Raadsel: het komt uit Canada en heeft donkere krullen. Oh ja, en een fantastische stem! Het antwoord? Jadea Kelly, ze komt uit Whitby, Ontario om precies te zijn. En op haar tweede album Clover (Divergent/True North Records) laat ze horen wat ze allemaal kan met die stem. Je kan het het beste omschrijven als wat folkpop. De wegen naar de hel zijn geplaveid met folkpop, maar Jadea Kelly doet er toch wat bijzonders mee. Het psychedelische gitaarlijntje bij voorbeeld in Powell River. Of het diep weggestopte, met meer…

Neko Case zal er dit jaar wel vandoor gaan met de prijs voor de langste albumtitel: The Worse Things Get, The Harder I Fight, The Harder I Fight, The More I Love You (Anti). Het heeft vier jaar geduurd voordat deze opvolger van Middle Cyclone er was. Vier jaar waarin Case het behoorlijk voor haar kiezen heeft gehad. Beide ouders, met wie ze een moeilijke relatie had, overleden. Depressieve klachten waren het gevolg. Een moeilijke tijd waarin ze zelfs niet naar muziek, met uitzondering van ragtime, kon luisteren. Dat ze er uiteindelijk weer bovenop zou komen wist ze wel. Het meer…

Eerder dit jaar schreven we over The Cousins Project van Steve Mayone en Kristina Stykos. Van laatstgenoemde verschijnt nu Wyoming Territory (Thunder Ridge Records). De Amerikaanse van de Oostkust vond inspiratie out west in Wyoming. Op Without Eyes ben je geneigd haar blindelings te volgen op haar tocht door het desolate landschap aldaar; gitaargolven nemen je als vanzelf mee. Op Watershed zijn het de vioolstreken die je volgt en op Jeffrey Lee word je overspoeld door orgelklanken. Stykos is diep onder de indruk van de omgeving, maar op meer…

Zack Smith en Caitlin Doyle vormen samen Smooth Hound Smith, net als The Smoking Flowers een duo uit East Nashville. Ook deze twee houden het graag simpel op hun debuut Smooth Hound Smith (eigen beheer). Ze spelen niet alleen de blues elementair, ook country benaderen ze stampvoetend alsof ze dwars door het hout van de veranda heen willen. Van de repeterende Memphisblues met funky oprispingen van Get Low gaat het naar het relaxte California Sway, met geluidjes van zo’n rare mondharp. Met het slordig gespeelde banjoliedje 30 Days laten meer…

Met Spark & Fire knallen The Smoking Flowers er direct in op hun tweede plaat. Kim Collins gilt het af en toe uit op 2 Guns (eigen beheer), terwijl haar man Scott zich ook niet onbetuigd laat. Een standaard countryduettenplaat van het echtpaar is dit dan ook niet. Dit ligt dichter bij John en Exene van de band X dan bij Johnny en June (Cash en Carter). Maar als je The Smoking Flowers ergens mee moet vergelijken, dan is het toch wel met het geweldige Shovels & Rope. Dezelfde drukte. Dezelfde wildheid. Dezelfde energie. Maar dan meer…

Star Anna Constantia Krogstie Bamford, die in muzikaal opzicht gewoon door het leven gaat als Star Anna, levert met Go To Hell (Spark & Shine Records) een soloplaat af. Dat wil zeggen: een plaat zonder haar vaste begeleidingband, the Laughing Dogs. Die werd in de de aanloop naar deze plaat namelijk ontbonden. Bovendien liep ook haar relatie met Kasey Anderson, na diens frauduleuze praktijken, op de klippen. Je kan dus zeggen dat het even niet meezat. Sterker nog: ze was in shock na het gebeurde. De niet zo flatteuze hoesfoto werd ook meer…

De rondreizende troubadour pikt overal verhalen op die kunnen leiden tot liedjes. De Amerikaan Tim Grimm hoorde tijdens een concert in ’t Keerpunt in het Drentse Spijkerboor het verhaal over de predikant Johannes Ledeboer die in 1780 werd vermoord door de gedeserteerde soldaat Anton Link. Nadat de moordenaar was gegrepen, werd hij vastgezet in de herberg te Spijkerboor. Deze geschiedenis is onderwerp van de titelsong The Turning Point (Cavalier/Bertus). In de moordballade komt ook de terechtstelling van Link in Assen aan meer…

