Voo Davis werd geboren in Alabama, maar groeide op in Chicago. Wat je dan krijgt? Harde blues met een zachte ondergrond van zuidelijke soul. Vicious Things (Butter & Bacon Records) vangt aan met een scheurende mondharmonica in One For The Habit, One For The Road. De drukte en aanpak is vergelijkbaar met The Black Keys. ‘I ain’t no rockin’ man’, zingt hij, maar hij bewijst het tegendeel. Ook Whisper heeft een lekker hobbelig ritme. Op Phantom Woman tapt hij uit een heel ander vaatje. Rollend pianospel en heerlijke meer…
Op Sideshow Love (Rootsy/Sonic Rendezvous) behandelt 
Voor alle elf vakken op school met een 7 op je rapport thuiskomen. Een dergelijk regelmatige lijst is een prestatie op zich. 
Ze zijn met honderden. Van die mannen die hun zieleroerselen in fijne, toegankelijke, liedjes verwoorden. Met een mooie stem en al dan niet met baard. Zachte mannen noem ik ze. Neem bij voorbeeld 
Een liefdesgeschiedenis die zich afspeelt in het schijnsel van een chemische fabriek, het is een bijzonder decor. 
“Zou je ons album misschien ook willen bespreken? Wij zijn bevriend met de Coffis Brothers.” Dat was de vraag die 
Een titel voor zijn nieuwe plaat was niet nodig vond 
Clay McClinton
Sean Taylor
Elke keer als Jericho Road klinkt moet ik aan Child In Time van Deep Purple denken. En ook al heb ik niet zoveel met de hardrock van die band, op de een of andere manier is het een heel aangename associatie. 
De eerste woorden van 
De gitaren wroeten in de oceaanbodem en maken het nog donkerder dan donker. Daar doorheen snijdt de stem van 
Met de toevoeging van Marc Ford and his Band, Sarah Lee Guthrie & Johnny Irion (foto), Barrelhouse en Drippin’ Honey is de line-up van de 
“Huh? Drie sterren maar?” Ik hoor het u denken. En zeker degenen die mijn muzikale voorkeuren kennen, zullen zich waarschijnlijk afvragen waarom English Oceans (ATO), het twaalfde album van de 
Nadat eerder al bekend was gemaakt dat Joan Baez op 
Zoveel recensenten, zoveel smaken. Ik had helemaal niet zo veel op met de 
Hoe deze recensie te beginnen? Ook met een valse noot, zoals 
Als je je altcountryklassiekers kent hoef je je bij 
De Amerikaanse singer-songwriter 
Met Tambourine (eigen beheer/Sonic Rendezvous) levert .jpg)
Waarschuwing: treedt niet binnen in House Of Morgan (Fluff & Gravy Records) als u van zoete broodjes houdt. Die worden hier namelijk niet verkocht. 
Withered Hand
Veel dode mannen. Veel bloed. Veel moordlust. Een flinke dosis gekte en bezetenheid brengt 
In een vorig leven was 
Het was op 1 april 2007. Zondagmiddag in Zwolle, Hedon, Gert Vlok Nel. Die had je toen. Maar eerst nog een voorprogramma. Een jonge gast met een gitaar en een gewaagde lok op het voorhoofd. Hij noemde zich ‘Lucky Fonz III’. Voordat zijn eerste liedje klaar was, zat ik hoofdschuddend op een bank in de voorjaarszon, aan de Achtergracht. Hoe was het in godsnaam mogelijk dat iemand die zó vals en onvast zong, op een officieel podium kwam te staan? Intussen is Lucky Fonz een coryfee, ademloos geadoreerd door Matthijs van Nieuwkerk. Hij zingt nog even onvast en vals als toen in Zwolle.
Hoe zou je nu de muziek die 
Angel Olsen
Wie wil weten of ze in Hengelo leuke roots-festivals kunnen organiseren moet op vrijdag 2 mei maar eens naar het Heartlands-festival in Metropool gaan. Ze hebben daar een hele mooie line-up voor elkaar kunnen boksen met: Israel Nash, Band Of Heathens, The Blue Grass Boogiemen, Eli Paperboy Reed, The Handsome Family, Marc Ford, Giant Tiger Hooch, Clean Pete, The Small Time Crooks en The Black Marble Selection. Het mooie is dat je er nog gratis heen kan ook. Tenminste: als je het antwoord weet op de vraag: “Welke van bovenstaande artiesten brachten een live-album uit dat in Nederland is opgenomen?” Als je 
Als er een album is dat de afgelopen jaren tot discussie heeft geleid, dan is het wel The Graceless Age van John Murry. Let wel, het is zeker niet de bedoeling om de indertijd (zie: recensie) gevoerde polemiek weer op te rakelen of aan te slingeren, maar ik moest er toch even aan denken toen Murry om even na half tien aanstalten maakte om zijn optreden te beginnen. Gedurende de eerste drie nummers, met o.a. een cover –Shade and Honey- van Sparklehorse’s Mark Linkous- leek het inderdaad even te gaan voortkabbelen. Niet zozeer door de uitvoeringen van zijn songs, maar veel meer door de manier waarop Murry zijn aankondigingen presenteerde: murmelend en 
Voor zijn tweede plaat reisde de jonge Canadees 