Gospel, ik heb er eerlijk gezegd weinig mee. Het was dan ook niet met groot enthousiasme dat ik de nieuwe cd van singer-songwriter Kevin Deal, die als gospel-americana werd aangekondigd, opzette. Ik weet dat religies zeer nuttig kunnen zijn, maar het bezingen van de band met een god mondt vaak uit in een soort bekeringsdrift. En dat stoort me. Als Deal dan een liedje als King Jesus (“who can say of the king/he died for me”) zingt, is mijn gedachte dan ook: “Prima dat je gelovig bent, maar meer…

Ze komen uit Chatham County, North Carolina, en spelen akoestische americana in een mix van zelfgeschreven nummers en covers. Eastern Tennessee (eigen beheer) is door de onbevangen aanpak een alleraardigst album van The Guilty Pleasures waarop bluegrass en old-time het startpunt vormen. Chris Stamey hielp bij de produktie. De vijf bandleden zijn John McNeal (gitaren, zang, mondharmonica), Greg Cordell (mandoline, fiddle, zang, gitaar), Meredith Nye (fiddle, zang), Tim Stambaugh (banjo, dobro, gitaar, zang) en Nat Smith (bas, zang). De meer…

Wat nu als je een punker bent, van Tom Waits houdt en wel eens wat meer wil dan recht voor z’n raap punk spelen? Dan zoek je wat gelijkgestemden, begint met hen een bandje en noemt dat Tin Horn Prayer, naar een zegswijze uit een nummer van Waits. Dat is wat Mike Herrera uit Denver althans deed. Tin Horn Prayer bestaat naast Herrera uit vijf andere enthousiaste musici en heeft net met Grapple The Rails (Paper + Plastick) een opvolger van het heerlijke Get Busy Dying uit 2010 uitgebracht. Laten we het maar folkpunk noemen, met hier en meer…

Dat we hier nooit eerder schreven over Session Americana is eigenlijk wel een beetje vreemd, want als er één groep is die, in elk geval op basis van haar naam, daarvoor in aanmerking komt is het dit gezelschap wel. Session Americana bestaat thans uit vijf muzikanten die hun sporen in de lokale scene van Boston al hadden verdiend voordat ze hun krachten in deze americanaband bundelden. Love and Dirt is al hun vierde of vijfde studioalbum (er zit een soort heruitgave tussen). Het is een heel afwisselend plaatje geworden. Americana waar meer…

Dat The Flatlanders tegenwoordig beschouwd worden als de aartsvaders van altcountry is op zijn minst opmerkelijk. Begin jaren zeventig vielen de Texanen Joe Ely, Butch Hancock en Jimmie Dale Gilmore namelijk vooral (niet) op door een totaal gebrek aan ambitie. Dat de eerste opnamen bijna veertig jaar zoek waren is tekenend voor de allesbehalve professionele houding. Met The Odessa Tapes (New West/Rough Trade) is een stukje Texaanse muziekgeschiedenis alsnog aan de vergetelheid ontrukt. De banden bleken in een kast te liggen bij meer…

Vorig jaar ontving ik van Joey + Rory de cd A Farmhouse Christmas. Nooit gedraaid. Pas onlangs ging het ding een keertje de cd-speler in. Niet in verband met de naderende kerst, maar omdat ik de laatste maanden met veel plezier heb geluisterd naar His And Hers (Sugar Hill/Vanguard). Dat is namelijk een heerlijk traditioneel album. Joey + Rory zingen allebei de helft van de nummers. Vooral als Joey zingt – dat is in dit geval de vrouw, het moet voor de duidelijkheid toch even vermeld worden omdat beide namen gebruikt worden voor meer…

Sterke tekstregel: You might have been to Paris once, but I’ve been to Paris, Texas, twice. Zo, dat heeft David Kraai mooi gezegd tegen de dame die koos voor een snelle jongen aan Wall Street. Kraai hoeft geen Zwitserse bankrekening, geef hem maar het plattelandsleven. Hij begrijpt best dat de boodschap waarschijnlijk niet over zal komen bij de vrouw in kwestie. Het zij zo. Country Dreamer (Fine Country Folk Recordings) is een plaatje waar wel meer van dit soort tekstregels er uitspringen. Bovenal is het een album vol nostalgisch verlangen. Want meer…

De titelloze debuut-cd van de David Latto Band komt in een ouderwetse jewelbox en het inlegvel bevat nauwelijks informatie. Maar de voorkant van het hoesje is prachtig. Dat kan ook gezegd worden van de muziek die het vijftal uit Schotland ons voorschotelt. Tien nummers in een stijl die we tegenwoordig klassieke alt.country zouden kunnen noemen. Uiterst melodieuze composities waarop de samenzang van David Latto en Gavin Brady een belangrijk stempel drukt. Ik kan me ook niet aan de indruk onttrekken dat een groep als The Jayhawks een meer…

