Torgeir Waldemar, Noor, 40 jaar, debuteert met wereldplaat. Ik weet werkelijk niet waar deze Waldemar ineens vandaan komt. Wel weet ik dat dit ongetitelde album (Vestkyst Records) van grote klasse is. Twaalf songs, waarvan één cover (T. Van Zandt’s Highway Kind), waarin de zwaar bebaarde Waldemar de tijd neemt. Een enkele keer halen zijn liedjes de grens van 5 minuten niet, maar meestal zit hij daar ruim overheen. Waldemar’s invloeden liggen bij Neil Young, bij spirituals, bij Jason Molina en bij Woven Hand (met wie hij onlangs meer…
Met 
Bucketfull of Brains is een uitstekend Engels blad over gitaarrock (rock-‘n-roll, pop, psych, garage, rock, r’n’b, country, folk) en tegenwoordig een platenlabel. The Graceless Age van John Murry verscheen in eerste instantie op dit label, maar werd daarna opgepikt door een grotere speler. Van de zeer actieve distributeur Hemifran uit Zweden ontvingen we vier releases, waarvan het .jpg)
Oktober werd in de recensie van het nieuwste album van Robyn Ludwick door collega Hugo Vogel uitgeroepen tot countrysoulmaand. Met de releases van Lucinda Williams en Kelly Mickwee was daar alle aanleiding toe. Doen we er nog eentje bij: Baptized By The Mud (eigen beheer) van 
Het verhaal van de 
John Mobley richtte zijn
Drummer zijn in een altcountry-band is ook niet alles. We hebben het dan over de Engelse band The Whybirds en hun man achter de kit 
Dave & Phil Alvin brachten recentelijk hun reünieplaat met nummers van Big Bill Broonzy (zie 
Voor wie meer van Hank Williams dan van Woody Guthrie houdt, met andere woorden voor wie meer “into country” dan “into folk” is, is The Goldmine van 
Het echtpaar 
Gitaar, banjo, mandoline, drums, pedal steel en staande bas, 
Met de recente recensies van Lucinda Williams en Kelley Mickwee en nu van %20(2).jpg)
Misschien zijn de broers Henry, JoJo en Ringo Garza wel te goed om een echt heel goede plaat te maken. Huh? Nou ja, ze kunnen alles. En dus trakteren 
Met zijn vorige album kroonde 
Veel te glad en oppervlakkig, dat was de eerste indruk van March Of Tracks (Crooked Prairie Records) van Jesse Brewster. Een eerste indruk. Een eerste oordeel. Maar dan zet je de koptelefoon op en blijkt dat vlekkeloze spel opeens zo catchy te zijn dat je beseft dat je er naast zat. Dat je moet toegeven dat het eigenlijk best een lekker plaatje is. Nee, niet vuig en opzwepend of in 
Met volle overgave storten de leden van 
.jpg)
Een nieuwe plaat van Neville Quinlane en zijn mannen, dat was al weer een tijdje geleden. Of ze zich daar druk om hebben gemaakt? Waarschijnlijk niet, The Future Happens Anyway (Six Shooter /Blue Rose/Sonic Rendezvous), dus waar zouden ze zich druk over maken. 
En nog een festival! Een kleiner opgezet festival weliswaar, maar toch. Op zondag 26 oktober vindt in dorpshuis De Furs in Lage Vuursche voor de eerste maal het Sunday Afternoon Festival plaats. De organisatie is in handen van de mensen van In The Woods, Continental records en muziekblad Heaven. Optredende artiesten zijn Kreg Vieselman, Amy Speace, The Howlin’ Brothers, Cara Luft, Steve ‘Blabbermouth’ Folk, en BJ Baartmans. Kaarten kosten 20 euro en deze zijn te reserveren via 
Is er een goed Nederlands woord voor ramshackle? Zwak, wankel, krakkemikkig, gammel, wrak, bouwvallig, mwah, het geeft allemaal net niet goed weer wat ermee bedoeld wordt als het om muziek gaat. Een blik op de hoes van The Basement Tapes van Bob Dylan and The Band maakt eigenlijk meer duidelijk dan welke omschrijving ook. Jongemannen met oude instrumenten in een kelder waar overal leidingen lopen, een hond die naast een kartonnen doos zit waar enkele van die banden op liggen en een kleurrijk divers gezelschap dat 
Het is niet onze gewoonte om veel aandacht te geven aan EP’s. Maar dit is een bijzondere. Zes nummers telt The New Black And White (Excelsior), van 
Soms is het een opmerking van een vriend of vriendin. Sterker: het kan ook iets zijn wat toevallig via een wildvreemde tot je komt. Op het werk, in de bus, tram, trein of ergens langs de lijn. Een bewuste of onbewuste tip, een tip die direct binnenkomt of pas later ergens in je brein gaat wringen. Bij mij werkt dat althans vaak zo. Vooral waar het muziek betreft. Eind jaren zestig was er een jongedame die mij trachtte te injecteren met Southern soul. Half jaren tachtig een collega die The Paisley Underground adoreerde en dus aan mij 
Waren er eigenlijk al liedjes over elektrische auto’s? Geen idee, maar nu dus wel. 
Eind vorig jaar was Matt Andersen ook al in het land. Dat bleek een vrij succesvolle rondgang langs mooie, kleine venues. Dat hij toen ook bij het RTL7- programma VI z’n opwachting mocht maken had ook zo zijn redenen. Want -en dat mag ‘gezegd’ worden- de criticaster (van zo’n beetje alles) van dat voetbalpraatprogramma, Johan Derksen, is toch zo’n beetje de ontdekker van 
Wie herinnert zich 
James Talley was een schilder: hij studeerde eind jaren zestig af met een diploma in de Schone Kunsten van de universiteit van New Mexico. Hij vertrok naar Nashville en werd een songwriter. Maar hij bleef een kunstenaar. Met een vaste hand schilderde hij de levens van ‘gewone Amerikanen’: hobo´s, boeren, dronkaards, berooide landarbeiders, verstoken van elke vorm van succes of rijkdom maar trots op hun eenvoudige bestaan in het oude hart van Amerika. Ondanks de steun van John Hammond duurde het even voor Talley voet aan de grond kreeg in de country-hoofdstad van Amerika. In 1975 kwam 
Met de onlangs verschenen compilatie Here To Stay – Best Of 2000-2012 maakte 
Het Ramblin’ Roots-festival dat op zaterdag 18 oktober georganiseerd gaat worden in het nieuwe Vredenburg te Utrecht is bijna rond. Als laatste toevoegingen zijn de Nederlandse bands The Cannonball Johnsons en Reverse Cowboys (zie ook hieronder) bekendgemaakt. Het mooie is dat deze Nederlandse bands op een extra podium (het vierde) acte de présence zullen geven. De website van Vredenburg geeft ook aan dat de Blue Grass Boogiemen daar van de partij zullen zijn. Eerder al waren de volgende namen vastgelegd: Mary Gauthier, 
