Dat alternatieve van altcountry, hoe staat het daar nu eigenlijk mee? Vroeger stond dat misschien wel voor een echte aparte muzieksoort, maar kun je tegenwoordig niet alles wat geen brocountry is altcountry noemen? Wel, zover wil ik niet gaan. Maar die prachtige countryplaat So This Is Life (eigen beheer) van Courtney Patton wil ik hier toch wel graag onder de aandacht brengen. Patton is een Texaanse zangeres, die met haar tweede album echte country wilde brengen. En volgens producer Drew Kennedy kon ze nooit genoeg country waltzes op een album zetten. Opvallend meer…

Het lang geleden aangekondigde solodebuut van Brent Best is eindelijk daar. De Slobberbone-voorman had uiteindelijk vijf jaar nodig voordat hij Your Dog, Champ (Last Chance Records/Sonic Rendezvous) het licht kon laten zien. Daar lagen diverse oorzaken aan ten grondslag. Zowel in de privesfeer (schoonvader overleed en zijn echtgenote verloor haar huis door optreden van de hypotheekverstrekker) als op het artistieke vlak: het duurde een tijd voordat Best nou precies wist hoe het album zou moeten klinken. Bovendien verloor hij door een computercrash meer…

Bah. Bah. Bah. Dat is wat we eerst toch echt even kwijt moeten over de eerste drie nummers van 3 Shots (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) van Hollis Brown. Dat is heel erg vervelend, want wat waren we twee jaar geleden enthousiast over Ride On The Train (zie recensie). En wat speelden ze dat jaar een fijne set op TakeRoot (zie recensie). De remake Gets Loaded (zie recensie) van Loaded van Velvet Underground mocht er ook zijn. Dus dit doet pijn. De losse benadering die dit jonge bandje uit New York kenmerkte is met 3 Shots grotendeels meer…

De Ier Ben Reel trok in 2013 samen met de Amerikaan Tommy Womack als een duo door Amerika en Engeland. De stijl van de rootsrocker uit Nashville is een goede indicatie van wat er hier gaande is op 7th (eigen beheer/Sonic Rendezvous) van Reel. Vooral de eerste vier nummers van deze cd bieden het soort catchy rootsrock waar Womack het patent op heeft. Op opener Lucky Streak doet Reel zijn mond open en je weet onmiddellijk dat het goed zit. De scherpte van de zijkant van een vel papier uit een kopieerapparaat. One Of These Days is een meer…

Het titelnummer Blackbirds (Proper/Bertus) is misschien gelijk wel het hoogtepunt van het nieuwe album van Gretchen Peters. Met die schurende elektrische gitaar van Doug Lancio zou het zomaar een nummer van Lucinda Williams kunnen zijn. Het daarop volgende Pretty Things wordt dan eigenlijk net iets te mooi gedaan. Peters brengt liedjes waarin goede dingen gebeuren in slechte dromen (When All You Got Is A Hammer). Everything Falls Away wordt zorgvuldig opgetrokken rond het pianospel van Barry Walsh. Peters zingt engelachtig, terwijl ze meer…

Alle hipsters die met Daniel Romano de country hebben ontdekt, zouden ook eens moeten luisteren naar dit Greyhound Blues (eigen beheer) van Geronimo Getty. Uitermate cool plaatje! Met Mister James begint het direct helemaal goed. De zang houdt het midden tussen Johnny Cash en Sal Valentino. De laatste was zanger van de legendarische band Beau Brummels. En wie Johnny Cash was, hoef je geen hipster meer uit te leggen. Diens American Recordings maakten country immers cool. Afijn, dat nummer Mister James draait rond meer…

Hillbilly punkblues, het is een kwestie van flink doorstampen voor Left Lane Cruiser. Een slidegitaar die verstrikt raakt in de takken. De versterkers op tien. Hard trappen op de pedalen voor nog meer overstuurde noise. Boogie tot je er bij neervalt. Op Dirty Spliff Blues (Alive Natural Sound/Sonic Rendezvous) zweert het trio bij het gebruik van wiet. De boodschap van dit album is nogal eendimensionaal. De planten vormen op de hoes een ondoordringbaar veld zo ver het oog reikt, toch laten deze jongens zich niet bedwelmen. Zoals gezegd, dit is meer…

