Tsjonge, wat schrijft die Mic Harrison toch lekkere liedjes. Zijn nummers kunnen krachtig uit elkaar spatten en zitten vol catchy hooks, koortjes en solo’s. Kortom, alles wat popmuziek verslavend maakt. Mic Harrison and the High Score leveren het allemaal op Still Wanna Fight (Real Much Records). Rock And Roll Clothes klinkt net zo verbeten als Joe Jackson op zijn debuut. Het is puntig als de witte schoenen op de hoes van Look Sharp. Harrison heeft een verleden in The V-Roys, die geweldige band die country met de vaart van garagerock en de melodieën meer…

Forgive My Future is het vierde album van de uit Golden, Colorado afkomstige singer-songwrtiter Thomas Hine. Ik ken de eerdere albums van Hine niet en weet dus niet of hij een constistent ouvre heeft. Forgive My Future staat in elk geval vol akoestische folksongs die multi-instrumentalist Hine zelf laagje voor laagje heeft ingespeeld. Het ligt dicht tegen tegen het zogenoemde lo-fi aan, maar daar is het toch net te gestileerd voor. Slechts hier en daar, om precies te zijn, in twee gevallen, heeft Hine de hulp ingeroepen van meer…

Derek Hoke heeft met Jason Isbell, Caitlin Rose, Cory Chisel, Chris Scruggs, Bryan Owings, Mike Daly en leden van Raconteurs sterke persoonlijkheden om zich heen verzameld op Waiting All Night (Electric Western Records/Thirty Tigers). Met deze mensen bepaalt hij niettemin zelf de richting. En dat is die van ouderwetse country. Not your dad’s country, but your granddad’s country. The REAL country, zoals hij het zelf zegt. Is het dan vreemd dat het album met Lonely Street aanvangt met een nummer dat qua melodie meer…

Van de Belgische singer-songwriter HT Roberts verschenen tot nu toe 7 cd’s. Country Music Makes Me Cry is zijn achtste. Een bijzondere, want in zijn geheel live opgenomen tijdens een optreden, met bijzondere gasten, in januari van 2012. Op de plaat staan veel nummers uit de beginperiode (vanaf de tweede helft van de jaren ’90) van de uit Gent afkomstige Roberts. Mooi gedaan, de livesetting geeft de zelfgeschreven nummers een zekere pit die ze soms ontberen op de studioalbums. Wat ook meer…

We hebben het hier nog nooit gehad over Arbouretum. Da’s niet zo gek want de muziek van dit kwartet uit Baltimore, dat sinds begin van dit millenium aan de weg timmert, ligt een beetje buiten de randen van wat we nog alt.country noemen. Hoewel, die grenzen zijn tegenwoordig behoorlijk vaag. Dave Heumannn en de zijnen maken zoiets als… grunge folk? Een beetje alsof Will Oldham wil klinken als Neil Young in zijn Le Noise-tijd, ondersteund door Pearl Jam. Coming Out Of The Fog (Thrill Jockey/Konkurrent) biedt logge midtempo rocksongs meer…

Het album My Analog Face (Stonegarden Records) van The Furious Seasons zorgde voor een aangename verrassing. Een hernieuwde kennismaking om precies te zijn. In de band uit Los Angeles treffen we namelijk de broers David en Jeff Steinhart aan. Het zijn namen diel niet veel mensen iets zullen zeggen, want wie kent de band Pop Art? Of Smart Brown Handbag? De broers lieten voor het eerst van zich horen in 1985 met de elpee A Perfect Mental Picture. Daarop stond sprankelende pop die werd gebracht met welhaast wiskundige precisie. Ondanks meer…

Met de natuurgetrouwe akoestische cover van Train Leaves Here This Morning en de fraaie instrumental Bunagulax pakt Billy White, Jr. heel aardig de sfeer van de begindagen van de countryrock. De melodie en het spetterende gitaarwerk van The Future Ain’t What It Used To Be zijn ook zeer de moeite waard, maar daarmee is Just Another Sad Ol’ Song (Ayemaydah Records) nog niet een goede plaat. Daarvoor krijgen we teveel doorsnee voor de kiezen van deze kleine zelfstandige uit Texas. White valt terug op het soort new country waarmee meer…

