Stel je een roestige Cadillac Eldorado voor, met daarin drie mannen die inmiddels hun jeugd voorbij zijn, rijdend door het Groningse platteland. De achterbak staat vol bier en tequila, maar ook met een staande bas, twee gitaren, twee footdrums en een banjo. Aangekomen op een vervallen boerderij, laden ze de spullen uit en installeren zich. In de ondergaande zon hangen ze nog wat lampionnen op. En dan zien ze in de verte het schijnsel van een stel koplampen. En er komen er nog meer, en meer. De drie mannen, Harry Kingma, Michiel Hoving en meer…
Festivals, we krijgen er in Nederland maar geen genoeg van. Ze springen, vooral in de zomermaanden, als paddestoelen uit de grond. Helaas zijn er maar weinig festivals waarop americana en rootsmuziek in het centrum staan. Ja, Take Root en gelukkig binnenkort ook het 
Zo kan het ook, direkt vanaf de eerste noot de luisteraar bij de keel grijpen. Met spannend gitaarspel een onheilspellende sfeer creëren en vervolgens openen met de regels: I can’t tell anyone what’s on my mind (zie hieronder). Dan heb je me. 
Geheel tegen de trend van downloaden in komt 
Op Heartless Woman (Copperhead Records) gaat 
Voormalig Jayhawk 
Ik had ook nog nooit gehoord van 
Rijkelijk laat zijn we met de bespreking van de al begin dit jaar verschenen 
Sinds de Zweed Thomas Denver Jonsson albums maakt onder de naam 
De Sgt. Pepper van de folkmuziek, zo werd zijn beste album genoemd. Hij werd vergeleken met Randy Newman en Leonard Cohen, zelfs met Wagner en Kurt Weill. Over de mening van de recensenten had David Ackles (1937-1999) weinig te klagen. Ook zijn collega’s hadden hem hoog zitten: Elton John geneerde zich eens omdat Ackles voor hém opende – en niet andersom; later zong hij met Elvis Costello een stemmige versie van Ackles’ compositie ‘Down River’. Het enige probleem: het publiek liet Ackles’ albums en masse links 
Het is oog om oog en tand om tand in de liedjes van 
Ik was er wat graag bij geweest op 6 maart van dit jaar in The Jazz Cafe in Camden, Londen. Maar ja, ik zat gewoon op de bank in een Utrechtse huiskamer en dus niet bij het optreden van 
Het eerste nummer gaat over een Drop Of Whiskey, maar aan die stem van Eric Reid te horen is er wel wat meer door zijn keel gegleden dan een enkele drup. Die rauwe strot is een van de wapens van 
De wind blaast over de Australische outback in de liedjes van 
“Religion is for those afraid of going to Hell, and spirituality is for those who have been there.” Dat was de lijfspreuk van Judee Sill (1944-1979), wier korte leven laveerde tussen de hemel van muzikale vervoering en de hel van verslaving en zelfdestructie. Over haar turbulente tijd op aarde gaat theatervoorstelling Judee, My Baby, die vrijdag in première ging in Amsterdam en later dit jaar 
Fayssoux
Was het de locatie? Verre van, want Sociëteit Engels leent zich al ‘eeuwen’ uitstekend voor muziekoptredens. Was het de organisatie? Geenszins, want “Musemix Concerts – Great Americana” organiseert immers al ettelijke jaren met succes mooie optredens. De laatste jaren zelfs in de beste locatie, so far. Juist ja: Sociëteit Engels. Was het dan de dag? Nee, want de donderdag blijkt al jaren een ideale dag (avond). Lag het dan aan de 
Op 21 oktober 2012 zong 
Jimmy LaFave is coming to town! En hij neemt zijn band mee. Op 10 oktober treedt hij op in de Metropool in Hengelo en voor dat concert mogen we twee duokaarten weggeven. Als je daarvoor in aanmerking wil komen moet je ons het antwoord mailen (
Je hebt van die platen die werkelijk elke draaibeurt indruk weten te maken. Ledges (Dualtone/Bertus) van 
Mocht ik ooit in een horecagelegeheid komen waar ze %20(2).jpg)
Terwijl Daniel Romano met zijn authentieke country Nederland verovert, dient zich een volgende jonge Canadees aan die het genre wil redden. Zijn naam: 
Het is maar goed dat we in deze postmoderne tijden leven, waarin alles wat ooit hip was, inmiddels ook gewoon weer kan (ik hoorde laatst zelfs Wishbone Ash in een winkel klinken). Zo kan de alternatieve country van 
Altcountry goes softrock. Althans, als het gaat om 
Single Mothers (Loose Music), het vijfde album van 
Begin zeventiger jaren schreef Donnie Fritts samen met Eddie Hinton het nummer Where’s Eddie?. Of Eddie Hinton, een begenadigde gitarist in ‘dienst’ van de Muscle Shoals Sound Rhythym Section, ook in die periode al vaak zoek was, wie zal het zeggen. Feit is, dat hij de jaren nadien nogal eens onvindbaar was. Na een dolend en onrustig leven vol allerlei spirituele zaken stierf Hinton op 28 juli 1995, slechts 51 jaar oud. Where’s Eddie? is dus een vraag die in zekere 
Zijn er zaterdag in Groningen doedelzakken en fluitjes van een cent te horen op het festival TakeRoot? Zou zo maar kunnen. Dat staat dan te gebeuren bij het concert van 
Na een in eigen beheer uitgebracht album werd de 
Uitgeput was 
