Nadat zijn tourbus in 2001 was geplunderd in New Orleans, bleef Luke Winslow-King er noodgedwongen rondhangen. Eigenlijk was het een geluk bij een ongeluk, want de oude jazz en blues uit de stad in Louisiana boeiden hem mateloos. Op Everlasting Arms (Bloodshot Records/Bertus) put hij weer volop inspiratie uit de muziekgeschiedenis van The Big Easy, zoals de stad ook wel wordt genoemd. Trompet, trombone en saxofoon benadrukken de vooroorlogse sfeer die de slidegitarist nastreeft. Gelukkig gaat Winslow-King deze keer ook meer…

Toen ik eerder dit jaar op het prachtige Barinatxe strand van Sopelana (ten noorden van Bilbao) lag, kon ik niet bevroeden dat een paar kilometer daar vandaan de laatste hand werd gelegd aan Penitent Man van Dead Bronco. Dit kwintet bestaat uit de in Florida opgegroeide Matt Horan (zang, gitaar) en de Basken Alain Llopart (gitaar, banjo), Jokin Corral (drums), Oscar Calleja (staande bas), en Jokin Totorica (lapsteel). En de mannen draaien er in hun rauwe rockabilly en old timey countryliedjes niet omheen. Als hun lief niet meer van hen houdt bezuipen meer…

Mieke van Veen, Nederlandser kan een naam bijna niet zijn. En zo is het ook. Van Veen komt uit Rotterdam (wordt dat niet zo langzamerhand rootsstad nr 1 ?) Maar op haar debuutalbum, Between These Walls, klinkt ze (bijna) helemaal niet Nederlands. De nog jonge singer-songwriter komt op de proppen met een aantal heerlijke nummers die overal vandaan zouden kunnen komen. Soms helt ze over naar folkpop, zoals in Constant Tone en Traffic Jam, maar soms trekt ze ook flink van leer en krijgen elektrische gitaren de meer…

De nummers van Nelson Wright op Orphans & Relics (eigen beheer) ademen een rustieke sfeer. De geur van rook en whisky, een kop koffie als de zon opkomt, de koude wind die in rondjes om een schuur waait. Het tweede album van de artiest uit Seattle begint met het beeld van een waterrad. Daar bij Miller’s Wheel vinden twee jonge geliefden elkaar voor het eerst. Producer Michael Thomas Connolly heeft een grote rol in het aanstampen van de mossige ondergrond. De manier waarop hij de dobro speelt op Miller’s Wheel is prachtig. Alsof meer…

Eerst moest ik even denken aan Terry Anderson toen ik het hoesje van Sonic Soul Sessions (eigen beheer) bekeek. Maar nee, het gaat hier om Terry Davidson & the Gears. Maar ver verwijderd van de asskickin music van Anderson, vooral succesvol door enkele nummers die hij schreef voor Dan Baird en diens band The Georgia Satellites, is Davidson niet. Het best omschrijft hij zijn idee over muziek op Without The Blues, het slotnummer van dit album. De musicus uit Columbus, Ohio, somt een lange rij artiesten op bij wie blues de basis vormt van meer…

De Canadees Cris Cuddy heeft ervaring zat. The Best Kept Secret (eigen beheer) is zijn tiende soloplaat, terwijl hij ook al actief was in diverse bands. Met The Honey Tree begint het album aan de zoete kant. Maar al tijdens het nummer moet je die eerste indruk bijstellen. Al was het maar om de steelgitaar van Bob Taillefer. Cuddy schrijft vooral verhalende songs en die verpakt hij in jasjes van steeds een iets andere snit. Amy heeft met die shufflende drummer een jazzy aanpak. Met heel fijne bijdragen van een koortje. Ze vallen maar heel meer…