De Amerikaanse singer-songwriter Rod Picott strooit met mooie zinnetjes in zijn liedjes. De titel van zijn nieuwste album is er zo een. Hang Your Hopes On A Crooked Nail (Welding Rod Records) is de eerste regel van het nummer Dreams. Veel van die dromen komen niet uit. Picott speelde eerst met het idee om deze plaat Rod Picott’s Circus Of Misery And Heartbreak te noemen, maar besloot uiteindelijk anders. Zijn verbroken relatie moest niet alles beheersen, als songschrijver wenst hij niet te vluchten in zelfbeklag. En als hij dat toch meer…

De omgekeerde route, zo kun je het toch wel noemen als iemand van Texas naar upstate New York verhuist om daar muziek te maken. Danny Whitecotton deed het. Wie naar Love, War And Other Mistakes (eigen beheer) luistert, moet bekennen dat het helemaal zo’n rare weg nog niet is. Want Whitecotton past met zijn folky aanpak goed tussen zijn collega’s uit het noordoosten van de Verenigde Staten. Ondertussen heeft hij nog voldoende bagage uit Texas in zijn koffer, want de invloed van mensen als Townes Van Zandt en Jerry Jeff Walker – die de meer…

Goeie zet van de Amerikaanse singer-songwriter Graham MacRae om zijn liedjes in te laten kleuren door de Britse producer David Newton. Dundrearies (eigen beheer) is daardoor meer dan zomaar een album van een liedjesschrijver met akoestische gitaar. De lichtjes melancholische liedjes van de uit Los Angeles afkomstige MacRae worden opgetild door de fijne popaccenten van Newton (Mighty Lemon Drops) op elektrische gitaar, bas, toetsen en percussie. De uitgerekte golfjes uit de keyboards van Game Changer dobberen meer…

Zeven prachtige nummers. Meer heeft Will Courtney niet nodig om te overtuigen. Die zeven nummers staan op A Century Behind, een mini-album met een totale speelduur van toch nog ruim 28 minuten. Voor mij de ideale lengte voor een album, maar dat is natuurlijk geheel subjectief. Wie is Will Courtney? Een singer-songwriter die geboren werd in Nashville, eenmaal volwassen naar Californië verhuisde, weer oostwaarts keerde naar Austin en daar met zijn zus Lily de band Brothers & Sisters begon (die in elk geval in de VS best veel meer…

Toen ik een paar maanden geleden hier een album besprak van Jack River Kings moest ik onwillekeurig denken aan die andere altcountry-band uit Alaska, The Whipsaws. Wat hadden we daar al lang niks meer gehoord. En ook niet van Evan Phillips trouwens, zanger van de groep, die ook nog wel eens solo-albums uitbracht of participeerde in een trio met Tim Easton en Leeroy Stagger. Was dit ’n eindeverhaal-geval? Nee hoor, zo bleek bij een klein Google-onderzoekje. The Whipsaws hebben onlangs nog een nieuw ongetiteld album uitgebracht en de in meer…

Not Before Time (Slammer) is het eerste album van Foghorn Leghorn, een bluegrass-sextet uit  Londen. Dat ze in de Engelse hoofdstad ook prima bluegrass kunnen spelen bewijst deze plaat. Banjo, mandoline, dobro, fiddle, gitaar en bas zijn de gebruikte instrumenten en de mannen zingen alle zes. Daar zit wel een klein minpuntje in, want niet iedere leadzanger is even sterk. Maar afgezien daarvan is dit gewoon een prima plaat. De 12 nummers, op een na allemaal van eigen hand, zitten uitstekend in elkaar. En ook muzikaal zit het helemaal snor, zoals meer…

De herfst nadert. De bladeren verschieten van kleur. Groen verandert in oranje. Tijd om de natuur in te trekken en je te verwonderen over al die pracht. Voor Israel Nash (de naam Gripka laat hij tegenwoordig weg) vormde zijn nieuwe omgeving in de heuvels rond Austin, Texas, de inspiratie voor zijn sublieme derde plaat Rain Plans (Continental Song City/Munich). Op Woman At The Well is het heel even weer John Fogerty die dient als referentie, maar voor de rest is het veeleer Neil Young op zijn allerbest (Everybody Knows This Is Nowhere) waar meer…

