Met onvaste zang roept Tod Hughes op om te dansen. Hopelijk staat hij steviger in zijn schoenen dan zijn wiebelige voordracht doet vermoeden, want anders loopt het niet goed af. Dan is het na Let’s Dance een kwestie van ‘drinking alone again’, zoals we horen op Brad’s Song. Changing Gears (eigen beheer) is een ep met zes nummers waarmee de singer-songwriter uit Calgary debuteert. Just Sing heet een van de liedjes. Hij doet dat met begeleiding van zijn band Tod Hughes Project. Aardig gedaan allemaal, maar om echt indruk te maken zal het gezelschap meer…

Aaron Newman & the OK Caravan (eigen beheer) is een debuut vol licht verteerbare rootsrock. Dat OK staat voor Oklahoma waar deze band vandaan komt. Aaron Newman & the OK Caravan zijn minder rechtlijnig dan de wegen in deze Amerikaanse staat. Op het fraai getitelde The Battle Of Washita River gooien ze het een en ander door elkaar, maar ze weten te voorkomen dat het een rommeltje wordt. Nadat een twangende gitaar het nummer opent, zoekt de band weer die lichtere toon op. In de melodie zit een beat die ergens doet meer…

In de recensie van het nieuwe album van Awna Texeira (hieronder) spreekt collega Vogel over een gebrek aan catchyness. Dat is inderdaad een ernstige zaak. Muziek zonder haken en ogen had net zo goed niet gemaakt kunnen worden, hoe aardig het soms ook klinkt. Gebrek aan catchyness valt The Ravenna Colt (het alias van Johnny Quaid, tot 2004 samen met Jim James aanvoerder van My Morning Jacket) niet te verwijten. Terminal Current zet royaal in met het pakkende Like Pioneers en doet er nog een tandje bij meer…

Awna Texeira kent u waarschijnlijk vooral als een van de twee zangeressen van Po’ Girl (naast Allison Russell). Maar daarnaast heeft de Canadese van Portugese afkomst ook een solo-carriere, en Wild One (eigen beheer) is daarin een tweede volledig album. Texeira is een multi-instrumentaliste die op dit album onder meer gitaar, banjo, ukelele, bas, diverse soorten toetsinstrumenten en accordeon speelt. En ze zingt natuurlijk. Dat ze het hart op de goede plaats heeft zitten en zich niet beperkt tot eigen (liefdes)besognes komt onder meer…

Op Guitar Town had Steve Earle het al over My Old Friend The Blues. En jawel, die stond weer eens op de stoep. Voor de zevende keer liep een huwelijk van hem spaak. De relatie met Allison Moorer hield niet langer stand. Dus maakte Earle een bluesplaat. Nou ja, soort van. Hij stoeit een beetje met de vorm, maar legt in het cd-boekje uit dat blues niets met vorm te maken heeft. En ook niet met een bepaalde streek in Amerika trouwens. De blues overkomt je. Zit in je. In de country van Earle zit altijd al heel veel blues. Maar heeft Earle op Terraplane (New West/Warner meer…

‘Alison, my aim is true’, zong Elvis Costello op zijn formidabele debuut. Zou Steve Earle die woorden ook wel eens hebben uitgesproken tegen zijn toenmalige vrouw Allison Moorer? Wie zal het zeggen. Ze hielden van elkaar en misschien doen ze dat nog wel, maar samenzijn ging niet langer. Moorer zingt erover op Down To Believing (Proper). En ze heeft het ook over haar autistische zoontje John Henry. Zware kost. Alsof ze al niet genoeg voor de kiezen heeft gehad in haar leven. Ze heeft het op Like It Used To Be en I’m Doing Fine even over haar meer…

Do not go gentle into that good night,
Old age should burn and rave at close of day;
Rage, rage against the dying of the light.

