De Amerikaanse staten Texas en Tennessee kennen geen algemeen rookverbod in de horeca. Dat is goed nieuws voor muziekliefhebbers! Immers, zouden er anders in de toekomst nog doorrookte stemmen te horen zijn zoals die van Delbert & Glen? Vast niet. Delbert McClinton en Glen Clark maakten veertig jaar geleden samen twee elpees. Nu zijn ze terug met Blind, Crippled And Crazy (New West/Warner Benelux). McClinton maakte in die veertig jaar naam met platen vol soul, blues, country en rock. Zijn doorleefde geluid van teveel whisky en sigaretten hoort meer…

God komt naar Los Angeles en hij zal de stad vernietigen wegens alle zonden. Met die weinig vreugdevolle mededeling van een evangelist op straat begint A Happy Animal (eigen beheer) van The Coals. Eventjes dacht ik de zonderlinge figuur die we horen te herkennen als de Legendary Stardust Cowboy, maar dat is niet het geval. Het op straat opgenomen citaat is een mooie opener naar het eerste nummer dat de titel Redeem Me draagt. Waarin bandleider Jason Mandell zingt dat hij verlost wil worden van zichzelf. The Coals bestaat uit meer…

Met Drunkard’s Daughter vertelt Diana Jones een verhaal zoals het helaas maar al te vaak gaat. De dochter van een dronkelap kiest zelf ook voor zo’n man die zijn verdriet en onvrede tracht weg te drinken. En ook al zegt ze dat ze hem zal verlaten, de kracht om dat ook werkelijk te doen ontbreekt. Museum Of Appalachia Recordings (Proper/Rough Trade) is een album met liedjes waarin tijdloze verhalen verteld worden. Jones zingt over zondaars die op genade kunnen rekenen van het thuisfront (O Sinner) en over harde werkers die meer…

The Goods Saints was een altcountryband uit Lexington, Kentucky waar James Jackson Toth deel van uitmaakt. Genoemde Toth is bij Pitchfork-lezers bekend onder naam Wooden Wand. Doc Feldman was ook lid van de Good Saints, maar of hij in dezelfde hipsterkringen bekendheid zal gaan genieten, weet ik niet. Daarvoor is de muziek op Sundowning At The Station (This Is American Music, een erg interessant label trouwens) misschien te veel traditioneel alt.country. Ik bedoel daarmee dat het geluid doet denken aan een mengeling van meer…

Met Guy Clark had het zomaar net zo kunnen aflopen als met zijn vriend Townes Van Zandt, die in 1997 op 52-jarige leeftijd overleed na jarenlang overmatige inname van alcohol en andere drugs. Gelukkig had Guy Clark zijn Susanna die hem enigszins in toom wist te houden. De 71-jarige Texaanse singer-songwriter dankt zijn vorig jaar overleden vrouw met het schitterende My Favorite Picture Of You (Dualtone/Bertus). Op de coverfoto toont Clark een foto uit de jaren zeventig waarop ze boos het huis was uitgelopen nadat ze meer…

Blue eyed soul op zijn best staat er op The Bright Spots (New West/Warner Benelux) van Randall Bramblett. De Amerikaan maakte in de jaren zeventig deel uit van de nauw met de Allman Brothers verweven band Sea Level. Sindsdien is hij nooit gestopt met blues, rock en soul samen te voegen. The Bright Spots is een meesterlijk album zoals het eigenlijk alleen in de zuidelijke staten van Amerika kan worden gemaakt. De toetsenist (tevens saxofoon en gitaar) uit Georgia zou er eindelijk eens volop mee in de spotlichten moeten geraken. De met lichtbruine meer…

De manier waarop de Amerikaanse band David Wax Museum met Mexicaanse muziek omgaat, is anders dan wat we doorgaans horen, zoals we hier trouwens ook al verkondigd hebben tijdens de bespreking van het debuut Carpenter Bird. Op Knock Knock Get Up (eigen beheer) gaat het gezelschap uit Boston rond David Wax nog een paar stappen verder met de verkenning van nieuwe wegen. Verwacht geen stampende beat derhalve. De accordeon is niet belangrijker dan een Hammond orgel, synthesizer of Fender Rhodes. En de trompet meer…

Ik hoor het wel, hoor. Maar het doet me niks. Ik wil het wel, maar het komt nu gewoon niet, die bewondering. Ik heb hem ook live aan het werk gezien, Greg Trooper, tweemaal zelf en toen was ik onder de indruk. Maar bij beluistering van Incident On Willow Street (52 Shakes Records), overkomt het me niet. Er gebeurt te weinig boeiends. Dat openingsnummer b.v, All The Way To Amsterdam, waarin een Texaans meisje in een weinig benijdenswaardige gezinssituatie ervan droomt om eens te schaatsen op de bevroren grachten van Amsterdam. Wat meer…