Vier vrienden op highschool in Cincinnati, Ohio, besluiten een bandje te beginnen. Tegen de verveling. Om indruk te maken op meisjes. Om al die bekende redenen. Het is een verhaal als zoveel andere. Zo begon het voor Alone At 3AM. De rock-‘n-roll op Midnight Mess (Suburban Records) past nog altijd bij dat verhaal, ook al is de bezetting inmiddels gewijzigd. Het is muziek die valt of staat met de juiste drive. Op nummers als Watching Trains en Burn The Town blijkt dat het hier menens is. Ooit springen ze op die trein, op reis naar een meer…

Buddy Miller en Jim Lauderdale gaan in de traditional The Train That Carried My Gal From Town op de rockabillytoer, maar breken die valse start snel af om over te gaan op ouderwetse country middels een fiddle die op de voorgrond treedt. Aan het eind van het liedje blaast een steelgitaar een laatste groet van de trein. Buddy & Jim (New West/Rough Trade) is een album van twee door collega’s hooggewaardeerde veteranen die zich buigen over de traditie van het countryduet. Op It Hurts Me is Jim Lauderdale voor Buddy Miller wat Emmylou Harris ooit meer…

Er is helemaal niets opgepoetst aan de bonkige rootsrock van AJ Downing op Good Day (Charkansas Records). De in Austin, Texas, neergestreken kerel ziet er uit als een automonteur uit de jaren zeventig die voor een dansavond zijn meest flashy overhemd uit de kast heeft getrokken. Downing zingt zijn liedjes met een knauwende stem. Veel variatie in tempo of toonhoogte is er niet. Hij gaat rechtdoor over een highway die wordt bevolkt door lieden als James McMurtry, Nathan Bell en Ronny Elliott. Moeizaam rollend blijkbaar, getuige My Wagon meer…

De eerste twee nummers op Where We Come Apart (eigen beheer) van de uit Portland, Oregon, afkomstige formatie Northeast Northwest worden vooral bijeen gehouden door de vocale capriolen van Phoebe Spier. Na die folkpop tapt de band op Empty Road uit een heel ander vaatje. Zach Dunham trekt naar het soort westcoastrock dat door een band als Dawes weer in zwang is geraakt en dat is toch een ander geluid. Op het daarop volgende Cold Brother brengt Spier ons trouwens naar de tijden van Jefferson Airplane, maar dan zonder meer…

Bij de naam Anton Kellner & the Lone Stars denk je mischien aan een een band uit de Lone Star State, Texas, die vette rootsrock maakt. Mis, tweemaal mis. Anton Kellner en de zijnen komen niet uit Texas en ze maken muziek die te omschrijven is als indie goes altcountry (denk aan een strakke versie van Deathcab For Cutie). De invloed van  The Lone Stars op de mini-elpee Sequences moet ook niet overdreven worden. Het blijft bij wat drumpartijen,, een beetje aanvullende gitaarpartijen en viool. Het overgrote deel van het geluid wordt toch meer…

In eerste instantie vraag je je nog af of die titel Rust Belt Never Sleeps (eigen beheer) origineel is of juist heel flauw. De verwijzing naar Rust Never Sleeps van Neil Young & Crazy Horse is duidelijk, maar wat weet 40 Stitches Later zelf te brengen? Hou het er maar op dat het een uitstekende titel is voor een schitterende conceptplaat over de barre economische tijden in de Amerikaanse staat Michigan. De gevolgen voor de arbeiders van de auto- en staalindustrie staan centraal op tien ijzersterke nummers. Ondanks alle werkloosheid en ellende straalt meer…