Het Ierse Villagers is 12 september een van de headliners op TakeRoot, het jaarlijkse festival in De Oosterpoort in Groningen waar verleden, heden en toekomst van Amerikaanse muziek worden gepresenteerd. Opmerkelijk, want in 2010 stond de band nog op Eurosonic, het festival in Groningen waar juist Europese popmuziek centraal staat. Amerikaanse rootsmuziek heeft ook Ierse wortels zullen we maar denken. Met Villagers kan TakeRoot vast een jonger publiek bereiken. Prima. Darling Arithmetic (Domino/V2) maakt nieuwsgierig naar meer…

De lezers van deze site kozen Southeastern van Jason Isbell in 2013 tot plaat van het jaar. Something More Than Free (Thirty Tigers/Bertus) gaat ongetwijfeld ook hoog eindigen in de eindejaarslijsten. Nog mooier: het album schoot vanuit het niets naar nummer 1 in de Billboard Country Charts. Heel bijzonder, want de countrystations in Amerika negeren Isbell volledig. Zijn americana is niet commercieel genoeg voor de radio. Het succes van dit album moet ze aan het denken zetten in Nashville. Blijkbaar heeft het meer…

Nee, er zitten muzikaal gezien geen haken en ogen aan Me Oh My, het derde album van The Honeycutters, afkomstig uit Asheville, North Carolina. We horen niet iets echt nieuws. Het is de in het altcountry-idioom beproefde line-up van pedal steel, elektrische gitaar, dobro, mandoline, banjo, orgel, bas en drums. Maar wat klinkt die band goed! Alles draait om oprichtster, bandleidster, producer, liedjesschrijfster en zangeres Amanda Anne Platt. Ze heeft een verpletterend mooie stem, waarmee ze in alle soorten liedjes uit de voeten kan. Uptempo in Edge Of The Frame (‘You take the cake meer…

De hardrock van The Widowbirds is niet te versmaden. Belangrijkste ingrediënt: de stem van Simon Meli. Die zorgt ervoor dat Black Into The Blue (Whistling Dixie Records) goed binnenkomt. Meli zingt met gevoel. Hij hoeft niet een stem op te zetten. Hij blaast de woorden door zijn strot op volstrekt natuurlijke wijze. En zoals de teksten eruit komen is hij net Paul Rodgers van Free. Laat dat nou precies het soort hardrock zijn waar we hier nog altijd enthousiast van kunnen worden. The Widowbirds komen uit Australië en bestaan naast Meli uit meer…

The Sideshow Tragedy (zie recensie hieronder) bewijst dat je maar twee man nodig hebt om heel veel lawaai te maken. Maar helemaal alleen, dat kan dus ook. The Suitcase Junket is Matt Lorenz. En die doet in zijn eentje dus ongeveer hetzelfde als het duo uit Texas. Make Time (eigen beheer) is het derde album van de one-man band uit Amherst, Massachusetts. Zijn gitaar gromt door oude buizenversterkers. Verder heeft The Suitcase Junket een koffer en nog veel meer troep van de vuilstort om zich heen verzameld om geluid te produceren. Toch is meer…

De blues slingert door de struiken van Louisiana naar het oosten van Texas. Daar groeiden Nathan Singleton en Jeremy Harrell op. Er was geen ontkomen aan. De blues nam ze in een wurggreep. Als The Sideshow Tragedy schudden ze die weer van zich af. Capital (Continental Song City/Munich) brengt twee mannen die samen lawaai maken voor vier. Gitaar en drums, dat is voldoende. Singleton tart akoestische en elektrische National resonatorgitaren en baritonexemplaren, terwijl Harrell als een wilde op drums en andere percussie slaat. De invloeden van meer…

Hope Sandoval heeft gitarist David Roback om haar dromerige zang op diens psychedelische tapijtjes te draperen. Thayer Sarrano voorziet haar atmosferische klanken voor een groot deel zelf van sfeerrijke gitaarstructuren. Shaky (Guildwater Group) is een absolute aanrader voor fans van Mazzy Star. Omfloerste zang. Gefluister langs de donkere gitaarnoten. Bovendien is deze Thayer Sarrano net zo’n fragiel meisje met donkere haarlokken en dito oogopslag als Sandoval. En verder slist deze Sarrano net zo lekker als Jesse Sykes. Vooral op meer…

Van bluesrocker heeft Sean Taylor zich ontwikkeld tot een fijnzinnige singer-songwriter. Op het titelnummer van The Only Addiction Is Love (eigen beheer) vraagt hij om raad bij de grootmeester. ‘I asked Leonard Cohen what I should do / I’m still waiting for an answer and he’s singing the blues’, horen we hem zingen. Tsja, Cohen belichaamt de blues en Taylor zoekt het in folk. Taylor fluistert. Taylor is in zichzelf gekeerd. Taylor doet gevoelig. Maar Taylor voorkomt dat hij vervalt in kleffe sentimentele liedjes. Een gast als Danny Thompson, die op meer…

Dar Williams toont zich in twee gedaanten op Emerald (Bread & Butter/Bertus). Naast intelligente folkliedjes brengt ze ook vlotte popdeunen die zo uit de jaren tachtig zouden kunnen komen. FM Radio is zo’n liedje dat de tijden van The Bangles en The Go-Go’s laat herleven. De radio blèrt over het strand, in de snackbar wordt gedanst. Je zou bijna weer zin krijgen in dat muzikaal toch allesbehalve interessante decennium. Williams pakt uit met meer van dit soort lekkere liedjes, normaliter het terrein van iemand als Aimee Mann. Gevoelige liedjes zijn er ook meer…

Duijf (Bastaard Platen) is het debuut van Duijf. Het album begint als een concert. De drummer gaat zitten en trommelt wat. De gitarist slaat een paar akkoorden aan. Zo, iedereen klaar? Beginnen maar? Dat ongedwongen begin past bij het karakter van ander werk op Bastaard Platen, waar de planken grofgeschuurd zijn en het liefst een beetje schots en scheef op elkaar getimmerd. Met Mathijn den Duijf hebben ze weer zo’n chaoot liefdevol opgenomen in de stal. ‘Met mijn beste vriend beklim ik keer op keer de scheve toren’, horen meer…

De letter Z neemt niet de meeste ruimte in beslag in de platenkast. Het zou dus best leuk zijn om af en toe iets nieuws te zetten naast Dan en Warren Zanes, Brock Zeman, Warren Zevon en anderen. Brandy Zdan krijgt daar een plekje. Maar eerlijk gezegd had dat voor mij niet gehoeven. Het album Brandy Zdan (Cavalier Recordings) is namelijk niet echt een aanrader. Zdan was voorheen actief in Twilight Hotel, waarin ze een duo vormde met Dave Quanbury, speelde gitaar bij The Trishas en bracht solo enkele ep’s uit. Dit is haar volwaardige solodebuut. Teddy meer…

Eerlijk is eerlijk. Live viel Daniel Romano vorig jaar in Vera en op Take Root een beetje tegen. We hoorden een nogal dunne stem en als podiumpersoonlijkheid had Romano moeite de ruimte te vullen. Was de hype rondom zijn persoon onterecht? Geenszins. Come Cry With Me heeft niets van zijn glans verloren. En op het nieuwe album If I’ve Only One Time Askin’ (New West Records/PIAS) bevestigt de Canadees zijn grote klasse. Als geen ander geeft Romano ouderwetse country een nieuwe impuls. Door dicht bij de traditie te blijven, maar ook door meer…

De mooiste dingen ontstaan soms gewoon toevallig. Het was Matt Burke’s vriendin die hem jaren geleden een boek over Ernest Shackleton’s reis met de Endurance naar Antarctica gaf. Shackleton wilde in 1914 Antartica van zee tot zee oversteken. Het was diezelfde vriendin die hem zei dat een een bepaalde song die Burke net geschreven had, haar deed denken aan die rampzalige reis. En toen viel het kwartje voor de voorman van de rootsrock-kwartet Have Gun Will Travel. En terwijl hij eerst dacht dat hij met 4 of 5 nummers een Ep over dit onderwerp zou meer…