Luisteren naar Those Early Years (eigen beheer) van The Hems is een waar genot. Zeker als je een liefhebber bent van de muziek van Gilian Welch en Dave Rawlings. Je kunt er immers niet omheen dat de invloed van laatstgenoemd duo groot is op The Hems, dat overigens ook een duo is. Dusty McClellan, uit Houston, ontmoette de uit Maryland afkomstige Jamie Zanelotti in Austin. En de rest is geschiedenis, zou ik bijna zeggen. Het zou me namelijk hogelijk verbazen als we in de toekomst niet veel meer van hen gaan horen. De muziek van meer…

Kijk eens in de spiegel en aanschouw het beest binnen in je. Dat is Gargon. Gargon is in zijn jeugd door zijn ouders vergeten bij het tankstation en nu moet je verder leven met hetgeen dat met hem gedaan heeft. Dit is zo’n beetje het gegeven dat Johnny Dowd op zijn nieuwe album Do The Gargon (Mother Jinx Records) uitwerkt. Nu maakt Dowd al een tijdje niet meer de donkere alt.country zoals op Wrong Side Of Memphis (1998), maar nu kunnen we toch we stellen dat hij voorgoed het huis aan Americanastreet verlaten heeft. Do The Gargon is een harde meer…

Loom en funky met een rurale hiphopgroove, bent u daar nog? Kail Baxley levert met Heatstroke – The Wind And The War (Forty Below Records) een uiterst origineel debuut af. Met blazers en scheurende mondharmonica lijkt opener Don’t Matter To Me vooral op de ook al zo bijzondere band Red Rooster uit New York. Baxley groeide op in Williston, South Carolina, waar de beroemdste inwoner van het stadje hem op straat danspasjes leerde. Dat was niemand minder dan James Brown. Zo gek is die funky component in de relaxte rootssound meer…

Met The Fortunate Sons begint de nieuwe cd van Amy Speace sterk. De in Nashville neergestreken Amerikaanse zingt met krachtige countrystem over ‘drunks and dreamers, criers and cheaters’, personages waarin ze zichzelf verplaatst. Niet alle teksten op How To Sleep In A Stormy Boat (Continental Song City/Munich) zijn zo uit het leven gegrepen, Speace vlucht graag in mooie romantische beelden. Dan zingt ze op een sprookjesachtige manier die minder kan bekoren. Op Lullabye Under The Willow zorgen de mooie donkere streken van meer…

Als ik op iemand jaloers ben vanwege diens baan, dan is het op Peter Cooper. Die is “professor of country music at Vanderbilt University’s Blair School of Music”. Beetje de hele dag over countrymuziek lullen. Heerlijk lijkt me dat. En dan voor de rest van de tijd muziek maken met Eric Brace, voorman van het countryrockgezelschap Last Train Home. Omdat hun vorige gezamenlijk project al uit 2010 stamt, kreeg de nieuwe plaat, tongue in cheekend, de titel The Comeback Album (Red Beet Records) mee. Hierop 9 nieuwe nummers en 4 covers. Het heerlijke meer…

Toen ik nog met Matchbox-autootjes speelde, wilde ik vrachtwagenchauffeur worden. Aan het stuur van zo’n machtige truck zou ik vast en zeker de koning van de weg zijn! Waarschijnlijk had Bill Kirchen dezelfde wens. Hij bleef dichter bij die gedachte. Al 45 jaar reist hij rond de wereld op dieselbilly. Seeds And Stems (Proper/Rough Trade) is een soort overzicht van zijn loopbaan. Met Jack O’Dell (drums), Maurice Cridlin (bas) en nog wat andere gasten speelde hij zijn nummers opnieuw in. Publieksfavorieten als Mama Hated Diesels en meer…

Lekker plaatje uit Calgary voor liefhebbers van cool. De twangende gitaarnoten van The Ruminants (eigen beheer) vliegen door de ruimte als een petticoat aan de arm van een gespierde vetkuif. The Ruminants brengen country en rock-‘n-roll alsof ze in de jaren zestig teruggrijpen naar de jaren vijftig. Ultracool zijn de nummers die wel iets weg hebben van Sam the Sham & the Pharaos zoals Lift Up Your Eyes en 16 Dollars. Tamelijk rudimentair is het soms. Bloodstained Man herinnert bijvoorbeeld aan de kale rockabilly van Tav Falco. Zo meer…

Over countrysoul hebben we het de laatste jaren heel vaak gehad op deze site en bijna altijd in positieve zin. Deze keer niet. Kevin Russell probeert op Gulf Coast Museum (Nine Mile Records/Sonic Rendezvous) te zingen als een soulzanger, maar dat lukt van geen kant. Waardoor deze tweede cd van zijn hobbygroep Shinyribs uitdraait op een jammerlijke mislukking. Is het allemaal kommer en kwel? Nee, als Russell gewoon zijn ding doet, dan is zijn rammelende rootsrock nog altijd aangenaam. Helaas heeft de Texaan zich ten doel gesteld meer…