Het nieuwste album Where Are The Bodies Buried? (eigen beheer) van Steve Mednick krijgt op de achterkant van het hoesje de toevoeging Problems In Democracy – Volume III mee. De rootsrock van de singer-songwriter uit de Amerikaanse staat Connecticut heeft de gedrevenheid van een politiek activist. Het verklaart ook de ongekend hoge productie van de man. Ongeveer een jaar geleden bespraken we hier het sociaal bewogen Immigrants …And Other Americans waarin hij forse kritiek spuide op de Verenigde Staten. Dat meer…

Op Better World Coming – Lowlands & Friends Play Woody hielden de Italianen het akoestisch. Beyond (eigen beheer) gaat veel verder. Het is niet zomaar een leuke elektrische rootsplaat van Lowlands, nee, het is een uiterst krachtig en avontuurlijk album. Ze vliegen werkelijk uit de startblokken op Angel Visions. Bijna als The Damned goes altcountry! Met een orgeltje als een tandartsboortje. De invloed van Green On Red kun je dan ook wel raden. Ook op Hail Hail gaat de band er vol tegenaan, maar dan meer als een Springsteen. Het met meer…

Het is knap hoe de jonge Rich Mahan de stijl van de outlaws in de eerste helft van de jaren zeventig weet te benaderen op zijn debuut Blame Bobby Bare (Snortin’ Horse Records). Lekker laconiek. Lekker losjes. En met een goeie scheut soul, het belangrijkste ingrediënt van lekkere muziek. Soul op een manier zoals Doug Sahm het had. Diens invloed doet zich het duidelijkst gelden op Tequila Y Mota, heerlijk aangezet met accordeon en trompet. Vanzelfsprekend is het liedje een knipoog naar de hit Tequila Sheila van Bobby Bare. Dat was een meer…

Hoe het titelloze album van Angel Snow tot stand is gekomen, is wel een bijzonder verhaal. De in Nashville woonachtige Snow ontmoette Alison Krauss bij een gemeenschappelijke vriend en gaf haar toen haar debuut-cd. Krauss belde de volgende dag terug en bracht haar in contact met haar broer Victor. Het bleek een gouden greep. De teksten van Snow pasten wonderbaarlijk goed bij de muziek van Victor Krauss. Het eerste produkt van hun samenwerking, het nummer Lie Awake, kwam terecht op het grammy-winnende album meer…

The Horse Company maakt zich op de derde cd Calypso (Goomah/Excelsior/V2) los van elke beteugeling. De band uit Zwolle die in 2007 debuteerde met een sterke altcountryplaat draaft in volledige artistieke vrijheid naar nieuwe uitkijkpunten. Het is een vergelijkbare route die een band als Wilco heeft afgelegd. De fraaie samenzang van de broers Arjen en Vincent Hilberdink (beiden gitaar) maakt zich lichtjes los van de bodem van de ritmetandem Jeroen Hobert (drums) en Arjan Pronk (bas). Dat de band voor de gelegenheid is versterkt met toetsenist meer…

Oude mannen die zingen over de naderende dood, het lijkt wel een trend. Johnny Cash deed het en Kris Kristofferson doet het hem na. Zijn vorige cd kreeg de veelzeggende titel Closer To The Bone en zijn nieuwe heet Feeling Mortal (KK Records/New West/Rough Trade). De 76-jarige Kristofferson is het songschrijven nog niet verleerd. Hij kijkt in de spiegel en ziet iemand die de afdaling heeft ingezet. Het beeld dat hij schetst van de dood als de zon die ondergaat in de zee is mooi. De artiest toont zich dankbaar voor de kansen die hij heeft gekregen. Dat hij meer…

De binnenkant van het klaphoesje is uitgevoerd in hetzelfde blauw met witte stippen als het jurkje dat Carolyn Mark draagt op de cover van The Queen Of The Vancouver Island (Mint Records/Sonic Rendezvous). De verpakking van muziek, heel belangrijk als je het mij vraagt. Weliswaar nooit een factor van belang in de sterrenwaardering, maar toch… Het geeft een verzameling liedjes wel een meerwaarde. Net zoals het inleidende tekstje bij een nummer als Poor Farmers. De Canadees Kris Demeanor moest eens optreden tijdens meer…

