Op Women (zie recensie) kwam Graham Weber tot inkeer. Hij besefte dat hij zijn relatie niet langer op het spel wilde zetten. Dat leverde een sterke conceptplaat op. Op Faded Photos (eigen beheer) is hij de vertwijfeling voorbij. Strijkers begeleiden zijn liedjes over de liefde, waarin hij overigens nog steeds omkijkt. ‘I picked you up and let you down’, horen we hem zingen op Boston. En op het nogal trieste No One bekent hij dat ’the hardest part of love is telling the truth’. Op dit prachtige nummer met hoofdrol voor steelgitaar creëert Weber een meer…

Vanessa Peters is een Texaanse singer-songwriter die in het verleden een tijd in Italië woonde en toen ook veelvuldig door Europa trok om haar liedjes ten gehore te brengen. Uit die periode stamt ook de samenwerking met de Deense singer-songwriter MC Hansen. Deze Hansen vormt samen met twee andere Deense muzikanten The Sentimentals met wie Peters With The Sentimentals (eigen beheer) opnam. En met echtgenoot Rip Rowan, die naast het spelen van toetsen ook de kristalheldere produktie op zich nam. Naast zes nieuwe eigen nummers en een cover van meer…

Op de Facebook-pagina van Elijah Ocean (zie recensie) kwamen we de naam van Thomas Bryan Eaton tegen. De uit de staat New York afkomstige musicus bleek met We All Want To Be Love (HCVS Records) net een nieuw album te hebben afgeleverd. En dat is een prachtig ding vol lyrische countryrock. De rollende noten van een akoestische gitaar met losjes gespannen snaren gaan langs een bijzonder ritme, terwijl er ook fraaie samenzang te horen is op opener Last June. Stones circa Exile On Main Street is het geluid van Dancin’ dat het doet met meer…

De hoes is fraai, maar de grofkorrelige countryrock die te verwachten valt bij zo’n foto van een joshua tree komt er niet uit. Craig Cassler zet een slappe hap voor op Back To You (eigen beheer). Zo te horen heeft het verhuizen van San Diego in het zuidwesten van de Verenigde Staten naar Boston in het noordoosten weinig inspiratie gebracht. En spannende avonturen al evenmin. Op Back To You ruimt hij zijn kamer netjes op en ziet hij het blauw van de oceaan in de ogen van zijn lief. Met zijn iele stem weet hij geen drama over meer…

Matt Ellis is geen familie van de hier bejubelde Robert Ellis. Deze Matt is een 10 jaar geleden in Californië neergestreken Australiër, die stevige recht door zee americana maakt. Misschien kan ik beter zeggen dat de americana van Ellis op The Greatest Escape (eigen beheer) meer gelijkenis vertoont met een lange weg recht door de woestijn. Recht naar de Wavelab-studios van Craig Schumacher in Tucson, Arizona, waar het grootste deel van de nummers werd opgenomen. ‘Keep your eyes on the road man, that road leads you home’ zingt Ellis ook meer…

De meeste van de 12 tracks van Fear And Saturday Night (eigen beheer) schreef Ryan Bingham in afzondering in een airstream trailer ergens in California, in elk geval op een plek zonder elekriciteit en ‘bereik’. Een plek waar hij zich kon concentreren op zijn talent om goede songs te schrijven. Dat heeft zijn vruchten afgeworpen. Na het rauwe en ietwat pompeuze Tomorrowland (2012) keert Bingham weer terug als americana-artiest pur sang. Vooral de tweede helft van de plaat is wonderschoon. Diamond Is Too Rough, Radio en Snow Falls in June, zijn regelrechte meer…

Lowell Thompson verdeelt zijn tijd tussen Burlington, Vermont, waar hij is opgegroeid en Austin, Texas, waar je nu eenmaal moet zijn voor contacten en kruisbestuiving met andere artiesten. Stranger’s Advice (Bunkbed Records) is het derde album van de Amerikaan. Zijn vorige (zie recensie) dateert alweer van ruim vijf jaar geleden. Het verblijf in rootshoofdstad Austin betekent niet dat Thompson meer twang heeft toegelaten in zijn muziek. Integendeel zelfs, zo blijkt. Op opener Honey, It’s True is de invloed van new wave zeker zo meer…

Deze plaat had eigenlijk 35 jaar geleden al moeten verschijnen, maar het liep allemaal wat anders voor James King & the Lonewolves. De Schotten verknalden het voor zichzelf met een optreden voor The Old Grey Whistle Test. Na de tv-uitzending regende het klachten van kijkers over deze godslasterlijke losgeslagen lieden. Iedereen trok de handen af van het zootje ongeregeld. Maar kijk, genade bestaat. Lost Songs Of The Confederacy (Stereogram Recordings) is na al die jaren een geweldig debuut. Met zowel oude als meer…

