Red Sovine is bekend om zijn tranentrekkende truckersliedjes. Het meest bekende voorbeeld daarvan is Teddy Bear, het supersentimentele verhaal over een jongetje dat via een 27 mc bakkie contact zoekt met vrachtwagenchauffeurs. De apparatuur was van zijn vader, een trucker die een maand eerder is verongelukt. Het gehandicapte joch hoort elke avond hoe zijn moeder huilend in slaap valt. Zelf is hij al net zo eenzaam. (Cowboy) Gerard de Vries had nog een hit met een Nederlandstalige versie… Nou ja, op I’m The Man – A Starday Singles Anthology (Ace/Munich) meer…

Lekker cd’tje van Steven Casper & Cowboy Angst met de speelduur (24 minuten) van een ep, dit Trouble (Silent City Records). You’ve got me jumping like a cat on a hot tin roof zingt Casper en een dameskoortje geeft het liedje voldoende soul om hem te geloven. Soul Deep heeft een lekkere melodie, ergens tussen The Hollies en Tom Petty, waarin mondharmonica en steel hun moment nemen. De moeilijkheden van Trouble blijken nogal mee te vallen, gezien de opgewekte accordeonklanken en dito solo van steelgitaar. I don’t go looking for trouble, trouble comes looking for me, dat meer…

Grijs als de hoes is de muziek op Carolina (eigen beheer). JJ Schultz schept een kaal geluidsdecor op het merendeel van de acht liedjes op deze cd van een half uurtje. Mist en koude rillingen. Maar op het titelnummer valt hij even uit zijn rol als hij roept: What the fuck you want me to do? Het liedje van zeseneenhalve minuut komt langzaam op gang, het zijn de toetsen die Schultz bijstaan tijdens dat moment van frustratie. Karma Come Early is vervolgens een onvervalste meeslepende rocker in de stijl van Green On Red. Schultz begint meer…

Zaal voor zaal een publiek veroveren, zo hoort het eigenlijk. The Departed doet het op die manier. Zoals ooit een band als Led Zeppelin het deed. Waarom die vergelijking? Welnu, de hoesfoto van Adventus (Blue Rose/Sonic Rendezvous) werd geschoten tijdens een concert van Led Zeppelin in Fort Worth, Texas. Daar werd zo hard gespeeld dat de politie die er als veiligheidsdienst optrad met kogels in de oren het geluid probeerde te dempen. The Departed vond het wel een mooi beeld. Mooi van lelijkheid neem ik dan maar aan. Hoe dan ook, veel meer…

Ad Vanderveen was de Nederlandse Neil Young. Was. Verleden tijd. Hij heeft zijn eigen stijl ontwikkeld, zodanig dat die eeuwige vergelijking eigenlijk niet meer terzake doet. Driven By A Dream (Blue Rose/Sonic Rendezvous) kan in elk geval heel goed zonder. Vanderveen presenteert zich als een rockende troubadour in het americanasegment. Niet zonder succes, naar aanleiding van dit album wordt een Europese tournee gemaakt. De liedjes zijn steeds belangrijker geworden, het raggen op de elektrische gitaar is niet meer meer…

The Kingstons Springs is een jong bandje uit Nashville, Tennessee, dat het een en ander door elkaar gooit, maar zich verre houdt van country. Garagerock en blues, elementair en kaal, gruizig opgenomen, sixtiesbeat in een onduidelijke mix met de gitaren op de achtergrond, dat zijn zomaar wat aantekeningen bij Sa Betise, het eerste nummer van The Kingston Springs (eigen beheer). Weight Of This World begint met het een bluesmuur als Jon Spencer, maar al snel breken er mooie akkoorden doorheen. Ook blijkt dat deze jongens meer…

Andrew Strong speelde een rol in de uiterst succesvolle film The Commitments. Liefst 16 miljoen exemplaren gingen er over de toonbank van de soundtrack. In de film uit 1991 vormt jeugd uit Dublin een soulband die zich uitleeft met het repertoire van Otis Redding, Aretha Franklin en andere soulgrootheden. Strong trad daarna op met Rolling Stones, Elton John, Lenny Kravitz, Prince, Deep Purple, Bryan Adams en vele anderen. Zijn albums behaalden platinum. The Commitments Years And Beyond – Live (Dixiefrog) is de weergave van meer…

