Op het debuut Together We Are All Alone bestond Lucky Bones nog louter uit Eamonn O’Connor. De uit Dublin afkomstige singer-songwriter nam het album op in Texas met sessiemusici. Bij terugkeer in Ierland formeerde hij een echte band om die vervolgens voor de opnamen van de opvolger Someone’s Son (eigen beheer) mee te nemen naar Texas. Vooral de eerste drie nummers van deze plaat zijn erg sterk. Op She Don’t Know zijn het de fraaie zang, waarvan je je in eerste instantie even afvraagt of je nu een man of meer…

Een cd met de titel Saltflat Blues (eigen beheer) kan bijna niet anders dan muziek opleveren die schraal is als de woestijnwind. De Australiër Gus McKay maakt die verwachting helemaal waar. Op de achterkant van de hoes zien we hem lopen op de zoutvlakte. Een nietige figuur met een gitaarkoffer onderweg naar nergens in de onmetelijke ruimte. Zijn woestijnblues is net zo gebarsten als de aarde aldaar. De outback heeft een eigen geluid dat lijkt vormgegeven door de wind. Stof en fijne zandkorrels jagen door de kieren meer…

Het eerste nummer, That’s Allright,  van Just This Side Of Everything (Magnolia Records) van Tiny Television, is een instinker. Dit nummer kennen we toch van Elvis? Inderdaad, maar het is een soort bewerking. Het zet je ook op het verkeerde been omdat je de indruk krijgt met een rockabillygroep te maken. Dat is echter niet het geval. Tiny Television is een groep uit San Francisco, met zanger/gitarist/componist Jeremy D’Antonio als stralend middelpunt. Dit tweede album staat vol degelijke americana en alternatieve country. Aanstekelijke meer…

Op Murmurations (Zawinul Records/PIAS Recordings) is de Engelse band The Epstein ontsnapt aan de omschrijving altcountry. Vanaf opener Morning News is duidelijk dat ze veel Britser klinken dan op het debuut Last Of The Charanguistas. De nadruk ligt duidelijker op de avontuurlijke arrangementen sinds de komst van toetsenist Sebastian Reynolds. In de verte zijn wat trillingen uit de hoek van Ennio Morricone waar te nemen. Dat levert interessante momenten op als I Held You Once, waarin de mandoline en banjo toch nog tevoorschijn meer…

Jeroen Kant is niet de beste singer-songwriter van Nederland. Hij was lange tijd een van de smaakmakers van het door Giel Beelen gepresenteerde televisieprogramma, totdat hij de opdracht om een liefdesliedje te schrijven verknalde. Kant kwam aanzetten met een nummer dat eigenlijk vooral over zichzelf ging. Nogal ongemakkelijk voor zijn lief die nauwelijks wist waar ze moest kijken. Ook op zijn derde album De Lafaard Kapitein (Bastaard Platen/Sonic Rendezvous) toont de Brabander zich Grillig, Lastig, Listig, Nukkig. Het kiert en knarst meer…

Met de cd/dvd The Long Way Home: David Newbould And Friends Live From Austin nam de in het Canadese Toronto opgegroeide singer-songwriter afscheid van Texas om zijn geluk vervolgens te beproeven in Music City USA. Daar in Nashville nam David Newbould met lokale musici Tennessee (eigen beheer) op. De nummers werden live in de studio opgenomen; geld om heel lang een studio te boeken was er niet. Jammer? In het geheel niet! Tennessee klinkt daardoor direct, spontaan en krachtig. Newbould was er wel blij mee, want zo werden meer…

Fladderende vlinders. Luchtballonnen die het luchtruim kiezen. Heather Maloney (Signature Sounds/CRS/Munich) biedt twaalf liedjes die kleurloos zijn als helium. Het zijn stukjes muziek die opstijgen naar nergens. Misschien dat ze dienst kunnen doen op de achtergrond tijdens het mediteren, een favoriete bezigheid van deze singer-songwriter uit Massachusetts. De titelloze plaat vol als folkpop verpakte spiritualiteit is het derde album van Heather Maloney. Haar stem doet soms een beetje denken aan Tracy Chapman, maar de meer…

