abney, M. Lockwood Porter en Parker Millsap zijn enkele andere interessante namen uit de Amerikaanse staat. Op dit moment reizen Wink Burcham en Jacob Tovar langs de Nederlandse podia. De laatste hoopt binnenkort zijn debuut te presenteren. Van Burcham verscheen voor de Europese markt Cowboy Heroes And Old Folk Songs (Continental Song City/Munich), een compilatie van twee albums. Die cd-titel is meer…

Het is een zingende zaag die Medicine For The Soul (Eggsong Recordings), het tweede album van The Vagaband op gang trekt. The Vagaband is een wat gezochte en niet echt lekker bekkende naam van een achttal uit het Engelse graafschap Norfolk. Die naam is dan gelijk het enige negatieve wat ik over deze groep kan zeggen. Medicine For The Soul is namelijk een heerlijk album geworden, vol rootsy popfolk. Met acht man heb je natuurlijk een heel scala instrumenten waar je uit kan kiezen. Na eerder genoemde zingende zaag horen we b.v. ook een meer…

Een roze Cadillac en de titel Dear Elvis (eigen beheer) kunnen maar een ding betekenen: rockabilly. De Canadees Cris Cuddy levert weer een uiterst solide album af met zijn nieuwste. Het plezier spat af van Here Comes Summer. Het nummer had zo op een plaat uit de jaren tachtig van Billy Burnette kunnen staan. Flyin’ Flyin’ Flyin’ klopt ook helemaal, tot aan de titel toe. De hikkende zang in Take It Off is ook uit het boekje. Wie alles volgens de regels doet, doet nog niet per definitie alles goed. Cuddy valt echter niet te betrappen op meer…

Waarom dit een goed album is dat je toch niet zou moeten kopen. We hebben het over Ten (Full Light Records) van Darrell Scott. Dit nieuwste album van de 55-jarige Amerikaanse singer-songwriter is gewijd aan de muziek van zijn vriend Ben Bullington, over wie we eerder op deze site een stuk schreven. Bullington was een arts uit Montana die in zijn vrije tijd nummers componeerde en tot vijf albums kwam voordat hij in 2013 aan kanker overleed. Ten is een mooi album geworden waarop Scott op aangename wijze tien nummers van Bullington vertolkt. Waarom je hem meer…

Wester Easter (Cloud Recordings) is een intrigerend album dat veel te lang is blijven liggen op de stapel nog te recenseren cd’s. Het verdween ondertussen vaak genoeg in de cd-speler, dus het uitblijven van aandacht voor Old Smokey is geenszins een gebrek aan belangstelling. We hebben hier te maken met een band uit Athens waarvan de vijf leden hun sporen hebben verdiend bij Vic Chesnutt, Olivia Tremor Control, Ham1 en andere acts uit de Amerikaanse staat Georgia. Met Dead Man’s Post beginnen ze met een opgewekte melodie en morbide tekst. Het meer…