De Nederlandse singersongwriter die zich Diftong noemt, loopt al aardig tegen de zestig. Hij verwerkte de beroemde dichtregels van Dylan Thomas in een liedje op zijn vorige maand uitgekomen vierde cd The Rocket Swing. Een bezoek aan het geboortehuis van de dichter leidde tot krachtig verzet tegen ‘the dying of the light’. Sterker nog: ‘my time will come’. Lang hoeft Diftong daar wat ons betreft niet meer op te wachten, want meer…

We hebben hier in het verleden wel eens de vraag gesteld of JJ Grey & Mofro nog wel thuishoort op deze site. Ging de band uit Florida niet teveel de kant op van funk? Ol’ Glory (Provogue/Bertus) roept die vraag niet op. Dit is funk, jazeker, maar dan wel funk uit het oude zuiden van de Verenigde Staten. De stroop druipt er vanaf. Tjonge, wat is die Grey een geweldige soulzanger. Op nummers als A Night To Remember en het titelnummer doet hij nauwelijks onder voor de white Texas soul shouter Roy Head. The Island is soul met akoestische gitaar waarin meer…

Over Trappers Cabin hebben we het hier al vaker gehad. Lees de recensie van The Law er nog maar eens op na voor veel meer over deze bijzondere artiest uit de Amerikaanse staat Georgia. Long Journey Home (eigen beheer) is de nieuwste plaat en die staat weer vol opmerkelijke avant-americana. Op Fortune And Fame golven de zware toetsen van links naar rechts. Vooral met de koptelefoon op heeft dat een geweldig psychedelisch effect. In zijn teksten roept Trappers Cabin een wereld op die de grenzen van de werkelijkheid ontstijgt. ‘I’ve swam a meer…

Uit Zweden werd ons onlangs de derde titelloze cd van The Porter Draw toegestuurd. Op The Porter Draw (eigen beheer) staat typische altcountry met veel liedjes over onderweg zijn, zoals Out On The Highway en One More Night. De band uit Albuquerque, New Mexico, zoekt het regelmatig in het oude Mexico. Op Out On The Highway dromen ze van een senorita en op This Town gaan ze ook de grens over. Op Bitter Pill verhalen ze over het verliezen van de dromen die ze hadden toen ze nog studeerden. Nu worden ze in het holst van de nacht gewekt door meer…

De titel Doug Adamz Plays National Steel (eigen beheer) zet je op het verkeerde been. Dit is namelijk geen instrumentaal album. Dat had makkelijk gekund, want de ten noorden van San Francisco woonachtige musicus heeft al vijf puur instrumentale werkstukken afgeleverd. Doug Adamz schrijft echter ook liedjes en die staan deze keer centraal. Trouwens, het enige puur instrumentale nummer doet Adamz niet op een National gitaar, maar op mondharmonica. Dat Mr. Huffin Puffer is een snel werkje met een shuffle van de voeten en zou zo meer…

Gelukkig zijn er woestijnen. Want zonder woestijnen geen woestijnrock. En allemachtig, wat kan woestijnrock de boel even lekker opruimen in het hoofd. Met gitaarsolo’s die nooit weer stoppen. Gitaren met de kracht van zandstralers. Gitaren als kronkelende slangen die een spoor trekken door het zand. Tombstone (Blue Rose/Sonic Rendezvouw) is het zoveelste album van Rich Hopkins and Luminarios. De man is een instituut. Al sinds eind jaren tachtig biedt hij liefhebbers van gitaarrock in de stijl van Neil Young and Crazy Horse een meer…

Brant Croucher past tussen het rijtje nieuwe helden Robert Ellis, Andrew Combs en John Fullbright. Het zijn stuk voor stuk ambachtelijke songschrijvers die honingzoete liedjes opdienen met een nasale twang. Jongemannen die lieflijke pianoliedjes afwisselen met schuifelende honky tonk. Blanco County Lights (White Cat) is een prachtig album. De Texaan zwierf over de wereld en keerde terug naar Houston om daar onder leiding van Jack Saunders te werken aan deze plaat. Het oudste nummer schreef hij al zo’n tien jaar meer…