Ik was al een tijdje van plan te schrijven over I’ve Been Meaning To Write (Blue Heart Records) van Ronny Elliott. Het kwam er steeds niet van. Want er is zoveel te recenseren. En eigenlijk is een recensie onnodig in het geval van een nieuw album van Ronny Elliott. Zijn negen studioplaten zijn namelijk al-le-maal vier sterren waard. De hoesjes zijn steevast foeilelijk en Elliott ziet er eigenlijk niet uit. Nou ja, iets vriendelijker dan: hij ziet er niet uit als een rockster. Maar dat zijn dus in het algemeen wel de echte rockers! De praatzingende meer…

Aanbevolen voor liefhebbers van het werk van Ronny Elliott, Mark Germino en Warren Zevon. Dat was de slotzin van de recensies van de vorige twee platen van Luke Powers. Deze keer is het de beginzin. Verandert er dan helemaal niets bij deze musicerende professor uit Franklin, Tennessee? Voegt hij niets toe? Echt wel! Powers laat ons elke keer weer kennis maken met kleurrijke karakters. Op Memphis Mermaid (eigen beheer) treffen we naast de hoofdrol opeisende dame ook nog een Angel On Beale, Miss Rubie (a body like a b-movie queen), een Girl meer…

Als het einde van het jaar nadert komt dat moment dat ik bedenk welke albums echt nog besproken moeten worden voor 31 december. A Season Lost van Jeff Zentner is er daar een van. Mag absoluut niet onbesproken blijven want hij is bijzonder èn mooi. Je kunt ook zeggen: bijzonder mooi. Zentner is in het dagelijks leven een van de leden van het gothic country-trio Creech Holler. Op deze soloplaat (z’n derde alweer) ligt het accent meer op filmische, donkere, americana. Omfloerste, soms een beetje spooky, zang, veel cello en meer…

Op haar negende wist Jenny Anne Mannan al hoe ze een gehoor tevreden moest stellen. Ze babbelde er op los, terwijl ze zelf de snaren van haar gitaar wisselde. Mannan groeide op in een muzikale familie die er veel op uit trok om gezamenlijk voor een publiek te musiceren. Op Saints & Sinners (eigen beheer) trekt ze de lijn van toen gewoon door, hetgeen betekent dat hier old-time mountain music valt te beluisteren. Dat is bluegrass, maar dan toch net iets anders. Eenvoudiger vooral. Gaat het in bluegrass vooral om het plezier van meer…

Birds of Chicago is weer een nieuwe naam die uw aandacht behoeft. Nieuwe naam, dat klopt, maar het is een beetje verneukeratief want achter die nieuwe naam gaan twee mensen schuil die de vaste lezer van deze site al lang kent: JT Nero en Allison Russell, zangeres bij Po’ Girl. Beide zijn in bezit van een mooie stem. Twee mooie stemmen dus die ook nog eens mooi bij elkaar kleuren. Dat gegeven alleen levert natuurlijk niet gelijk een geweldige plaat op, maar het titelloze debuut van dit duo (met medewerking van oa Bart de Win) is zeker de moeite meer…

Bob Lind bewaarde goede herinneringen aan de contacten met het reissuelabel Ace Records dat in 2007 met Elusive Butterfly – The Complete Jack Nitzsche Sessions twee elpees uit 1966 weer beschikbaar had gemaakt. Dat ze bij Ace ook interesse hadden in zijn nieuwe werk was een verrassing voor hem. Finding You Again (Big Beat/Munich) is een plaat met een bijzonder verhaal. Veertig jaar hoorden we niets van de Amerikaanse singer-songwriter, mede te wijten aan zijn reputatie als ruziemaker met platenmaatschappijen en producers. Al die meer…

Een witte tiener uit Alabama, zeg maar gerust een boerenkinkel, schreef halverwege de jaren zestig geschiedenis als songschrijver van sublieme soulplaten. Dan Penn was leverancier van hits voor Aretha Franklin, Otis Redding, James Carr, Arthur Conley, Percy Sledge, Arthur Alexander, Solomon Burke, Irma Thomas, Barbara Lynn en vele, vele anderen. Op The Fame Recordings (Ace/Munich) staan de versies zoals hij ze zelf in de verloren uurtjes met de sessiemuzikanten in de Fame-studio in Muscle Shoals, Alabama, opnam. En wat blijkt? Dat meer…

Alles is groen en glooiend aan Places (eigen beheer) van James Justin & Co., een trio uit Richmond, Virginia. Het album is de weerslag van de vele reizen door Amerika. De rollende heuvels tussen de steden brengen niets dan groen. James Justin Burke (gitaar, zang), Tom Propst (bas, zang) en Bailey Horsley (banjo, zang) brengen vloeiende samenzang die als een rivier door het landschap meandert. Het is het Amerika dat we kennen van softe psychedelica eind jaren zestig. Het is het Amerika waar een regenboog de omgeving in het allermooiste licht zet. Het is meer…

Wie Phantom Limb inmiddels heeft grijsgedraaid, moet nu maar eens de aandacht verleggen naar Samantha Martin & The Haggard. De Canadese zangeres heeft namelijk ook een ijzersterk album vol countrysoul afgeleverd. Samantha Martin & The Haggard (eigen beheer/Sonic Rendezvous) is een debuut waarop de band negen eigen nummers brengt en vier covers. De blanke Martin is gezegend met een zwarte stem, waarmee ze geen moment forceert. Zelfs als ze schreeuwend als een Janis Joplin Heavy Load neerlegt, doet ze meer…

