Cary Hudson is een veteraan van de altcountryscene. De groep Blue Mountain waarvan hij vanaf de jaren 90 deel uitmaakte was een grote naam in onze kringen. Hun Blue Canoe behoort in de canon van de alternatieve country. Maar begin vorig jaar werd Blue Mountain definitief opgedoekt. Met Town and Country zet Hudson zijn solocarrière, die overigens al in 2002 begon, voort. En hoe! Ik zeg het maar gewoon: dit is Hudsons sterkste plaat. Zoals vaker op ’s mans solowerk speelt de blues een belangrijke rol, maar op dit album meer…
Jacob Latham is een 19-jarige jongeman uit Bloomington, Indiana. Hij debuteert met de ep Midnight Train (eigen beheer). Met vijf nummers (21 minuten) maakt hij duidelijk dat we maar beter rekening kunnen houden met hem in de toekomst. Vijf voltreffers schreef hij. Pay Attention To The Rain gaat over een voormalige schoonheidskoningin die een wapen in handen krijgt. De jeugdige energie 
Begin jaren zeventig verscheen een raadselachtige Canadees op het muzikale podium. Hij nam een tiental nummers op en verdween in een klooster in Californië. Zijn vergeten folkklassieker Silent Passage wordt nu heruitgebracht.
Deze zomer 25 jaar geleden backpackte ik op een rondreis door de VS en Canada een paar dagen op San Juan Island, een van de eilandjes van de gelijknamige archipel in het noordwesten van de staat Washington. Die paar dagen waren door de ongecompliceerde en relaxte sfeer aldaar ontzettend fijn. Beetje fietsen, koffiedrinken, aanpappen met andere reizigers en daarmee een kampeerplekje zoeken. The good life. Bij beluistering van Maritime (eigen beheer) van 
De verwijzing naar Workingman’s Dead van Grateful Dead kan maar het beste worden genegeerd. Workingman’s Lunch (KF Records) van 
En of het nog niet genoeg is. Het legendarische Slobberbone treedt op 5 september op in De Helling te Utrecht en op 12 september in Metropool in Hengelo. Wij mogen voor beide optredens 2×2 vrijkaarten weggeven. Je hoeft alleen maar even, per mail (
Op zijn honderdzoveelste album heeft de 81-jarige 
“Hartelijk welkom, bienvenue, herzlichen Willkommen, welcome!”, zo verwelkomt de ceremoniemeester op het Fiesta Campestra het publiek dat op het laatste optreden van de zomertoernee van de Broken Circle Bluegrass Band was afgekomen. Inderdaad, een optreden dat fans uit de Lage Landen, maar ook uit Duitsland, Frankrijk en Engeland naar Schellebelle, een dorp onder de rook van Gent, heeft aangetrokken. En zelfs een Noor was afgereisd naar de zuiden om dit fenomeen mee te maken (en die kreeg 
Oké, het optreden van Brent Best in de bovenzaal van Paradiso, 20 september 2008, vergoedde het gemis van Slobberbone enigszins. Het was solo namelijk toch een goed & bovenal gedreven optreden. Het palet aan sterke Slobberbone-songs, veelal gepend door de heer Best zelve, kwam zeker waarheidsgetrouw over, die zaterdagavond in 
Doug & Telisha Williams maken als akoestisch duo enkele platen voordat ze zich 
Still On The Levee (Signature Sounds/Munich) is een retrospectief over 50 jaar van Chris Smither. Op twee cd’s staan in totaal 25 liedjes die ergens tussen blues en folk te situeren zijn. De artiest uit Boston nam ze op in New Orleans, waar hij zijn loopbaan begon. Producer David Goodrich vat in het boekwerkje bij deze fraai verpakte verzamelaar van oude nummers die opnieuw door Smither werden opgenomen treffend samen wat 
Jeffrey Halford & the Healers
Brendan Benson zat tijdens de opnamen voor Trouble (Readymade Records/Continental Rose/Munich) van 
The Weavers’s Broom is het solo-debuut van 
Vorig jaar waren we diep onder de indruk van de countrysoul van Ian Siegal op Candy Store Kid. De liveplaat Man & Guitar (Nugene Records/Bertus) is al net zo goed. En toch totaal anders. De Brit brengt zijn liedjes hier solo. Een man en zijn gitaar. En natuurlijk een stem. Lekker rauw, ongeveer zoals Michael de Jong. Of Captain Beefheart. Het concert in de Royal Albert Hall in Londen 
Soms word je hard met de neus op de feiten gedrukt. Je denkt dat je heel wat weet, maar in feite weet je niets. Het was een artikeltje in de Heaven over Rodney Crowell waarin de naam Ben Bullington genoemd werd. Crowell heeft namelijk op zijn laatste plaat een liedje opgedragen aan deze Bullington, een singer-songwriter uit Montana. Ik kende het werk van Bullington niet. Sterker nog, ik had nog nooit van Ben Bullington gehoord. Als je dan via Spotify gaat luisteren naar de vijf platen van 
Het zou naief zijn om te denken dat 
Half jaren negentig, of wellicht kort daarna. Het zenderaanbod op ‘het boze oog’ was in ieder geval nog vrij beperkt, beheersbaar. Zo kon je al zappend plots verzeild raken op een der zenders van de BBC waar muziek de boventoon voerde. Songwriters In The Round, of zoiets… Nanci Griffith was een bekende naam, althans voor mij. Die van Mary Chapin Carpenter bracht enige onwetendheid aan het licht: nooit van gehoord. De derde dame, eveneens gezeten ‘on a barstool’, was 
De conclusie van het titelloze debuut van 
Er zijn van die labels die alleen maar goede muziek uitbrengen. Labels die je in de gaten moet houden dus. This Is American Music is er een van. Fire Mountain, Hurray For The Riff Raff en Have Gun, Will Travel zijn een paar van de groepen waarvan ze muziek uitgebracht hebben. En nu is er Paint Another Layer On My Heart van ene 
Woorden. Het leven. Een melodie. Private John David McCutcheon van de Wyoming plains. Sergeant Albert Jay Jefferson uit de regen van Seattle. Meer namen. Names. Echt waar. Really Truly. Jenny en Jill die met elkaar trouwen. Jenny in de trouwjurk van haar moeder. Jill in de trouwjurk van haar moeder. Woorden. Het leven. Een melodie. Wensen. Dromen. Samadhi. Verlaten door je moeder op de dag dat je geboren werd. Fade Out. ‘And all I ever wanted was you / And all I never wanted to do / Was fade out’. 
Sommigen noemen hem de nieuwe Ryan Adams, anderen de toekomst van de americana. Feit is dat John Fullbright een niet te missen singer-songwriter is met een aantal prachtige platen in zijn tas. En missen hoef je hem niet. Op woensdag 10 september treedt hij op in TivoliVredenburg (Cloud Nine) in Urecht en wij mogen daar 2×2 vrijkaarten voor weggeven. Het enige wat je daarvoor moet doen is het juiste antwoord op de volgende vraag, voor 14 augustus, mailen naar 
Op zijn elfde begon 
Wat een geweldige plaat is dit Dixie Electric Company (Dirtleg Records) van 
‘Thank you from the bottom of my broken heart’, zingt 
Met een baard als Willie Nelson ben je nog geen country. Met een southern drawl ben je nog geen country. ‘There’s some people out there / Just country in name / All hat and no horse / All gun and no game’, verklaart 
Graag had ik hier in enthousiasmerende bewoordingen Rule The World (New West/Warner Music) van 
De Texaan 
