Een heel bijzondere nieuwkomer in het wereldje van Amerikaanse rootsmuziek is Bhi Bhiman. Zijn ouders emigreerden van Sri Lanka naar de Verenigde Staten en die exotische achtergrond verschaft de singer-songwriter een geheel eigen geluid. De liedjes op Bhiman (Tummy Touch/Bertus) zijn te situeren tussen folk en soul en vallen op door een combinatie van humor en maatschappijkritiek. Bhiman zingt over te grote ego’s in te snelle auto’s (Take What I’m Given) en topondernemers die over de rug van de gewone man een crisis meer…

Not Waving But Drowning (Union Music Store), het debuut van The Self Help Group,  begint met sonisch gekraak alsof er iemand aan de zenderknop van een radio draait. Een ouderwets geluid, dat past bij een ouderwets klinkende plaat. The Self Help Group komt uit het Engelse Brighton en combineert op aparte wijze klassieke folkrock met americana. De banjo speelt een belangrijke bijrol in het geluid van de band. Belangrijkste troefkaart is echter het vocale vuurwerk dat ten toon gespreid wordt. De zang wordt verzorgd door meer…

Artiesten uit Scandinavië zijn meesters in het kopiëren. Meer dan eens weten ze ons compleet te verrassen met platen die uit een ander tijdperk lijken te komen. Prachtige westcoastproducties of knappe altcountry, het lijkt wel of die bands uit Zweden, Noorwegen, Finland en Denemarken altijd alles goed doen. Hoe zit dat met Mikael Persson? De singer-songwriter uit Zweden brengt op Marks & Bleeds (Paraply Records/Hemifran) popliedjes die de positieve sound van de jaren zestig combineren met het rockgeluid van de jaren tachtig. Dan meer…

Wie hem wel eens live aan het werk heeft gezien, hoopte vast en zeker dat Richard Thompson zich op Electric (Proper/Rough Trade) eens volledig op zijn elektrische gitaar zou richten. Natuurlijk doet de legendarische folkrocker dat niet. Hij is veel te goed om zichzelf op wat voor manier dan ook te beperken. Niettemin trekt hij direct fel van leer op het instrument op Stony Ground. Toch al de eerste beloning op deze sterke plaat. Zoals te verwachten viel van een ongekende vakman als Thompson weet hij precies waar hij met puntig spel accenten meer…

The Freedom To Fail (Small And Nimble Records/Blue Corn/Rough Trade) begint met wat omzwervingen tussen Texas en de Missisippi-delta. Stevige gospel met spannende trompetflitsen (Red Dirt) in een funky stijl, een oud slavenlied (Sink’ Em Low) in gospelstijl, een verkenning met slidegitaar (The Things That Matter) en daar tussendoor de gitaren in seventiesrockstand op The Hard Way. Het is voor Guy Forsyth niet genoeg. Hij wil andere terreinen verkennen. Zo doet Can’t Stop Dancing aan als Frans cabaret. Komt niet alleen door meer…

Vorig jaar toerde Alex McMurray nog door Nederland. We ontvingen toen zijn cd The Human Cannonball maar besloten deze leuke plaat, vanwege het feit dat het hij al wat ouder was, niet te bespreken. Nu ligt daar ineens zijn nieuwe plaat en die bespreken we graag. Alex McMurray is een muzikant uit New Orleans en dat hoor je.  I Will Never Be Alone In This Land (Threadhead Records) bevat 12 nummers die meanderen tussen blues, jazz, soul en rock en die hier en daar een snufje country hebben meegekregen. Met een beetje fantasie zou je kunnen meer…

The Desoto Caucus is de Deense versie van Giant Sand, maar dan zonder Howe Gelb. Offramp Rodeo (Glitterhouse Records/Munich) is stoffig en cool, het biedt complexe soundscapes die zijn ingebed in gortdroge rootsrock. Er is maar heel weinig tegen deze tweede plaat van de Denen in te brengen, behalve dan dat de op het inlegvel als ‘original instigator, inspirator, and master music mind’ Howe Gelb er dus niet bij is. Zonder diens geniale invallen is dit alles toch echt minder spannend. Mist het een beetje persoonlijkheid. Hoe aardig het allemaal ook klinkt.