Geen rechtgeaarde rocker kan heen om Elvis Club (Blue Rose/Sonic Rendezvous) van The Del-Lords. En nee, dit is geen slap eerbetoon aan Elvis Presley, maar rock-‘n-roll van de straat uit New York. In de jaren tachtig maakten deze mannen al platen. Scott Kempner, gitarist in de legendarische punkband Dictators, richtte de band op. Met Eric Ambel, voorheen gitarist bij Joan Jett, had de band twee frontmannen. Nadat The Del-Lords er in 1990 de brui aan gaven, bleef Ambel actief als producer van vele altcountryplaten en was hij meer…

Toen bekend werd dat Jeff Tweedy en Pat Sansone van Wilco de nieuwe plaat van de Amerikaanse folkies Sarah Lee Guthrie & Johnny Irion zouden produceren waren onze verwachtingen hooggespannen. En inderdaad, bij de eerste draaibeurten van Wassaic Way (Rte. 8 Records) waren we heel enthousiast. Dit is een plaat waarop Guthrie en echtgenoot Irion zo poppy als zij maar kunnen zijn, klinken. Een meedeun-plaat bovendien. Na verloop van tijd begon er echter ook wat ergernis te ontstaan. Dat openingsnummer Chairman Meow is toch wel erg meer…

Met een lekker vette Stonesy gitaarlick vangt dit Light Matter (eigen beheer) van Alias Means aan. Maar past die dunne, hoge stem daar wel bij? Poeh, moeilijk hoor. Een groots zanger is deze Amerikaan in ieder geval niet, maar heel vaak vind ik dat geen enkel bezwaar. Nu dus wel. In zekere zin past die niet al te zuivere zang wel bij deze losse rootsrock die hopt van rockabilly naar moeizame pogingen het idioom van Dylan te benaderen. De begeleiders komen van I See Hawks In LA, Dwight Yoakam, The Coals, terwijl de drummer meer…

What’s In Between (Electric Moth) is een leuke cd voor mensen die in de altcountry terecht zijn gekomen via alternatieve Amerikaanse gitaarrock. De vorige plaat van Pedaljets dateert namelijk van 23 jaar geleden. Zelf heb ik het debuut Today Today uit 1988 als elpee in de kast staan. Aardige plaat, maar echt opvallen deed de band uit Lawrence, Kansas, destijds niet in het grote aanbod. Nu worden ze gezien als een missing link tussen Replacements en Nirvana en dat is helemaal niet zo’n gekke omschrijving. Voeg er nog meer…

Het releaseseizoen is weer in volle omvang aangebroken. De een na de andere heerlijke plaat belandt in onze postbak. Stay True van Danny & the Champions Of The World (Loose Music) is er ook zo een. Centrale man (liedjesschrijver en zanger) van deze groep is Engelsman Danny George Wilson die al zo’n 20 jaar in het vak zit en in het verleden de wereld al verblijdde met albums van zijn toenmalige groep Grand Drive. Stay True is zijn beste plaat. Zo, daar kunnen we niet omheen. Prachtige liedjes in het countrysoulidioom. Het begint al met meer…

‘Sun comes up over the hill / And climbs in the kitchenwindow / Coffee on the stove / Six a.m. again’. Het zijn de simpele dingen van het leven waarover Matt Stone zingt. Alledaagse zaken. En niet alleen op The Simple Things. Ook als hij over de grenzen gaat, zoekt hij naar gewone taferelen. Op Sweet Barcelona kijkt hij rond als de toerist die hij er is. Northern Lights (eigen beheer) is het (late) debuut van de singer-songwriter uit Californië. Het is typisch muziek voor koffiehuizen, deze folk en americana van Stone (zang, baritongitaar). Op dit meer…

Zitten we nog te wachten op een band als Dawes? Dat is de grote vraag die het derde album Stories Don’t End (Hub/Mercury/Universal) oproept. Want, euh, hadden we met punk niet voorgoed afscheid genomen van megalomane rockacts als Eagles, Fleetwood Mac en Steely Dan? Dus waarom zouden we zo’n 35 jaar later opeens weer vallen voor zo’n band? Toch was dat wat er was gebeurd met het twee jaar geleden verschenen Nothing Is Wrong. De softe classic rock van vier jonge Amerikanen op die plaat was zo gloedvol dat er meer…