Hey Warden (Reckless Records) van Audrey Auld is een bijzonder project. De Australische singer-songwriter, die al weer een eeuwigheid in de VS woont, trad in 2006 op in de San Quentin gevangenis (dat zouden meer mensen moeten doen). Daaruit vloeide voort dat zij in die gevangenis workshops liedjes schrijven ging geven. Na afloop van die workshops nam ze de teksten mee naar huis om daar liedjes van te componeren. Onderwerp is natuurlijk vaak het gevangenisleven en het verlangen naar de vrijheid. Nog een keer eruit om dingen te meer…

De Californische countryrock van Martin Kaplan komt in oranjebruine tinten. Heel seventies dus. De veteraan uit San Diego was in dat decennium overigens nog niet actief. In de jaren negentig maakte hij met de band Lost Pilgrims twee albums en hij presenteert nu zijn solodebuut The Slow Down (eigen beheer). Kaplan is gezegend met een fraaie stem die ervoor zorgt dat zijn sound te vergelijken valt met Squeeze of Smithereens. Daar moet je dan wel pakkende liedjes voor schrijven natuurlijk, want daarin blonken genoemde bands toch wel uit. Kaplan, die in meer…

Alialujah Choir begon als een project van een aantal bevriende musici uit Portland, dat met een eerste (ongetiteld) album en een veelbekroonde video een vliegende start kreeg. En zo kon get gebeuren dat wat een eenmalig gebeuren leek, ineens een zelfstandige band blijkt te zijn. Een die met Big Picture Show (Woodphone Records) een tweede album uitbrengt. Adam Selzer, Adam Shearer en Alia Farah vormen nog steeds de kern van het gezelschap dat voor dit album echter met o.a. leden van Blind Pilot en Blitzen Trapper werd uitgebreid. Opvallend is ook de rol meer…

Tiny Legs Tim is een jonge Belg met de blues. Zijn artiestennaam verwijst naar zijn spillebenen, een gevolg van enkele levertransplantaties. Een paar keer vertoefde hij op het randje van de dood. Die ingrepen waren overigens geen gevolg van overmatig drankgebruik, wat je misschien van een bluesartiest zou verwachten, maar van een aangeboren afwijking. ‘One foot in the grave’, betere omstandigheden voor de blues zijn er niet. Die muziek is namelijk bij uitstek geschikt om moeilijkheden te overwinnen. Stepping Up (Sing My Title/N.E.W.S.) is meer…

DC Bloom volgde een aparte route naar het vak van singer-songwriter. De tegenwoordig in Austin, Texas, zetelende Amerikaan schreef speeches voor politici en zakenmensen, totdat hij daar genoeg van kreeg. Hij maakte van zijn hobby zijn vak. Ook wel zo goed voor zijn gemoedsrust; hij hoefde niet langer woorden in de mond te leggen van conservatieve types met witte boorden. Woorden waar hij eigenlijk niet achter stond. Als artiest kan Bloom zeggen wat hij wil. De manier waarop hij dat doet op The Rest Is Commentary (eigen beheer) komt meer…

Net als op het uitstekende Future Harvest (zie recensie) combineert Sean O’Brien op Risk Profile (Cold Hard Press) new wave met twang. De rocker uit San Francisco stamt uit de tijd van de paisley underground en heeft een kort verleden bij de band True West. O’Brien heeft voor opener Rehabilitated (I Want You) een Kinks-jasje aangetrokken, daarna zet hij een aantal nummers het masker op van Talking Heads. De rootsy variant van Sean O’Brien & His Dirty Hands neigt op I Can’t Say No ook naar Flamin Groovies. De opzwepende meer…