Het zou zo maar kunnen dat de nieuwe plaat van LeE HARVeY OsMOND (ja, dat vreemde gebruik van kapitalen schijnt te horen) in de Lage Landen helemaal niet wordt opgepikt. Te hip voor traditionalisten en te ouderwets voor hipsters. Dat zou verrekte jammer zijn want The Folk Sinner is een album dat zeer de moeite waard is. Eerst maar even iets over LHO: een project van Tom Wilson, die in het verleden furore maakte, althans in thuisland Canada, met Junkhouse en die tegenwoordig een van de prominente leden is van Blackie and the Rodeo Kings. Belangrijkste meer…

Er wordt wat afgejammerd op Come Cry With Me (Normaltown Records) van Daniel Romano. Meestal gaat het om de liefde. Soms is de oorzaak nog tragischer. Op The Middle Child wordt het middelste kind door zijn moeder in de steek gelaten. Een leven op de bodem van de fles, dat is het gevolg. Zo ongeveer in zijn eentje heeft de jonge Canadees Romano een album in elkaar gestoken waar geen fan van Gram Parsons omheen kan. Vooral diens soloplaten zijn een bron van inspiratie geweest. Romano deed bijna alles zelf. Slechts enkele meer…

Red Sovine is bekend om zijn tranentrekkende truckersliedjes. Het meest bekende voorbeeld daarvan is Teddy Bear, het supersentimentele verhaal over een jongetje dat via een 27 mc bakkie contact zoekt met vrachtwagenchauffeurs. De apparatuur was van zijn vader, een trucker die een maand eerder is verongelukt. Het gehandicapte joch hoort elke avond hoe zijn moeder huilend in slaap valt. Zelf is hij al net zo eenzaam. (Cowboy) Gerard de Vries had nog een hit met een Nederlandstalige versie… Nou ja, op I’m The Man – A Starday Singles Anthology (Ace/Munich) meer…

Lekker cd’tje van Steven Casper & Cowboy Angst met de speelduur (24 minuten) van een ep, dit Trouble (Silent City Records). You’ve got me jumping like a cat on a hot tin roof zingt Casper en een dameskoortje geeft het liedje voldoende soul om hem te geloven. Soul Deep heeft een lekkere melodie, ergens tussen The Hollies en Tom Petty, waarin mondharmonica en steel hun moment nemen. De moeilijkheden van Trouble blijken nogal mee te vallen, gezien de opgewekte accordeonklanken en dito solo van steelgitaar. I don’t go looking for trouble, trouble comes looking for me, dat meer…

Grijs als de hoes is de muziek op Carolina (eigen beheer). JJ Schultz schept een kaal geluidsdecor op het merendeel van de acht liedjes op deze cd van een half uurtje. Mist en koude rillingen. Maar op het titelnummer valt hij even uit zijn rol als hij roept: What the fuck you want me to do? Het liedje van zeseneenhalve minuut komt langzaam op gang, het zijn de toetsen die Schultz bijstaan tijdens dat moment van frustratie. Karma Come Early is vervolgens een onvervalste meeslepende rocker in de stijl van Green On Red. Schultz begint meer…

Zaal voor zaal een publiek veroveren, zo hoort het eigenlijk. The Departed doet het op die manier. Zoals ooit een band als Led Zeppelin het deed. Waarom die vergelijking? Welnu, de hoesfoto van Adventus (Blue Rose/Sonic Rendezvous) werd geschoten tijdens een concert van Led Zeppelin in Fort Worth, Texas. Daar werd zo hard gespeeld dat de politie die er als veiligheidsdienst optrad met kogels in de oren het geluid probeerde te dempen. The Departed vond het wel een mooi beeld. Mooi van lelijkheid neem ik dan maar aan. Hoe dan ook, veel meer…