Met een banjo en een boenkende beat bereiden Michael J. Sheehy en zijn lotgenoten zich voor op de dag des oordeels. Flarden mondharmonica stoten ze uit terwijl ze om genade smeken. Judgement is een nummer dat ook voortgetrokken had kunnen worden door Sixteen Horsepower. We hebben het hier over de blues. Niet die van de platgespeelde noten en verwrongen gezichten omdat dat nu eenmaal zo hoort. Nee, Miraculous Mule is the real thing. En Blues Uzi (Bronzerat/V2) is een gevaarlijk ding. Dit is de blues van binnenuit. Vier eigen nummers en vier meer…

City Walls Autumn Falls bestaat uit de twee Australische broers Anthony en David Gill die besloten om hun heil te zoeken in New York. Van die stad was het nog maar een klein eindje naar Woodstock, waar ze in een oude boerenschuur Factory (eigen beheer) opnamen. Ondanks het grotendeels akoestische karakter heeft de muziek een behoorlijke intensiteit. Het titelnummer waarmee het album aanvangt en Let Love klinken ietwat als The Posies op het debuut Failure. Jon Auer en Ken Stringfellow waren op dat moment ook nog met meer…

Rob Heron & the Tea Pad Orchestra, dat is best een vreemde naam. Theepads, dat is een mislukt produkt van Senseo, daar zal het niet naar verwijzen. Tea pad is echter ook ouderwets Amerikaans slang voor een tent waar je hash kon roken, eigenlijk zoiets als een coffeeshop. Daar zullen Rob Heron en zijn mannen eerder op doelen, want hun muziek is net zo ouderwets als de term Tea Pad. Het zestal uit het Engelse Newcastle brengt op hun tweede album, Talk About The Weather (eigen beheer), een mengeling van western swing, blues, jazz en country. Strak meer…

Iedereen kent Ryan Adams, maar wie kent Matthew Ryan? De Amerikaan die in 1997 debuteerde met May Day heeft nooit de erkenning van het grote publiek gekregen. Aan zijn productie kan het niet liggen. Platen zat. Folkrock. Altcountry. En alles daar tussenin en buitenom. Boxers (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) is een plaat die aankomt als een rechtse directe. Ryan kiest de aanval met rauwe rock-‘n-roll. Die schorre stem van hem leent zich daar bij uitstek voor. Sommige nummers op Boxers kunnen zich meten met het beste werk van meer…

Wat heerlijk verfrissend klinkt die Amy McCarley op Jet Engines (eigen beheer). De uit Huntsville, Alabama afkomstige zangeres trakteert de luisteraar op haar tweede album met 10 heerlijke, goudeerlijke liedjes. Belangrijk in het geluid van McCarley is Kenny Vaughan, de rootsgitaargod die kilometers maakte in de bands van Marty Stuart en Lucinda Williams. Laatstgenoemde is trouwens wel een mooi referentiepunt om de muziek van McCarley mee te vergelijken. En het is vast vloeken in de americanakerk, maar ik moet eigenlijk zeggen dat ik Jet Engines prefereer meer…

Lost In The Cosmos (Song For Chris Bell) is in korte tijd het tweede eerbetoon aan de in 1978 op 27-jarige leeftijd omgekomen Chris Bell. Diens powerpop op #1 Record van de legendarische band Big Star en het solo-album I Am The Cosmos heeft eeuwigheidswaarde. Vorig jaar was het de Amerikaan M. Lockwood Porter die op zijn album 27 een liedje met de titel Chris Bell deed, nu zijn het de broers Abe, James en Sam Wilson, beter bekend als Sons Of Bill, die hem bewieroken. De band uit de Amerikaanse staat Virginia is meer…

Vijf jonge kerels uit Californië bieden op Glory Bound (eigen beheer) stoere southern rock die wordt gecombineerd met harmonieuze countryrock. Samenzang is een van de sterke punten van Robert Jon & the Wreck. De romantische ballad Mary Anne met piano en een gastrol voor een zangeres is zo’n moment waarop moet blijken dat ze niet alleen maar macho’s zijn. Op Cold Night is het gitaarwerk heel duidelijk geïnspireerd door The Allman Brothers, terwijl het door slidegitaar gedomineerde Steppin’ hardrock is met een funklaag en een vleugje meer…

Op Out Here (eigen beheer) van Cody Beebe & the Crooks komen southern rock en heartland rock samen. Daar blijft het niet bij. De band komt uit Seattle, Washington, en dat blijkt wel op Never Too Young, dat qua tempo helemaal Pearl Jam volgt. Geen wonder, het album werd opgenomen in de London Bridge Studio in Seattle, de plek waar de grungeband werkte aan het klassieke album Ten. Circle klinkt als Pearl Jam met steelgitaar. Dangerous begint door de toevoeging van blazers bijna als ska, maar daarna draait het nummer naar meer…