Chip Taylor was in 2011 voor een festivaloptreden in Noorwegen toen Breivik er zijn aanslagen pleegde. Met zijn Noorse en Zweedse begeleiders met wie hij al langer samenwerkt, nam de Amerikaan het stemmige Block Out The Sirens Of This Lonely World (Trainwreck/Rootsy/Sonic Rendezvous) op. Het is een album waarop de zon door een donker wolkendek breekt om het koude water te verwarmen. Want een mens moet hoop houden en daarvoor is Taylor de aangewezen man. Hij kruipt bijna in de microfoon. Je hoort zijn tong door het speeksel meer…

Wellicht door de nogal late release in Europa van Nothing Here Seems Strange (New West/Rough Trade) heeft dit album van Buxton niet de aandacht gekregen die het verdient. Heeft vast ook te maken met het feit dat de muziek van de uit vijf personen bestaande band uit Houston, Texas, moeilijk te rangschikken is. Vaste bezoekers van deze site weten wel dat we hier de oren dan juist extra spitsen. Dat wordt beloond, want Buxton is een spannende band. Mijn persoonlijke favoriet van twee jaar geleden Robert Ellis maakte deel uit van meer…

Voor het tweede album van The Statesboro Revue heeft frontman Stewart Mann zijn jongere broer Garrett erbij gehaald als leadgitarist. Die werpt niet echt een ander licht op de zaken voor de band uit Austin, Texas, want Ramble On Privilege Creek (Blue Rose/Sonic Rendezvous) valt net als het debuut Different Kind Of Light te scharen onder de noemer southern rock. Op zijn best is de groep als ze buiten de strakke definities treden. Dat doen ze dikwijls door country, blues, rock, soul op een hoop te gooien. Zoals op het meer…

Best bijzonder hoe de Amerikaanse formatie US Rails met het soort nogal belegen rock dat vooral teruggrijpt op de tweede helft van de jaren zeventig toch behoorlijk hip voor de dag weet te komen. Op Heartbreak Superstar (Blue Rose/Sonic Rendezvous) staat welbeschouwd nogal softe countryrock, maar bloedeloos klinkt het bij deze mannen opmerkelijk genoeg nooit. De samenwerking tussen de singer-songwriters Ben Arnold, Scott Bricklin, Tom Gillam, Matt Muir en Joseph Parsons kan blijkbaar zonder botsende ego’s. Zo te horen genieten de vijf vooral meer…

De meest voorbeeldige altcountry van dit moment wordt gemaakt door een stel Schotten. The Wynntown Marshals noemen ze zich en op The Long Haul (Wynntown Recordings/Sonic Rendezvous) vliegen ze over de grote plas naar Amerika en weer terug. Het enthousiasme spat er af op opener Driveaway, waarin ze onderweg naar ’the city of sin’ op de autoradio Life In The Fast Lane voorbij horen komen. Daarna brengen ze de nacht door slapend in een huurauto op de parkeerplaats van een country & western-bar. De vier bandleden meer…

Het 32 personen sterke Norwegian Wind Ensemble voorziet op Aztec Jazz (Proper/Rough Trade) elf ijzersterke liedjes van Tom Russell van een nieuwe lik verf. Het album vormt de registratie van een concert in het Noorse Halden in mei 2012. De deftige samenwerking waarin americana en klassiek samengaan, pakt uitstekend uit. Behalve door het orkest wordt Russell op het podium bijgestaan door gitarist Thad Beckman. De Zweedse componist Mats Halling werkte de arrangementen uit voor nummers van topplaten Blood And Candle Smoke en Mesabi. Fluiten, meer…

In de belevenis van Lynn Miles is de lucht niet blauw, maar indigo. Ze kan het mooi zeggen, de Canadese. En wat ze te zeggen heeft, brengt ze met zuivere zang. Haar elfde studioalbum Downpour (Continental Song City/Munich) staat weer vol lessen in vreugde en pijn, liefde en lijden. Met Lesson In Everything geeft Miles aan hoe ze in het leven staat. Leren van de fouten en dan doorgaan. Misschien grijpt haar tentoongespreide melancholie daardoor niet echt bij de strot. Miles brengt het zo mooi, dat er van pijn eigenlijk geen sprake meer…

Vorig jaar verraste I See Hawks In L.A. met New Kind Of Lonely waarop de band uit Californië akoestische bluegrass bracht, terwijl de richting tot dan ouderwetse countryrock met Bakersfield-invloeden was geweest. De ommezwaai leverde een geluid op dat dicht lag bij voorlopers van de countryrock als Dillard & Clark en Kentucky Colonels. Op Mystery Drug (Blue Rose/Sonic Rendezvous) lijkt het collectief aanbeland bij de nadagen van het muziekgenre. Geen idee wat die mysterieuze drug met ze gedaan heeft, feit is dat het collectief dat meer…