Het lijkt af en toe een beetje op Norwegian Wood, het instrumentale Encre De Plume dat is te vinden op de ep Venez Danser (eigen beheer) van het Canadese Oh My Darling. Aan de akoestische bluegrass en oldtime voegen de vier vrouwen uit Winnipeg deze keer een cajunsausje toe. Als ze zingen, doen ze dat in het Frans. Wie meent dat traditionele muziek niet levendig kan klinken heeft het mis. De fraaie samenzang slingert zich met krullen om het snarenspul van contrabas, banjo, viool en gitaren. Gasten zorgen voor toevoegingen meer…

Wat zegt het dat  er geen Engelstalige Wikipediapagina over Sam Baker is, maar wel een Nederlandstalige? Dat hij hier beter op waarde geschat wordt? Dat zou kunnen, we lusten er hier wel pap van. Alle albums van Baker gaan er in deze streken in als koek, zijn optredens worden uitstekend bezocht. En er is reden voor opwinding want er ligt een nieuw album in de winkels: Say Grace (Lucky Dice). Het is het vierde album van de in 1954 in Texas geboren singer-songwriter met het karakterestieke hese stemgeluid. Nee, heel veel is er niet meer…

‘Murphyland is where you want to be’, zingt Elliott Murphy op Murphyland. Onbekend is waar die plaats ligt. Is het in Frankrijk waar de singer-songwriter al jaren woont? Of toch in Amerika waar hij vandaan komt? It Takes A Worried Man (Blue Rose/Sonic Rendezvous) is volgens de platenmaatschappij zijn 33ste album, maar daar zitten dan ook wat liveplaten en compilaties tussen schat ik zo in. Murphy doet wat hij altijd heeft gedaan. Het titelnummer is een tamelijk kaal gebrachte cover van het bluesnummer. Angeline is zoals meer…

Laat ik deze recensie van The Other Life (Blue Rose/Sonic Rendezvous) van Shooter Jennings beginnen met een bekentenis. Ik heb de muziek van de zoon van Waylon altijd links laten liggen. Dat had waarschijnlijk veel te maken met het concert dat hij in 2007 gaf als afsluiter van het americanafestival Blue Highways. De bak herrie die hij produceerde in een steeds legere grote zaal van het Utrechtse Vredenburg joeg mij weg. Harde muziek is prima, maar alsjeblieft geen hardrock. Dat is namelijk wapperen met vette haren en broekspijpen in een laagje meer…

De titel Standards (Tapete Records/Sonic Rendezvous) zou je zomaar op het verkeerde been kunnen zetten. Er staan geen overbekende nummers op deze cd, maar nieuw materiaal van Lloyd Cole. Daar leek het lange tijd trouwens niet op. Er vloeide weinig uit de pen van de Brit die al jaren in Amerika woont. Tijdens het schrijven van een recensie van Tempest van Bob Dylan kreeg hij weer de geest. Dat album van Dylan was niet diens beste werkstuk, schreef Cole, maar evengoed kwam hij wel tot de slotsom dat de plaat wel meer…

Op het debuut Together We Are All Alone bestond Lucky Bones nog louter uit Eamonn O’Connor. De uit Dublin afkomstige singer-songwriter nam het album op in Texas met sessiemusici. Bij terugkeer in Ierland formeerde hij een echte band om die vervolgens voor de opnamen van de opvolger Someone’s Son (eigen beheer) mee te nemen naar Texas. Vooral de eerste drie nummers van deze plaat zijn erg sterk. Op She Don’t Know zijn het de fraaie zang, waarvan je je in eerste instantie even afvraagt of je nu een man of meer…

Een cd met de titel Saltflat Blues (eigen beheer) kan bijna niet anders dan muziek opleveren die schraal is als de woestijnwind. De Australiër Gus McKay maakt die verwachting helemaal waar. Op de achterkant van de hoes zien we hem lopen op de zoutvlakte. Een nietige figuur met een gitaarkoffer onderweg naar nergens in de onmetelijke ruimte. Zijn woestijnblues is net zo gebarsten als de aarde aldaar. De outback heeft een eigen geluid dat lijkt vormgegeven door de wind. Stof en fijne zandkorrels jagen door de kieren meer…

Het eerste nummer, That’s Allright,  van Just This Side Of Everything (Magnolia Records) van Tiny Television, is een instinker. Dit nummer kennen we toch van Elvis? Inderdaad, maar het is een soort bewerking. Het zet je ook op het verkeerde been omdat je de indruk krijgt met een rockabillygroep te maken. Dat is echter niet het geval. Tiny Television is een groep uit San Francisco, met zanger/gitarist/componist Jeremy D’Antonio als stralend middelpunt. Dit tweede album staat vol degelijke americana en alternatieve country. Aanstekelijke meer…

Op Murmurations (Zawinul Records/PIAS Recordings) is de Engelse band The Epstein ontsnapt aan de omschrijving altcountry. Vanaf opener Morning News is duidelijk dat ze veel Britser klinken dan op het debuut Last Of The Charanguistas. De nadruk ligt duidelijker op de avontuurlijke arrangementen sinds de komst van toetsenist Sebastian Reynolds. In de verte zijn wat trillingen uit de hoek van Ennio Morricone waar te nemen. Dat levert interessante momenten op als I Held You Once, waarin de mandoline en banjo toch nog tevoorschijn meer…