Een overdosis droefheid is het onderwerp van If I Ever Walked Away. Richard Lindgren haalt Hank Williams er bij om de hopeloosheid te onderstrepen. Het is een werkelijk prachtig nummer waarin een saxofoon de larmoyante sfeer benadrukt. Het titelnummer Sundown On A Lemon Tree (Rootsy/Sonic Rendezvous) waarmee het album begint, is al even sterk. Toetsen, drums en een beetje praatzingende Lindgren. De Zweed heeft zes uitstekende nummers geschreven voor zijn nieuwste cd en hij voegt daar vier covers aan toe. Die liedjes van meer…

Zijn scherpe stem heeft de toon van een politieke folkzanger uit de jaren zestig. De gedrevenheid van Matt Townsend heeft daar zeker mee te maken. De Amerikaan uit de noordoostelijke staat Vermont begon enkele jaren geleden puur voor zichzelf met het schrijven van nummers. Na wat optredens in lokale coffeeshops kwam het tot een ep en zo ligt er nu de cd Matt Townsend & The Wonder Of The World (Eternal Mind Records). De indiefolk van het tegenwoordig vanuit North Carolina opererende gezelschap is krachtig en energiek. Dylan en meer…

Joshua Black Wilkins is een dubbeltalent: fotograaf en muzikant. Van menig album in uw bezit (o.a. van JT Earle, Howlin’ Brothers, Amanda Shires) is het fotowerk van zijn hand. Jaarlijks brengt hij bovendien een fotoboek uit (hier te bestellen), maar daar willen we het hier nu niet over hebben. Wel over Settling The Dust (eigen beheer), zijn nieuwste album. Van de 10 liedjes op deze plaat verschenen er vier eerder op het kaal opgenomen album The Girlfriend Sessions uit 2011. Nu zijn ze, net als de overige zes nieuwe songs, opgenomen met een band, bestaande meer…

Is het jazz? Is het hiphop? Overture is een vreemd werkje waarin de naam van Linda Ronstadt valt, verder is er geen touw aan vast te knopen. De band Sassparilla leeft zich op de door Chet Lyster (Eels) geproduceerde dubbelaar Pasajero/Hullabaloo (Fluff & Gravy Records) uit in eclectisme. De band uit Portland, Oregon, experimenteert er lustig op los. De soulrootsrock van Dark Star doet het met een cowbell en zet lange gitaarlijnen tegenover trillende gitaarnoten. Doet vooral aan Steve Miller denken. What The Devil Don’t Know is trippy moerasblues. Die meer…

The Old World (eigen beheer) van Herman Brock Jr is een sensationeel goed album geworden. Ik herhaal, een sensationeel goed album! Van Herman Brock Jr, ja. Brock Jr werd geboren in Winterswijk maar verhuisde al op jonge leeftijd naar het Zeeuwsvlaamse Terneuzen. Speelde vervolgens al als tiener gitaar in de band van zijn vader, Herman Brock Sr. Later richtte hij met bassiste Lizz Sprangers de Eurocasters op. Met die countrygroep toerde hij door Texas en daar nam hij ook twee albums op, o.a. met Redd Volkaert en Jesse Dayton. Met The Old World keert meer…

Janis Joplin overleed in 1970 in kamer 105 van het Landmark Hotel in Hollywood aan een overdosis. Geen idee of dit soort feitenkennis tot het studiemateriaal behoort aan de Rockacademie in Tilburg, feit is dat daar de contacten werden gelegd voor de formatie Landmark 105. This Time (V2 Records) is het uitstekende debuut van de in 2009 opgerichte band. Natuurlijk is Janis Joplin een invloed, hoewel de rock van Landmark 105 minder buigt naar blues dan je op basis van dat gegeven zou mogen verwachten. This Time is vooral een ouderwetse meer…

Fever mengt een beetje pop met een beetje southern rock. Het is een fraai begin van Jack Kerowax (St. Cait Records). Het titelloze debuut van Jack Kerowax is niet het eerste artistieke levensteken van Johnny Beauford, de spil van deze band uit Dallas, Texas. Hij heeft ook een soloplaat gemaakt en is tevens bandlid van Bravo, Max! en Deadmoon Choir. Ze hebben allemaal platen uit op St. Cait. Jack Kerowax zou oorspronkelijk een plaat onder de naam van Beauford zijn, maar gaandeweg het opnameproces werd duidelijk dat het toch echt meer…