The Tarantula Waltz is het verhikel waaronder Markus Svensson muziek maakt. Of beter gezegd: prachtige muziek maakt. Tinder Stick Neck (Brus & Knaster) is het derde album van de Zweed, opgenomen in een oude school op een eiland in de Stockholmse archipel. De 29-jarige Svensson is beïnvloed door Dylan, Jason Molina en 16 Horsepower, maar heeft die invloeden op dit album samengesmeed tot een geheel eigen, zeer melodieus geluid. Duidelijk ontsproten aan folk, maar inmiddels geëvolueerd naar een soort indierock. Niets voor niets opende meer…

Zo ongeveer tegelijkertijd met de release van Bring It All In (New Wheel) is Elijah Ocean verhuisd van New York naar Los Angeles. Daar zullen ze hem met open armen ontvangen. De derde plaat van de Amerikaan biedt namelijk ouderwets goede countryrock. Tegelijkertijd kun je ook stellen dat de singer-songwriter de oversteek helemaal niet had hoeven maken, want met deze release doet hij al voor niemand uit Laurel Canyon onder. De slepende drums brengen hem in het titelnummer naar Californië, waar viool en steelgitaar hem gezelschap houden. De desperate meer…

Vrouwen houden niet van de steelgitaar. Dat vinden ze een zeikinstrument. Ze hebben geen behoefte aan gejank. Dat kunnen ze zelf wel. Is dit een vrouwonvriendelijk stukje? Geenszins! Al die mannen die van de pedal steel houden, moeten namelijk maar eens nadenken hoe dat komt. Durven ze hun emoties niet te tonen? Huilen ze innerlijk stiekem een beetje mee met het instrument? Nou ja, ach ja. Genoeg onzin, over naar Shaken (Bloodshot Records/Bertus) van Maggie Björklund. Dat is een vrouw en de pedal steel is haar instrument. Alle vooroordelen meer…

Kijk ze daar staan. Komen deze vier mannen in een bootje uit The City Of Lost Men (eigen beheer)? Daar zien ze niet naar uit. Dit zijn geen mannen die met wapens in plaats van speeltjes spelen, geen mannen die terreur verspreiden maar bang zijn voor de liefde, zoals bezongen in het titelbummer. Nee, dit zijn vier Noren van Humming People die onder productionele leiding van Phil Madeira 13 nummers opnamen in het ski-oord Trysil. Verschrikkelijk toegankelijke americanaliedjes, die soms aan te duiden zijn als Mumford-materiaal meer…

Het bloemrijke taalgebruik van Joe Henry mag soms moeilijk te doorgronden zijn, de man slaagt er altijd in om zijn woorden betekenis te geven door een sfeertekening van ongekende pracht. Op Invisible Hour (Ear Music/V2) buigt de artiest zich over het instituut dat huwelijk heet. Moeilijk onderwerp. Zou sentimenteel kunnen worden. Of juist onheus afstandelijk. Zo niet bij Henry, die de taal gebruikt als een instrument om de zachte melodielijnen de juiste rondingen te geven. Hij zingt over de liefde met alle ongemakken. Maar als een ding meer…

Het is dat The South Austin Moonlighters verklappen waar ze vandaan komen, want dat had je echt niet geraden. Erg Texaans klinken ze namelijk niet. Amerikaans daarentegen weer wel. Op Burn & Shine (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) maken we vooral kennis met een funky viertal. Op Found My Way Back valt te denken aan Wild Cherry en Wet Willie, maar ook aan Johnny Guitar Watson en Lenny Kravitz. Moonlight Ride is ook zo funky als wat. Verder switchen ze van classic rock naar bluesrock en van pop naar soul. Enne, toch meer…

Als ik geen regelmatig bezoeker was van de facebook-pagina van Jay William Henderson, de voormalige zanger van The Band Of Annuals, had ik waarschijnlijk nooit van The Souvernirs geweten. Maar omdat Henderson berichtte dat hij de productieklus van het debuut van The Souvenirs, I Ain’t Happy Yet (eigen beheer), af had, raakte ik nieuwsgierig. Gelukkig maar, want het is een fijn plaatje geworden. The Souvenirs, dat zijn de drie zingende dames Corinne Gentry, Kiki Sieger and Marie Bradshaw. Zij reisden terug in de tijd en namen maar liefst 15 nummers meer…