De al sinds begin jaren tachtig actieve David Olney zit nog altijd niet verlegen om inspiratie. Na een aantal heel bijzondere thematische ep’s van tamelijk recente datum, ligt er met Predicting The Past – Introducing Americana Music Vol. 2 (Rootsy/Sonic Rendezvous) alweer een nieuw album van de singer-songwriter uit Nashville in de winkels vol begeesterd vakwerk. Olney kan liedjes schrijven waar Townes Van Zandt tevreden mee was geweest, zoals bijvoorbeeld Johnson City Blues er eentje is. Met You Never Do draait hij meer…

In de freakfolk van Amanda Jo Williams ligt de nadruk op het eerste deel van het woord. Ze zingt met een schril piepstemmetje en speelt op een speelgoedgitaartje. You’re The Father Of My Songs (Neurotic Yell Records) valt dan ook nauwelijks serieus te nemen. Op zich niet zo erg, want hey, it’s only rock-‘n-roll! Probleem is dat aan deze aanstellerij het bezwaar kleeft van pretentieuze kunstzinnigheid. Bovendien tracht Williams ook nog eens te choqueren met teksten over onderwerpen als urineren. Ze groeide op in meer…

Uren, nee, dagen zou ik kunnen luisteren naar de stem van M.G. Boulter. Hij zou, bij wijze van spreken, een telefoonboek kunnen zingen en dan zou ik het nog mooi vinden. Maar als de nummers op The Water Or The Wave (Harbour Song Records) ook nog eens heel sterk zijn, ben ik helemaal verkocht. Matthew Boulter is een Engelsman die, naast soloartiest, misschien vooral frontman is van The Lucky Strikes, een groep uit Southend On Sea die op knappe wijze indierock met intense countryblues vermengt (er zijn veel bands met die naam, meer…

Lezers die een hekel hebben aan verwijzingen naar andere artiesten kunnen wel stoppen met dit stukje. Bôa Noite (eigen beheer) van Morningbell geeft namelijk alle aanleiding om dat wel te doen. De muziek van de broers Travis en Eric Atria uit Gainesville, Florida, zweeft met alle winden mee. Doet de ijle zang van Yes, Wonderful Things denken aan The Posies, op Listen! valt te denken aan de psychedelische kant van The Beatles, terwijl We Have Eyes As Well As Ears flirt met Afrikaanse muziek en derhalve het spoor van Talking Heads volgt. Heel bijzonder meer…

De fluwelen trompetklanken en de Spaanse gitaar waarmee Come Back Romance, All Is Forgiven (Bad Reputation) begint, zijn pure spaghetti western. Ballad Of A Broken Man heet het nummer, met het soort gitaarwerk dat ook Chris Isaak zou bevallen. Dirt River Radio heet deze band uit Australië. En wat een lekker plaatje heeft dit kwartet gemaakt. Met deze cd lopen we in Europa trouwens wat achter, want down under verscheen inmiddels Rock & Roll Is My Girlfriend. Het doet er niet toe, eerst maar eens genieten van dit album. American Beer heeft snerende meer…

Hou je wel van een beetje ruig? Dit is ruig: The Great Controversy (eigen beheer) van Javi Garcia. Het tweede album van de man uit New Braunfels, Texas is opzienbarend. Gelijk al in het eerste nummer, The Sound, verwijt een vader zijn dochter slapheid. Geen wonder: hij verdient zijn geld op zijn rug onder een kapotte auto, zij in dezelfde houding onder een man. ‘You’d know an honest days work/Ain’t with a dick in your hand’. Het wordt niet beter in Nightfall (met mooie bijdrage op fiddle van Reckless Kelly’s Cody Braun). Telkens meer…

Binnenin het klaphoesje staat een foto van Melissa Greener waarop tussen haar netjes met de handen afgedekte borsten een transistorplaatje is gephotoshopt. De cd-titel Transistor Corazon (Anima Records) moet iets over deze singer-songwriter zeggen: half lover, half machine. Een tegenstelling die in haar liedjes inderdaad tot uitdrukking komt. Ze probeert haar gevoelige kant te etaleren, maar haar nummers zijn veel te vlak om het hart te raken. De laffe productie van Brad Jones draagt bij aan het teleurstellende eindresultaat. De Mexicaanse meer…