Alcoholproblemen, drugsellende en relatieleed. Dat vat in het kort het trieste leven van Billy Marlowe samen. En dan was er nog die plaat die hij in de jaren tachtig maakte in New York. Ook een mislukking, want Show Me The Steps (NewTex Records) moest het zonder promotie en distributie doen. Er werden wat cassettes en enkele vinylexemplaren van gemaakt en dat was het dan. Het album wordt nu alsnog onder de aandacht gebracht middels een release op cd. Marlowe heeft het niet meer mogen meemaken. Hij overleed in 1996 op 53-jarige leeftijd. In 1983 meer…

Chris Stamey heeft het druk gehad. Vorig jaar verscheen voor het eerst in jaren een album van The dB’s. Verder reisde hij over de wereld om in wisselende bezettingen het legendarische album Third van Big Star uit te voeren. Op zijn nieuwe album Lovesick Blues (Yep Roc/Munich) rust hij uit. Stamey ligt op bed en staart door het raam naar die ene ster. Hij heeft het over tamboerijnen en zingt bijna fluisterend op het tweede nummer van de plaat, London getiteld. Op opener Skin wordt een Franse hoorn ingezet. Het intieme geluid kan meer…

Heel soms maak je het mee. Dat je een album hoort dat bij de eerste tonen al verraadt dat het goed is. Een album dat nummer voor nummer helemaal okay is. Zo erg dat je  na het zoveelste mooie liedje denkt dat het zo niet door kan gaan. En dat het volgende nummer toch ook weer raak is. David Luning deed het. Met z’n debuut notabene. Just Drop On By heet de plaat.  Wonderbaarlijk, vanaf de eerste tot en met de laatste toon: BAM! Luning, afkomstig uit het noorden van Californië, is een nog jonge singer-songwriter met meer…

The Bean Pickers Union is een collectief van musici uit het noordoosten van Amerika. Chuck Melchin (zang, akoestische gitaar, tremelogitaar, mandoline) is de spil. Better The Devil (Inseam Records) bevat liedjes die tamelijk divers zijn. Ze zijn allemaal van de hand van Melchin. Het album begint met de korte instrumental Proem (twee akoestische gitaren, een viool en mandoline). Op Magnolia klinken toetsen en heel in de verte een slidegitaar. In Burning Sky wordt met brushes losjes op de drums geroffeld, wat goed past bij de Mexicaanse sfeer. Vooral de meer…

Vertel me niet wat goed voor me is, Tom. Dat maak ik zelf wel uit! O, wacht, nou hoor ik het pas. Je hebt het tegen je ex die een nieuwe man heeft. Je schrijft immers liedjes over de liefde. En dat zijn liedjes die klinken als de jaren zeventig. Good For You (Blue Rose/Sonic Rendezvous) staat er weer vol mee. Tom Gillam, als ik naar je nieuwste album luister, dan krijg ik zin om naar oude elpees te grijpen. Eagles, Little Feat, Allman Brothers, Poco, Manassas, Cate Bros., Bob Seger, Joe Walsh, dat soort werk. Helaas kom ik daar veel te meer…

Ace Records is al jaren het toonaangevende label op het gebied van het opnieuw uitbrengen van oude soul, blues en rock-‘n-roll. Die status hebben ze wegens de perfecte geluidskwaliteit, het verzorgde artwork en de uitvoerige linernotes met veel aandacht voor de historische context van de muziek. Het onder de Ace-familie vallende sublabel Big Beat duikt de laatste tijd in de geschiedenis van countryrock. Neem dit I Wrote A Song – The Complete 1970’s Recordings (Big Beat/Munich) van Marty Cooper. Wie? Nee, ik had ook nog meer…