Heel intrigerend is de nieuwe plaat, Fits Of Reason, van Brown Bird. Dat is nogal met de deur in huis vallen. En dat moet ook want dit is een album dat ook in de Lage Landen aandacht verdient. Brown Bird is de naam waaronder David Lamb (uit Rhode Island) met wisselende bandsamenstellingen zijn muziek aan de man brengt. Op deze laatste doet hij dat met bassiste/zangeres Morgan Eve Swain. Bas dus en elektrische gitaar en rudimentaire percussie. Dat is de basis waarover Lamb en Swain hun zangpartijen neervlijen in meer…

Op No Depression werd hij al eens omschreven als een ‘country Badfinger’. Jody Stephens (Big Star) schijnt een fan te zijn. Geen misselijke aanbevelingen voor de Australiër Chris Pickering. Afgaande op de ep Circles (eigen beheer) kunnen we een heel eind met die loftuitingen meegaan. Zo noteerden we bij Trivia de namen van Tim Knol en Harry Nilsson omdat die door het hoofd schoten. Fraaie pop, mooie stem, pakkende melodieën. Pickering is neergestreken in Nashville en dit Circles is de tweede in een serie van drie ep’s. Vorig jaar meer…

Het heeft even geduurd voordat dit debuutalbum verscheen. Chauncey Bowers hoefde niet zo nodig. Hij was te druk met zijn baan als onderzoeker in de celbiologie. Wie dat niet heel erg rock-‘n-roll vindt klinken, de Amerikaan was ooit een repo man. Street credibility genoeg dus. Rumors Of Reason (Back 9 Records) is het album van een kerel die niets klakkeloos aanneemt. Als hij ‘God bless America’ zingt, is het een vorm van maatschappijkritiek. Een singer-songwriter die er toe doet dus. En dankzij deze fraaie plaat niet langer slechts bekend bij meer…

Met een lekker lompe honky tonk-beat begint Haymaker Now Now Now (Honey Bucket Records) met Different Girl, een liedje over een meisje dat zich heel anders gedraagt als ze niet bij haar vriendje is. Dan gaat ze het liefst aan de boemel in New York City, terwijl ze normaal gesproken braaf thuis op de bank blijft zitten. Op het daaropvolgende Just Like Me handelt het over een meisje dat het wil maken in Los Angeles. De mannen van Haymaker weten wel hoe het afloopt: ‘Oh can’t you see, you fucked up just like me’. De band uit Long Beach, Californië, heeft meer…

Tim Bluhm (zanger-gitarist in The Mother Hips, uit San Francisco) ontdekte Nicki Chambly toen ze op een feestje een gitaar in de handen gedrukt kreeg en spontaan een liedje zong. Dat maakte indruk en hij nam haar onder zijn hoede om haar talent verder te te ontwikkelen. In dat proces ontlook ook de liefde en in 2007 trouwden ze. Sindsdien brengt Nicki platen uit onder de naam Nicki Bluhm. De vorige, het fantastische Driftwood, haalde al mijn top-10 over 2011. Nu ligt er een titelloos album (Little Sur Records) van Nicki Bluhm & the Gramblers. En meer…

De vorige plaat van Jeffrey Foucault droeg de titel Cold Satellite (zie recensie). Nu heeft hij zijn band zo genoemd. Op Cavalcade (Signature Sounds/Continental Record Services/Munich) brengt de Amerikaanse singer-songwriter wederom gedichten van Lisa Olstein tot leven. Prima, maar dat feit is eigenlijk van ondergeschikt belang. Waar het hier namelijk echt om gaat is de geweldige rockmuziek van Cold Satellite. De elektrische gitaren van Foucault, Hayward Williams (tevens toetsen) en David Goodrich die uitbreken en dan weer meer…

De Texaan Philip Boone pakte zijn boeltje in en verhuisde naar de Topanga Canyon in Californië. Daar voegde hij wat extra zonnestralen toe aan zijn countryfolk. Het resultaat is A Light And A Line (eigen beheer). Op zijn tweede album leren we hem kennen als een gevoelige jongeman die muzikaal past tussen streekgenoten Dawes en Jonathan Wilson. Voor wat betreft de Texanen komt hij vooral in de buurt van Robert Ellis. ‘I dust my heart off every day’, zingt hij op Either Way. Ook de tekst van Brother is fraai: ‘Brother are you running meer…