The Bloodhounds is just another band from east L.A. en dat feit alleen is al reden genoeg om met buitengewone belangstelling het debuut Let Loose! (Alive Natural Sound/Sonic Rendezvous) in de speler te stoppen. Wat kunnen deze vier jongemannen uit Los Angeles betekenen voor de toekomst van chicanorock? Wel, ze zijn in ieder geval geen Los Lobos. Geen van de leden speelt accordeon om maar wat te noemen. De voorkeur van The Bloodhounds gaat meer uit naar garagerock en rhythm & blues. Ze beginnen met Indian Highway, een heerlijk meer…

Micky & the Motorcars nemen ons mee naar dezelfde Long Road To Nowhere waar we al zo vaak overheen zijn gereden. We houden van die lange eenzame weg naar nergens. We weten dat we nooit zullen aankomen, maar onderweg zijn is genoeg. De reis is inspirerend en geeft energie. Met Micky & the Motorcars raken we die echter een beetje kwijt. De rootsrock op Hearts From Above (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) is platgeslagen en grijs als het asfalt. Doordat steeds aan het verwachtingspatroon wordt voldaan, sukkel je bijna in slaap op meer…

Een studio die in de as werd gelegd. Een bassist die op het podium stierf. Het waren bewogen jaren voor Richard van Bergen. Een plaat waar hij vier jaar geleden aan begonnen was, lag op een plank stof te vergaren. Totdat Van Bergen zich realiseerde hoe dierbaar juist deze opnamen hem waren. Zodat alsnog met een beetje nawerk Rootbag (eigen beheer/Music & Words) werd afgerond. En wat een puike bluesplaat is dat! Met de overleden Dick Wagensveld op bas en Jeroen JJ Goossens op drums kronkelt de gitarist van je wah wah wah langs meer…

Wat klinkt dat ouderwets lekker, die Skebobruk Sessions (eigen beheer) van The Ballroom Band. Echte alt.country, die herinneringen oproept aan de gouden tijd van het genre, midden jaren negentig. De tijd dat we keer op keer gelukkig werden van platen van Uncle Tupelo, The Bottle Rockets, The Hangdogs of Bellwether. Zo gelukkig word ik ook van dit derde volledige album van het Zweedse vijftal. Elf verrekt aanstekelijke nummers opgenomen op de zolder van een watermolen ergens in the middle of nowhere ten noorden van Stockholm. Bedoeling was om meer…

Weinig artiesten switchen zo makkelijk van diepliggende emoties naar cynische humor als Loudon Wainwright III. Het ene moment bijtend in zijn commentaar, het volgende vooral schuldbewust over zijn eigen rol. Dat doet de Amerikaan al zo sinds zijn debuut uit 1970. Still Haven’t Got The Blues (Yet) (Proper/Rough Trade) is zijn twintigzoveelste album en wat is het weer een genot om je door alle drukte op sleeptouw te laten nemen. Vanaf de rockabilly met blazers en wilde gitaren van opener Brand New Dance schiet het alle kanten op. Zo trekt meer…

Ernest Troost verdeelt zijn tijd tussen het schrijven van muziek voor films en tv-programma’s en een loopbaan als singer-songwriter. In beide disciplines is de artiest uit Los Angeles succesvol. Op O Love (Travelin’ Shoes Records) staan liefst vijf liedjes die hij ook al op het drie jaar geleden verschenen Live At McCabe’s (zie recensie) speelde. Met Old Screen Door begint Troost sterk. Dat gitaarmotiefje zou van Chris Smither kunnen zijn en die zang doet nog altijd sterk denken aan Loudon Wainwright III. Op de meeste liedjes wordt meer…