Wat is dat toch met muziek uit Australië? Hoe krijgen ze het er keer op keer voor elkaar om ruimte om te zetten in klanken? In Echoes Of Dawn (Smoked Recordings/Munich) is weer zo’n fijn plaatje waar onhoorbaar de wind doorheen blaast. Muziek van een desolaat landschap. Schurend zand. Can’t Sleep is zo’n typische woestijnblues die zich langzaam ontwikkelt naar het soort psychedelische folk waar de betreurde Jack Rose zo bedreven in was. Ja, hij kan een beetje gitaarspelen, deze Matt Walker. Op Back To The Hills schuift hij meer…

Het ligt er dik bovenop bij de mannen van Ocean Carolina: Ryan Adams, en dan met name tijdens zijn periode in Whiskeytown, is een belangrijke inspiratiebron. En als dan Caitlin Cary (zang en fiddle) nog een belangrijke bijrol speelt op je eerste full-album debuut, dan roep je de vergelijking met de grote man over je af. En weet u, die vergelijking met Adams valt niet eens per defenitie in het nadeel van deze mannen uit.  All The Way Home is een heel behoorlijk album met 10 zelfgeschreven liedjes met klassieke melodieuze meer…

Hayward Williams verliet met de handen voor de ogen het podium tijdens TakeRoot in 2007. Op zoveel bijval had de jongeman uit Milwaukee niet gerekend. Groningen beloonde de Amerikaan na een imponerende set met een staande ovatie. Met het album Another Sailor’s Dream had Williams de aandacht al op zich gevestigd, live voegde hij er charisma aan toe. Daar zorgde de bijzondere combinatie van verlegen trekken en een zelfverzekerde muzikale koers voor. Daarna bleef het betrekkelijk stil rond zijn persoon. Een nieuw album (Cotton Bell) was meer…

Ja hoor, het mooiste nummer van 2013 is nu al uitgekomen: Mayfly. Brok in de keel, tranen in de ogen en kippenvel. Iedere keer weer. Het gaat over de liefde en hoe gelukkig je daarmee moet zijn en kan zijn. ’t Is te vinden op de nieuwe plaat, de eerste sinds 2007 van Dolly Varden: For A While. De groep uit Chicago die gecentreerd is rond het echtpaar Steve Dawson en Diane Christiansen heeft het gewoon weer geflikt. Een album met de prachtigste melodieën. Melancholiek of poppy, maar in elk geval iedere keer smaakvol en meer…

Dansen met Dale: Quick Quick Slow Slow; Slow Quick Quick. Drinken met Dale: I Lie When I Drink; I Drink To Remember; Drink Drink Drink; I Hate To Drink Alone; Smokey Old Bar; Thanks To Tequila. Uhm, eigenlijk gaat Cowboy Boots van Dale Watson ook over dansen. En, uuhm, eigenlijk gaan al die andere liedjes op El Rancho Azul (Continental Song City/Munich) ook over drinken. Want ook Where Do You Want It, Give Me More Kisses en I Can’t Be Satisfied gaan over het bezoeken van honky tonks en waar dat zoal toe kan leiden. Tot serieuze meer…

Een musical over Kinky Friedman, is dat leuk? De vraag stellen is hem beantwoorden. Nee, niet leuk. Musicals zijn slappe toneelstukjes en per definitie niet leuk. Ook een musical over deze maffe Texaanse musicus/auteur/politicus niet. Jesse Dayton speelde de rol van de musicus Kinky en vatte vervolgens het plan op voor dit Jesse Sings Kinky (Stag Records/Sonic Rendezvous). Tien nummertjes die eigenlijk nogal gewoontjes klinken. Kan me werkelijk niet voorstellen dat Dayton met deze plaat jongeren warm kan maken voor het oeuvre van Friedman. Een meer…

In zes jaar tijd is Tokyo Rosenthal al toe aan zijn vijfde cd. Op Tokyo’s Fifth (Rock & Sock) verkent hij wederom diverse stijlen. Als hij zingt met zijn kenmerkende lichte bibber, heeft hij nog het meest van een folkzanger van de oude stempel. Daarbij wil hij als het nodig is ook wel wat maatschappijkritiek laten doorschemeren in zijn composities. Een fraai voorbeeld daarvan is The Immigrant dat handelt over de Mexicaanse illegalen in Amerika. Op dit met accordeon en mandoline aangezette werkje komt Rosenthal aardig in de buurt van Tom Russell. Net zo meer…

