Dansen met Dale: Quick Quick Slow Slow; Slow Quick Quick. Drinken met Dale: I Lie When I Drink; I Drink To Remember; Drink Drink Drink; I Hate To Drink Alone; Smokey Old Bar; Thanks To Tequila. Uhm, eigenlijk gaat Cowboy Boots van Dale Watson ook over dansen. En, uuhm, eigenlijk gaan al die andere liedjes op El Rancho Azul (Continental Song City/Munich) ook over drinken. Want ook Where Do You Want It, Give Me More Kisses en I Can’t Be Satisfied gaan over het bezoeken van honky tonks en waar dat zoal toe kan leiden. Tot serieuze meer…

Een musical over Kinky Friedman, is dat leuk? De vraag stellen is hem beantwoorden. Nee, niet leuk. Musicals zijn slappe toneelstukjes en per definitie niet leuk. Ook een musical over deze maffe Texaanse musicus/auteur/politicus niet. Jesse Dayton speelde de rol van de musicus Kinky en vatte vervolgens het plan op voor dit Jesse Sings Kinky (Stag Records/Sonic Rendezvous). Tien nummertjes die eigenlijk nogal gewoontjes klinken. Kan me werkelijk niet voorstellen dat Dayton met deze plaat jongeren warm kan maken voor het oeuvre van Friedman. Een meer…

In zes jaar tijd is Tokyo Rosenthal al toe aan zijn vijfde cd. Op Tokyo’s Fifth (Rock & Sock) verkent hij wederom diverse stijlen. