Solicitor Returns van Matthew Logan Vasquez (Dine Alone Records) is een essentiële plaat. Niet zozeer voor de gehele popgeschiedenis maar wel voor de stand van de alternatieve country anno 2016. Grote woorden misschien, maar ik weet niet hoe ik het anders zou moeten noemen. In feite is de country op dit album met tien nummers niet eens zo direkt aan te wijzen. Het is meer een countrygevoel dat de plaat bij de luisteraar opwekt. Wat je hoort is een mengeling van rock met roots in de jaren 70 en 90, vroege altcountry, folk, powerpop en een moderne meer…
Prachtig nieuws van de organisatie van 
Met een beetje geluk gaat Nederland straks, eind april, collectief plat voor de 
Je hebt van die platen die je bij lange autoritten rustig twee of drie keer achter elkaar kunt draaien. Waking Days van 
Sommige artiesten werken gestaag door aan de uitbreiding van hun oeuvre. In de luwte, hoewel die luwte misschien niet eens gewenst is. Vanessa Peters is er zo een. Vorig jaar maakte ze nog een album met de Deense begeleiders The Sentimentals. Het nieuwe album The Burden Of Inshakable Proof (haar achtste inmiddels al) is weer gewoon in homestate Texas opgenomen met echtgenoot Rip Rowan en een stel bevriende gastmusici. Bekendste daarvan zijn waarschijnlijk gitarist Daniele Flaschi en Salim Nourallah die hier af en toe bas speelt. Het is een 
Er liggen heel veel nieuwe albums te wachten op een recensie. Die moeten echter nog even wachten. Eerst namelijk aandacht voor South Atlantic Blues (Saint Cecilia Knows/V2) van Scott Fagan. Het gaat hier om een genegeerd meesterwerk uit 1968 op Atco Records, dat nu voor het eerst op cd is uitgebracht. Mooi trouwens, al die vergeten klassiekers die uit de archieven worden opgedoken door labels waar echte liefhebbers het voor het zeggen hebben. Dit is een plaat met een verhaal. En bovenal een plaat met prachtige muziek. De afgelopen maanden heeft 
Paint Another Layer On My Heart van 
Had ik hier al eens gezegd dat het goed gaat met de Nederlandse americana? Dat uit alle hoeken en gaten albums van Nederlandse artiesten verschijnen? Niet dat ik Tilburg een gat wil noemen maar uit die plaats komen 
De wanhoop heerst in Milltown (Dolly Rocker Records) van 
Dat het goed gaat met de Nederlandse americana is bijna een understatement te noemen. Bijna wekelijks verschijnen er albums van vaderlandse artiesten, reeds ter ziele gegane bands worden heropgericht en 
Een cowboy zit op zijn paard. Vanaf een heuveltop tuurt hij in de verte. Het is donker. Boven hem tekenen zich enkele sterrenbeelden af. Eigenlijk zouden de Eagles daar moeten vliegen, want dat zijn de echte sterren van Another Orion (eigen beheer) van Tim Houlihan. De singer-songwriter uit Minneapolis heeft de blik gericht op de westcoast. Eagles, Jackson Browne, James Taylor, Jack Tempchin, het zijn duidelijke invloeden. Vooral op opener I Get Lonesome Too hoor je de supergroep zoals die op het debuut klonk. ‘I’m just a troubadour’, zingt 
Er is weer wat festivalnieuws. Het derde 
Drummer Billy Conway (ex-Morphine) is er weer bij op Salt As Wolves (Blue Blade Records), het nieuwste album van de Amerikaan 
Alleen om het schitterende Comme La Vie Est Belle, een duet met Will Oldham, is L’Insouciance (Manassas/BMG/Sony) van de 29-jarige 
Overstuurde gitaren. Zeurend orgeltje. Krachtige drumslagen. 
‘My name is Thomas Jefferson Kaye, I was born in North Dakota / I went to New York one day, where I learned myself to get loaded’. Zo introduceert Thomas Jefferson Kaye zichzelf In het openingsnummer van First Grade en gaat dan verder met: ‘And we learn to fly in Northern California’. Pas in Californië begint Tommy Kaye in 1972 aan een solocarrière, terwijl hij dan al jarenlang een drukbezet producer en tekstschrijver is. Als producer was Thomas Jefferson Kaye namelijk betrokken bij beroemde singles als ‘Denise’ van Randy and the Rainbows en ’96 Tears’ van Question Mark & the Mysterians, bij albums van 
Kun je op een site over altcountry aan komen zetten met een songtitel als That’s Why God Loves Cowboys en toch serieus worden genomen? Tsja, twijfelgeval zou ik zeggen. Na een paar luisterbeurten wist ik eerlijk gezegd niet wat ik moest denken van The Underdog (Big Label Records/Thirty Tigers/Bertus) van de Texaan 
Drums, gitaar en zang zijn even belangrijk op Blackwing, het nummer waarmee 
Op Going Down In History (Bloodshot Records/Bertus) klinken 
Mooie titel is dat: Home Sweet Hotel (eigen beheer). Het is het leven van de rondreizende artiest. Zo ook voor 
Op deze site werd al eerder die razend interessante 
Twintig jaar geleden trad BR5-49 op in het Duitse tv-programma Ohne Filter. Van die opnamen is nu het live-album One Long Saturday Night, Plus (Bear Family/Bertus) verschenen. Die Plus staat voor vier in Japan opgenomen liedjes. De band was een buitenbeentje in Nashville met het soort ouderwetse honky tonk dat ze maakten. Ohne Filter viel in de smaak bij de Amerikanen, omdat er live 
Een cruise? Geen sprake van! Na die eerste ferme afwijzing ging Jan Donkers toch overstag. Een half jaar later scheepte hij in op de Norwegian Dawn voor de Cayamo Cruise 2009. Vanuit Miami ging de reis door het Caribisch gebied waarbij de opvarenden werden vermaakt door John Hiatt, Lyle Lovett, Joe Ely, Webb Wilder, Patty Griffin en andere artiesten. In zijn vorig jaar verschenen boek Rock’-n-Roll Voorbij De Midlifecrisis doet Donkers in zes hoofdstukken verslag van evenzovele cruises. Goede muziek, maar ook minder 
Wie is er niet groot geworden met die typische Excelsior-sound? Bands als Daryll-Ann, Caesar en Johan bepaalden zo’n beetje vanaf de jaren 90 de Nederlandse gitaarpopscene. Ook 
De deurbel gaat. Als ik opendoe staat de buurvrouw voor m’n neus. Of ik die muziek die ik de laatste drie dagen draai alsjeblieft nog eens wil opzetten. En ze wil graag weten wat het voor een plaat is. Het is Walking With A Stranger (eigen beheer), het tweede album van het duo 
Met Six On The Out (eigen beheer) brengen 
Gisteravond werden in Los Angeles voor de 58ste keer de Grammy Awards uitgereikt. Daarbij vielen Chris Stapleton (foto) en Jason Isbell ieder twee keer in de prijzen. Stapleton kreeg ze voor “Country Solo Performance” en “Country Album” en Isbell voor “American Roots Song” (24 Frames) en “Americana Album”. De Grammy voor het beste folkalbum ging naar Bela Fleck en Abigail Washburn en die voor het beste bluegrass-album 
Valentijnsdag 2016. Nijmegen. Geen lekker weer, dus een rondje golf op het nabij gelegen Rijk van Nijmegen links laten liggen. Ook geen De Goffert om de Nijmeegse Eendracht Combinatie te zien verliezen (0-3) van de aanstaande (?) landskampioen. Maar wel: The Mulligan Brothers in Trianon. Het (na)middagoptreden welteverstaan, want een minuutje DWDD lijkt vrijwel immer een run op kaartjes teweeg te brengen; ook voor The Mulligan Brothers. Het middagoptreden was dan ook plots in 