Platenmaatschappij RCA contracteerde in 1956 de pas 15-jarige Janis Martin om haar te lanceren als The Female Elvis. Haar eerste single verkocht 750.000 exemplaren, maar in 1958 werd ze aan de kant geschoven omdat ze zwanger was. Daarna was het in feite over voor de vrouwelijke Elvis. In 1995 was ze even terug nadat Rosie Flores haar uitnodigde mee te zingen op Rockabilly Filly. In 2007 werd de samenwerking voortgezet met The Blanco Sessions (Cow Island Music/Sonic Rendezvous), die pas dit jaar op cd verschenen. De opnamen maken duidelijk wat een talent meer…

Na de new wave rockabilly van het titelnummer Working Girls Guitar (Bloodshot Records/Bertus) en Little But I’m Loud roetsjt Rosie Flores langs nog wat andere stijlen. New country in het met steelgitaar getoonzette werkje Yeah, Yeah en garagerock in het instrumentale Surf Demon #5. En nog zo het een en ander. Het geheel is te slapjes en onsamenhangend om indruk te maken. Drug Store Rock And Roll zou gebruikt kunnen worden voor een brave musical over de jaren vijftig. Het kindstemmetje dat Flores opzet gaat ook irriteren, vooral meer…

Voor vernieuwing moet je niet zijn bij The Ragged Orchids. Melodieuze altcountry zoals het te vinden is op The Ragged Orchids (eigen beheer), het titelloze debuut van deze band uit Greenville, South Carolina, hebben we al veel vaker gehoord. Songschrijver Scott Hart is er zo een die het heeft over plaatsen en verlokkingen ver weg van de eigen omgeving. Tegenover die drang om de wereld te verkennen staat de realiteit van de dagelijkse beslommeringen. Toch schuilt ook daarin een zekere bekoring, hoe valt anders te verklaren dat dit thema meer…

Met de strofe the sky is smiling and so am I valt Forest Sun aardig te plaatsen. De singer-songwriter uit San Francisco zoekt zijn inspiratie langs de Californische kust en in het woestijnlandschap meer landinwaarts. Just Begun (Painted Sun Records) werd opgenomen in de Wavelab Studios in Tucson, Arizona, met Craig Schumacher achter de knoppen. De plaat begint met het titelnummer, dat gekenmerkt wordt door een relaxte groove. De rode draad op deze plaat is de zorg voor de natuur. Op de achterkant van het hoesje staan logo’s meer…

Sugarfoot was eind jaren ‘50 de naam van een Amerikaanse cowboyserie, met onder anderen een nog jonge Dennis Hopper in een van de bijrollen. Het is ook een nieuw project van Øyvind Holm en Hogne Galåen. Deze twee Noren brachten eerder al een aantal platen uit als Deleted Waveform Gatherings waarbij het accent meer lag op licht psychedelische jaren ’60-pop. Gelet op het gebodene op This Love That We Outwore (Crispin Glover Records) mag je er vanuit gaan dat ze ook vaak naar The Byrds èn de latere meer…

De Brabantse Amsterdammer Theo Sieben verraste vorig jaar met Until Grass, een prachtige schijf met indiefolk. En nu al ligt er een tweede plaat, Invite To Dance (Kletter Records). Een plaat die ten opzichte van z’n voorganger wat kaler en toegankelijker is geworden. Sieben is een klassiek geschoolde gitarist, maar stelt zijn kunde op dit instrument (en de dobro) geheel ten dienste van zijn liedjes. Verwacht dus geen ingewikkelde solo’s. Hij wordt vaak bijgestaan door Judith Kolen (zang en viool) en in sporadische gevallen meer…

Lilly Hiatt is de dochter van John Hiatt. Dat is zo’n feitje waardoor haar naam wel zal blijven hangen. Let Down (Normaltown Records) is het debuut van Lilly Hiatt and the Dropped Ponies. Dat is een album met zijn momenten. Angry Momma is zo’n nummer dat opvalt door de krachtige, bijna agressieve toon. Hiatt heeft een wat dunne, vrij hoge stem die echt wel geschikt is voor country van het alternatieve soort. Alleen valt ze er (nog) niet echt mee op. Misschien maakt haar gitariste Beth Finney wel de meeste indruk. Die kan namelijk tekeer gaan als meer…

Traveling Alone (Yep Roc/Munich) heet het nieuwste album van Tift Merritt. Dat mag zo zijn, in de studio heeft ze een uitgelezen stel musici tot haar beschikking. En dat is te horen. Niet in een krachtige aanpak, maar juist in de open structuur. De liedjes ademen dankzij het exquise spel van topkrachten Eric Heywood (pedal steel, lap steel, gitaren, banjo), John Convertino (drums, percussie), Marc Ribot (gitaren, Marxophone, ukelele) en Jay Brown (bas, zang). Merritt beseft dat ze in dergelijk gezelschap niets hoeft te forceren. Haar zang is puur, nergens ook maar meer…