Joanne Mackell kan zichzelf wel voor het hoofd slaan. Wat heb ik gedaan? Waarom verblijft de vrouw van wie ik hou in de andere kamer? Op Every Day & Night (eigen beheer) verwerkt de Canadese singer-songwriter haar stukgelopen relatie. What Have I Done in het kwadraat. Ze heeft het verbruid. Altijd onderweg. Altijd in de weer met woorden. ‘I’m a drifter, a poet and a poem’, zingt ze. En ondertussen heeft ze alle bruggen achter haar verbrand. Het is een en al Desperate Sweetness. Halverwege de cd lijkt ze zich een beetje te meer…

17 Nummers in een dik uur. Dat is wat Shannon Lyon op The Light Behind (Busted Flat Records) te bieden heeft. Dat is voor iemand met een wat korte aandachtspanne een behoorlijke kluif. Maar het is heel goed te doen, kan ik u zeggen. Lyon is een wereldburger die na omzwervingen in Nederland, Spanje en Duitsland (zoals bezongen in The Dirty South) is teruggekeerd naar zijn geboorteland Canada. Op Craigslist zag hij een blokhut/studio aangeboden voor 600 dollar per maand ergens in de bush van British Columbia en hij hapte meer…

Between Green & Gone (eigen beheer) van Miriam Jones is een album met tien liedjes van zo’n vier minuten waarop een echt hoogtepunt ontbreekt. Drie sterren, daarmee is het moeilijk aandacht trekken in het overstelpende aanbod aan muziek. Toch is dit echt een heel fijne plaat voor liefhebbers van ambachtelijk vormgegeven liedjes. Vocaal is er geen vuurwerk te verwachten van Jones, maar het kost haar geen enkele moeite om tien nummers lang de aandacht vast te houden. Ze zingt als een folkzangeres die is afgedaald in een donkere rockclub. De Canadese meer…

Weer flikt hij het. Of eigenlijk moet ik zeggen: weer flikken ze het, want Pascal Hallibert mag dan wel de zanger en componist van Point Quiet zijn, maar in het rijke geluid van de groep op Ways And Needs Of A Night Horse (Continental) zijn alle leden even belangrijk. De viool en ondersteunde zang van Simone Manuputty, de (steel)gitaar van Jan van Bijnen, de bas en toetsen van Hans Custers en het subtiele drumwerk van Daan van Diest. De alternatieve country heeft door de strijkers en blazers die je hoort vaak iets statigs. Het donkere en meer…

Nanananana nananana. Het is een opmerkelijk refreintje voor Amelia Curran. De Canadese singer-songwriter die graag indruk maakt met haar scherpe teksten, houdt het wel heel simpel op Somebody Somewhere. Simpel als het is, het eerste nummer van They Promised You Mercy (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) is wel direct raak. Curran zingt het met een stem die een beetje verkouden klinkt. Dat nasale vormt een spannende tegenstelling met het frisse ritme. Het slepende Coming For You ontwikkelt zich tot een meer…

Na wat omzwervingen langs platenlabels maakt Murder By Death sinds enkele jaren deel uit van de Bloodshot-stal. Geen betere plek voor de band uit Indiana dan daar. Murder By Death voegt van links in op de provinciale weg der altcountry, net zoals de meeste andere artiesten op dit label uit Chicago. De drums, de cello, de breaks, dit is een moderne sound met af en toe wat blurpende en brobbelende elektronica. I Shot An Arrow heeft veel weg van Mekons, de band van Jon Langford voordat die naar Amerika trok. Dezelfde Langford die meer…

Soms komt er een plaat uit die je naar adem doet happen. Het titelloze debuut van Arlo McKinley & The Lonesome Sound is er zo eentje. Altcountry par excellence. Het sextet uit Cincinatti nam de tien nummers van deze plaat op – net aan de andere kant van de Ohio River – in The Southgate House Revival in Newport, Kentucky (zeg maar het plaatselijk Paradiso daar). Het album begint met een Ennio Morricone-achtige mondharmonica, waarna het rustiek-ruwe I’ve Got Her zich aan de luisteraar openbaart. En daarna is het keer op keer raak. McKinley is geen vrolijke Frans. meer…