Playing My Dues (Dixiefrog/Bertus) is een exceptioneel album dat veel te lang op de stapel nog te recenseren cd’s heeft gelegen. Het werkstuk is van Mathis Haug, die gitaar leerde spelen van zijn oma, die het weer had geleerd van Amerikaanse soldaten aan het eind van de Tweede Wereldoorlog. Haug verhuisde in 1982 met zijn familie van Duitsland naar Frankrijk en vertoeft tegenwoordig ook veel in Spanje. Dat alles zal zeker hebben bijgedragen aan zijn kleurrijke kijk op folk en blues die hij hier tentoon spreidt. Zijn muzikale zoektocht ging van de Duitse meer…

De Britse bluesrocker Ian Siegal levert met Candy Store Kid (Nugene Records/Bertus) een plaat af als een overheerlijk snoepje. Direct al met de countrysoul van Bayou Country overtuigt Siegal volledig en dat houdt hij de hele plaat vol. Ian Siegal & The Mississippi Mudbloods is dan ook niet zomaar een stelletje sukkels. Naast Siegal hebben we hier te maken met de broers Luther en Cody Dickinson (North Mississippi Allstars), Alvin Youngblood Hart, Garry Burnside en Lightnin’ Malcolm. Dat we hier van een echte groep kunnen spreken blijkt wel uit meer…

Niet alles uit Muscle Shoals, Alabama, heeft soul. Neem The Long Goodbye (Arkam Records/Bertus) van John Paul White, een plaat vol mooizingerij waar ik niets mee kan. Met de opener Losing Me is White me al bijna kwijt. Het lijkt verdorie Coldplay wel. Op Black Cloud, met nogal lelijke drums en dito gitaarpartij, is geen donderwolk te bekennen. Op Alien doet White heel erg zijn best. Is het bloed daarbij zo naar zijn hoofd gestegen dat bewustzijnsvernauwing is opgetreden? Of zou de man die samen met Joy Williams als The Civil Wars diepe meer…

Het kan ons vaak niet obscuur genoeg zijn. Langs de digitale snelweg reizen we door het zuiden van Alabama om daar in een oude katoenschuur een bandje te vinden dat een interessante americana-cd heeft uitgebracht. Maar soms hoeven we niet zo ver te reizen. Gebeurt het gewoon onder onze neus. De Nederlandse Vera van Heeringen heeft namelijk met Standing Tall een plaat uitgebracht die er wezen mag. Nu behoeft die eigen neus enige nuancering. Vera van Heeringen woont immers al langere tijd met haar gezin in meer…

Op Down In The Barnyard gaf Rachel Brooke een draai aan oude Appalachenmuziek. Op A Killer’s Dream (eigen beheer) richt ze zich meer op countryblues en oude jazz. Een cover van Every Night About This Time betreft dan ook niet het nummer van Dave Alvin, maar de compositie van Fats Domino en Dave Bartholomew. Op Late Night Lover gaat ze zelfs helemaal terug naar de tijden van Bessie Smith en Ida Cox. Met het zelfverkozen isolement van Life Sentence Blues komt ze akelig dicht bij de kern van de blues, namelijk twijfel en angst voor meer…

Het was nogal ongelukkig dat ik in de recensie van When The Dust Settles The Parlor Soldiers naar de frontlinie schoof om daar de plaats in te nemen van The Civil Wars. Want kort nadat The Civil Wars de strijd staakten, capituleerden ook The Parlor Soldiers. Het duo Alex Culbreth en Karen Jonas ging net als John Paul White en Joy Williams uit elkaar. Met Alex Culbreth & The Dead Country Stars (eigen beheer) ligt er inmiddels nieuw werk van de mannelijke helft van het duo. Het is maar de vraag hoe de artiest uit de Amerikaanse staat meer…