Zo, tijd voor weer iets heel anders: State Champion. Ik heb het derde album van de band, Fantasy Error (Sophomore Lounge), omschreven zien worden als lo-fi indie folkpunk. En met die omschrijving is niks mis. Het kwartet uit Louisville, Kentucky, nam de acht nummers op in de studio van Paul Oldham, de broer van en in het verleden ook behorend tot de Palace Brothers. En dat zegt misschien al genoeg voor voor het lo-fi gedeelte. En bij folk-punk moet je toch vooral niet denken aan een bak herrie. Die kan State Champion ook maken, maar het is meer de houding van meer…

In Canada heeft men het over aboriginals als men spreekt over de oorspronkelijke bewoners van het land. Indiaan en eskimo beschouwt men er als racistische aanduidingen. Bij de Juno Awards was Amanda Rheaume vorig jaar succesvol als Aboriginal Songwriter of the Year. Met dit Keep A Fire (eigen beheer) sleepte ze een nominatie in de wacht in deze categorie. Het album begint sterk met Strongest Heart. ‘The strongest heart is a tender heart’, aldus Rheaume. Gitarist Fred Guignon onderschrijft dit volledig met mooie heldere lijnen meer…

Van Cat Canteri had ik ook nog nooit gehoord. Van The Stillsons, een altcountryband uit Melbourne, waarvan ze ook lid is, evenmin trouwens. When We We’re Young (eigen beheer) is haar solodebuut. Canteri kan behoorlijk van leer trekken in stevige rocksongs, maar schakelt net zo makkelijk terug naar betrekkelijk klein gehouden folkliedjes. Het meest in het oog springend is See My Bones, een persoonlijk nummer over anorexia, een ziekte waaraan Canteri tussen 2004 en 2009 geleden heeft. Een pijnlijk en confronterend nummer waarin ze haar meer…

Simon Stanley Ward is een 28-jarige cowboy uit Londen met een bijzondere stem. Nogal hoog. Nogal dun. Nogal scherp. Het is een stem die vertrouwd klinkt. Kennen we hem? Nee, nog niet. Toch zou je zweren dat je een bekende hoort op dit titelloze debuut. Simon Stanley Ward (eigen beheer) doet tien nummers lang heel erg denken aan zowel Jimmy LaFave als Spanic Boys. Is dat erg? Nee, helemaal niet. Ward doet namelijk nergens iemand na. Hij heeft gewoon zo’n stem. Eigenheid, beslist. De liedjes van Ward zouden trouwens zo passen tussen meer…

Tom McRae is een Engelse domineeszoon die als folk(rock)zanger al een tijdje meedraait. Al vanaf 2000 om precies te zijn, toen zijn titelloze debuut verscheen. Inmiddels zijn we, met Did I Sleep And Miss The Border (Buzzard Tree Records) zeven albums verder. En met deze plaat schudt McRae eindelijk het zwijmelfolk voor jongedames-idioom van zich af. Op deze plaat geen Damien Rice-achtig gepruttel meer. McRae gaat voor stevige, meeslepende rock die zijn oorsprong lijkt te hebben in de jaren 90. Zo lijkt het althans in het begin van het album, met songs als meer…

Het derde album Alone, Together (Saint In The City Records) van de Britse Daniel Pearson volgt na enkele ingrijpende veranderingen in zijn leven. Hij trouwde, werd vader, nam ontslag als leraar om zich te kunnen richten op een loopbaan als singer-songwriter en kreeg een ernstige vorm van oogkanker. Na een debuut vol poppy americana en een tweede album (zie recensie) waarop hij als een protestzanger zong over de crisis, laat hij op Alone, Together vooral zijn gevoelige kant zien. Het met viool en akoestische gitaar meer…

In het titelnummer Less Is More (Continental Song City/Munich) rijgt Gordie Tentrees enkele songtitels van Townes Van Zandt aaneen. In het nummer noemt hij ook de naam van de betreurde artiest. Hij doet dat zo ongeveer in een adem met die van Mary Gauthier, wiens schitterende Camelot Hotel hij covert op zijn zesde album. De Canadees is stilistisch een beetje opgeschoven van blues naar country van het losse soort. In de liedjes is het een tranendal, getuige titels als Wrong Town, Lost Guitar, Broken Hero of Tired Of Time. Met zijn meer…