Ad Vanderveen was de Nederlandse Neil Young. Was. Verleden tijd. Hij heeft zijn eigen stijl ontwikkeld, zodanig dat die eeuwige vergelijking eigenlijk niet meer terzake doet. Driven By A Dream (Blue Rose/Sonic Rendezvous) kan in elk geval heel goed zonder. Vanderveen presenteert zich als een rockende troubadour in het americanasegment. Niet zonder succes, naar aanleiding van dit album wordt een Europese tournee gemaakt. De liedjes zijn steeds belangrijker geworden, het raggen op de elektrische gitaar is niet meer meer…

The Kingstons Springs is een jong bandje uit Nashville, Tennessee, dat het een en ander door elkaar gooit, maar zich verre houdt van country. Garagerock en blues, elementair en kaal, gruizig opgenomen, sixtiesbeat in een onduidelijke mix met de gitaren op de achtergrond, dat zijn zomaar wat aantekeningen bij Sa Betise, het eerste nummer van The Kingston Springs (eigen beheer). Weight Of This World begint met het een bluesmuur als Jon Spencer, maar al snel breken er mooie akkoorden doorheen. Ook blijkt dat deze jongens meer…

Andrew Strong speelde een rol in de uiterst succesvolle film The Commitments. Liefst 16 miljoen exemplaren gingen er over de toonbank van de soundtrack. In de film uit 1991 vormt jeugd uit Dublin een soulband die zich uitleeft met het repertoire van Otis Redding, Aretha Franklin en andere soulgrootheden. Strong trad daarna op met Rolling Stones, Elton John, Lenny Kravitz, Prince, Deep Purple, Bryan Adams en vele anderen. Zijn albums behaalden platinum. The Commitments Years And Beyond – Live (Dixiefrog) is de weergave van meer…

Alcoholproblemen, drugsellende en relatieleed. Dat vat in het kort het trieste leven van Billy Marlowe samen. En dan was er nog die plaat die hij in de jaren tachtig maakte in New York. Ook een mislukking, want Show Me The Steps (NewTex Records) moest het zonder promotie en distributie doen. Er werden wat cassettes en enkele vinylexemplaren van gemaakt en dat was het dan. Het album wordt nu alsnog onder de aandacht gebracht middels een release op cd. Marlowe heeft het niet meer mogen meemaken. Hij overleed in 1996 op 53-jarige leeftijd. In 1983 meer…

Chris Stamey heeft het druk gehad. Vorig jaar verscheen voor het eerst in jaren een album van The dB’s. Verder reisde hij over de wereld om in wisselende bezettingen het legendarische album Third van Big Star uit te voeren. Op zijn nieuwe album Lovesick Blues (Yep Roc/Munich) rust hij uit. Stamey ligt op bed en staart door het raam naar die ene ster. Hij heeft het over tamboerijnen en zingt bijna fluisterend op het tweede nummer van de plaat, London getiteld. Op opener Skin wordt een Franse hoorn ingezet. Het intieme geluid kan meer…

Heel soms maak je het mee. Dat je een album hoort dat bij de eerste tonen al verraadt dat het goed is. Een album dat nummer voor nummer helemaal okay is. Zo erg dat je  na het zoveelste mooie liedje denkt dat het zo niet door kan gaan. En dat het volgende nummer toch ook weer raak is. David Luning deed het. Met z’n debuut notabene. Just Drop On By heet de plaat.  Wonderbaarlijk, vanaf de eerste tot en met de laatste toon: BAM! Luning, afkomstig uit het noorden van Californië, is een nog jonge singer-songwriter met meer…

The Bean Pickers Union is een collectief van musici uit het noordoosten van Amerika. Chuck Melchin (zang, akoestische gitaar, tremelogitaar, mandoline) is de spil. Better The Devil (Inseam Records) bevat liedjes die tamelijk divers zijn. Ze zijn allemaal van de hand van Melchin. Het album begint met de korte instrumental Proem (twee akoestische gitaren, een viool en mandoline). Op Magnolia klinken toetsen en heel in de verte een slidegitaar. In Burning Sky wordt met brushes losjes op de drums geroffeld, wat goed past bij de Mexicaanse sfeer. Vooral de meer…