The Desperate Promenade van The Beautiful Loser Society; hoe altcountry wilt u het hebben? Het is een en al ellende, lijkt het. Gelukkig kan dat niet gezegd worden van de muziek op de derde cd van deze band uit Colorado. Het zijn echter wel de geijkte onderwerpen die bezongen worden. A Bottle And A Bar Stool, nou dan weet je het wel. Verder een mooi liedje over Hank Williams, Hank’s Lament, da’s ook niet heel gek op een altcountry-cd. Verrassend is dat dus allemaal niet. En al helemaal niet voor degenen die ook meer…

De titel The Outsider (11/22 Records) past goed bij Randy Dean Whitt. Afgaande op zijn ingetogen stijl mag je aannemen dat de musicus uit High Falls, North Carolina, iemand is die graag een beetje op de achtergrond blijft. Wie nu onmiddellijk aanneemt dat dit een stukje is over een nogal saai album, die heeft het toch echt mis. Vanaf de eerste tonen van een steelgitaar wordt duidelijk dat hier om de hoek schoonheid glinstert. Als de steel van Nathan Golub dan gezelschap krijgt van een cello (Sarah Glasco) is de eerste beloning al daar. Sleep With meer…

Zit er dan helemaal niemand te wachten op nog een keertje James Gang Rides Again? Je zou het bijna denken. Hoezo? Nou, het blijft namelijk nogal stil rond Dig. Sow. Love. Grow. (Alive Records/Sonic Rendezvous) van Buffalo Killers. En dat is eigenlijk gewoon James Gang Rides Again rides again. Je zou toch echt mogen verwachten dat deze vierde plaat van het trio uit Cincinnati, Ohio, opgepikt zou worden door liefhebbers van ouderwetse harde rock. Om de zang bijvoorbeeld, want die is net zo geknepen hoog als Joe Walsh destijds. Maar ook meer…

Mijn eerste recensie van 2013 betreft een plaat van vorig jaar, uit het midden van het vorige jaar zelfs. Een plaat, Can I Sit Here And Absorb (Crane Lake), die we over het hoofd hadden gezien maar die via een tip van een lezer toch de burelen van Altcountry.nl bereikte. Gelukkig maar, want we zijn erg blij met dit Nederlandse produkt. Verantwoordelijk voor dit werk met Westcoast(country)rock en powerpop is William Seen’s Transport Music, een band die bestaat uit Egbert van der Werff en Rene Monsma (beide ex-Travis),  meer…

Tsjonge, wat kan een hoes je op het verkeerde been zetten. Man zonder enige uitstraling met gitaar op betonnen trap, hmm. Ik dacht dat deze Sean O’Brien een of andere Ierse bluesartiest zou zijn. Komt ook door die naam natuurlijk. En daar had ik blijkbaar geen zin in, want ik liet Future Harvest (First Cold Press) maanden staan en dat doe ik zelden. Dus wat een verrassing toen ik eindelijk de moeite nam eens te luisteren. Want wat een knallende opener! Shadow Sharks is een heerlijke popmelodie op stevig fundament van een droge klappen uitdelende meer…

Ai, ai, ai, zingt Karen Choi op Gone, het eerste nummer van haar debuut Paper Birch (eigen beheer). Een mandoline en een fiddle voeren beurtelings de boventoon. Klinkt lang niet onaardig. Een beetje als Alela Diane misschien wel. Grassroots noemt de Amerikaanse haar muziek en dat sluit inderdaad aardig aan bij de belevingswereld van haar bekendere collega. Choi komt uit Lincoln, Nebraska, en woont tegenwoordig in St. Louis, Missouri. Ze heeft netjes haar opleiding afgemaakt en een gezinnetje gesticht voordat ze zich meer…