Op Luke The Drifter vat Dan Bern zijn bezigheden als singer-songwriter samen met ‘And I found myself writin long poetic lines with awesome rhymes / And maybe you’re thinkin Dylan, but to me it’s just that shit / Alexander Pope was runnin, and hey / Don’t blame me for a crooked nose / That my vocal passage blows a certain way / I am God’s only son / No mistakin this time around’. Neem hem serieus, deze Dan Bern. En neem hem niet te serieus. Op Drifter (Continental Song City/Munich) waart de geest rond van Dylan. En meer…

Ik zou het in deze recensie kunnen hebben over een rechtvaardige wereld en hoe succesvol deze band daarin wel zou zijn, maar daar heb ik geen zin in. Wordt dan een zeurderig verhaal en dat doet Mayberry, de nieuwe plaat van I Can Lick Any Sonofabitch In The House geen goed. Laat ik zeggen dat de band uit Portland met deze vijfde studioplaat weer midden in de roos schiet. Je hebt country en je hebt punk. En als je die combinatie laat aanjagen door mondharmonicaspeler Dave Lipkind en de rauwe stem van Micheal Dean Damron heb je die typische meer…

Time Will Take You (eigen beheer) is inmiddels het zevende album van Ian McFeron en toch besteedden wij op deze site nooit eerder aandacht aan deze singer-songwriter uit Seattle. Als het niveau van de liedjes op dit album ook maar enigszins exemplarisch is voor het eerdere werk van McFeron zou deze omissie erg jammer zijn. Time Will Take You werd in Nashville onder productionele leiding van Doug Lancio (die dat eerder deed bij Gretchen Peters, Matraca Berg e.v.a.) opgenomen. Muzikale hulp kwam er van oud-Cardinals Brad Pemberton (drums) en meer…

De meningen lopen nogal uiteen over Life In Easy Steps (Demon Blue/Bertus) van de uit Liverpool afkomstige Robert Vincent. De een hoort flauwe pop in de stijl van een James Morrison en verwijt Vincent een gebrek aan eigenheid, de ander heeft het over warme organische klanken en songschrijverschap dat uitblinkt in puurheid. Het album kwam al in februari uit en is in al die maanden uitgegroeid tot een kleinood dat ik niet graag meer zou missen. Elke draaibeurt maakt me simpelweg heel erg blij. Ik verbaas me dan ook wel dat meer…

Wat was de overeenkomst tussen een countryplaat en een punkelpee? Duurde in beide gevallen niet langer dan een half uur! Dus als Eddie Spaghetti van The Supersuckers een countryalbum opneemt, volstaan dertig minuten. The Value Of Nothing (Bloodshot Records/Bertus) kwam tot stand in Austin, Texas, waar producer Jesse Dayton verantwoordelijk werd gesteld voor de juiste dosis twang. De tien cartooneske liedjes van The Value Of Nothing zijn niet onaardig, maar in vergelijking met de verschroeiende platen van meer…

Een gouden hagedis die meisjes bijt, die daarna als bevroren in bed blijven liggen totdat een omaatje ze weer tot leven wekt, waarna ze dansend ten onder gaan omdat ze niet meer kunnen stoppen (Lizard). Een kleine zwarte spin die iemand achtervolgt naar huis en daar op diens kussen wacht tot de volgende ochtend om dan samen met mieren, kikkers en slangen bezit te nemen van de witte lakens, waarna de achtervolgde persoon naar buiten vlucht en tussen het rottend hout kruipt (Spider). Het is een enge beestenboel op het album Wilderness (Carrot meer…

Als je op haar website de biografie van Bonnie Whitmore leest zie je dat ze uit een heel muzikaal gezin komt. Pa Whitmore leerde zijn twee dochters al op vroege leeftijd een instrument te bespelen zodat ze met hem konden optreden. Hij had zelf een vliegbrevet zodat ze kriskras door Texas en omliggende staten konden vliegen voor die optredens. Bonnie’s zus is de eerste die haar liedjes op een cd zet. Een groot deel van de lezers zal een paar weken geleden deze zus aan het werk gezien hebben. Het gaat hier natuurlijk om Eleanor Whitmore, de vrouwelijke meer…