Vertel me niet wat goed voor me is, Tom. Dat maak ik zelf wel uit! O, wacht, nou hoor ik het pas. Je hebt het tegen je ex die een nieuwe man heeft. Je schrijft immers liedjes over de liefde. En dat zijn liedjes die klinken als de jaren zeventig. Good For You (Blue Rose/Sonic Rendezvous) staat er weer vol mee. Tom Gillam, als ik naar je nieuwste album luister, dan krijg ik zin om naar oude elpees te grijpen. Eagles, Little Feat, Allman Brothers, Poco, Manassas, Cate Bros., Bob Seger, Joe Walsh, dat soort werk. Helaas kom ik daar veel te meer…

Ace Records is al jaren het toonaangevende label op het gebied van het opnieuw uitbrengen van oude soul, blues en rock-‘n-roll. Die status hebben ze wegens de perfecte geluidskwaliteit, het verzorgde artwork en de uitvoerige linernotes met veel aandacht voor de historische context van de muziek. Het onder de Ace-familie vallende sublabel Big Beat duikt de laatste tijd in de geschiedenis van countryrock. Neem dit I Wrote A Song – The Complete 1970’s Recordings (Big Beat/Munich) van Marty Cooper. Wie? Nee, ik had ook nog meer…

Wat is dat toch met muziek uit Australië? Hoe krijgen ze het er keer op keer voor elkaar om ruimte om te zetten in klanken? In Echoes Of Dawn (Smoked Recordings/Munich) is weer zo’n fijn plaatje waar onhoorbaar de wind doorheen blaast. Muziek van een desolaat landschap. Schurend zand. Can’t Sleep is zo’n typische woestijnblues die zich langzaam ontwikkelt naar het soort psychedelische folk waar de betreurde Jack Rose zo bedreven in was. Ja, hij kan een beetje gitaarspelen, deze Matt Walker. Op Back To The Hills schuift hij meer…

Het ligt er dik bovenop bij de mannen van Ocean Carolina: Ryan Adams, en dan met name tijdens zijn periode in Whiskeytown, is een belangrijke inspiratiebron. En als dan Caitlin Cary (zang en fiddle) nog een belangrijke bijrol speelt op je eerste full-album debuut, dan roep je de vergelijking met de grote man over je af. En weet u, die vergelijking met Adams valt niet eens per defenitie in het nadeel van deze mannen uit.  All The Way Home is een heel behoorlijk album met 10 zelfgeschreven liedjes met klassieke melodieuze meer…

Hayward Williams verliet met de handen voor de ogen het podium tijdens TakeRoot in 2007. Op zoveel bijval had de jongeman uit Milwaukee niet gerekend. Groningen beloonde de Amerikaan na een imponerende set met een staande ovatie. Met het album Another Sailor’s Dream had Williams de aandacht al op zich gevestigd, live voegde hij er charisma aan toe. Daar zorgde de bijzondere combinatie van verlegen trekken en een zelfverzekerde muzikale koers voor. Daarna bleef het betrekkelijk stil rond zijn persoon. Een nieuw album (Cotton Bell) was meer…

Ja hoor, het mooiste nummer van 2013 is nu al uitgekomen: Mayfly. Brok in de keel, tranen in de ogen en kippenvel. Iedere keer weer. Het gaat over de liefde en hoe gelukkig je daarmee moet zijn en kan zijn. ’t Is te vinden op de nieuwe plaat, de eerste sinds 2007 van Dolly Varden: For A While. De groep uit Chicago die gecentreerd is rond het echtpaar Steve Dawson en Diane Christiansen heeft het gewoon weer geflikt. Een album met de prachtigste melodieën. Melancholiek of poppy, maar in elk geval iedere keer smaakvol en meer…