Na The Long Ryders trok Sid Griffin naar Engeland waar hij naam maakte als muziekjournalist. Ondertussen bleef hij met The Coal Porters (en daarvoor het experimentele gezelschap Western Electric) ook nog steeds muziek maken. Zijn Engelse band is er niet bij op The Trick Is To Breathe (Prima Records). Voor het eerst in zo’n twintig jaar nam Griffin namelijk weer eens een album op in Amerika. Griffin trof in Nashville de meeste begeleiders voor het eerst. Niet de eersten de besten, zo kon hij rekenen op de inzet van leden van meer…

Mooie titel is dat, Home Is Where The Hurt Is (Cow Island Music/Sonic Rendezvous). Oneliners en tekstuele spitsvondigheden, laat dat maar over aan de liedjesschrijvers in de countrymuziek. JP Harris schreef er tien voor zijn tweede plaat. Na een half uurtje zijn ze voorbij. In dat korte tijdsbestek zijn er harten gebroken, bloemen verwelkt, foto’s van de wand gehaald en liefdesbrieven verbrand. In het titelnummer zoekt Harris de bars op, omdat zijn vrouw er niet meer is. Op de plaatsen waar zij zo’n hekel aan had, voelt Harris zich het best. Daar kan meer…

Field Report is de band van Chris Porterfield. Kijk even goed naar de vorige zin, dan zie je het. Porterfield zat ooit in een band met Justin Vernon (Bon Iver) en de broertjes Phil en Brad Cook (Megafaun), maar met Field Report komt hij nu ook in de spotlights te staan. Marigolden (Partisan Records) is de opvolger van het titelloze debuut uit 2012. Een prachtige opvolger. Er zijn een paar thema’s die regelmatig in de nummers terugkomen: alcohol (Porterfield laat het tegenwoordig staan) en het verlangen naar huis. Qua sfeer is dit pure meer…

De stemmen van Eleanor Whitmore en Chris Masterson vervlechten zich bijna tot een. Meestal zingt Eleanor eerste stem en voegt hij zich er bijna ongemerkt bij. Chris schuift zonder de lakens te verschuiven onder zijn vrouw. Een perfecte harmonie. Op Good Luck Charm (New West Records/Warner Music) zoekt het echtpaar elkaars steun om samen de wereld aan te kunnen. Als ze zich ergeren aan politici op tv, dan houden ze elkaars hand vast en komt alles goed. Tsja… Aanstekelijk is het wel, maar ook nogal naïef. Geeft niks, dat weten The Mastersons zelf meer…

Met een speelduur van bijna een uur is Dogs In The Daylight (Fluff & Gravy Records) echt te lang. Dat is jammer, want de muziek van Jeffrey Martin klinkt geweldig. De ritmesectie speelt zodanig jazzy, dat ze er de singer-songwriter uit Éugene, Oregon, mee naar een hoog peil trekken. De vijftien liedjes, veertien zelfgeschreven en een cover van Josh Ritter, onderscheiden zich onderling te weinig van elkaar. En dan kun je nog zo goed voor de dag komen, na 40 minuten nekt zich dat toch een beetje. Zodat je die laatste 20 minuten uitzit zonder meer…

Net als labelgenoot Robert Ellis kijkt Anthony D’Amato de kunst een beetje af bij iemand als Paul Simon. The Shipwreck From The Shore (New West Records/Warner Music) is een ambachtelijk in elkaar gestoken werkstuk van een echte liefhebber van het betere popliedje. Een nummer als Back Back Back moet het niet alleen hebben van een catchy refrein, maar ook van sfeerverhogende experimenteerlust. De blazers lijken zo weggelopen uit een blije optocht. Een basloopje rolt op Good And Ready naar een heerlijke melodie die bekend klinkt, zonder dat meer…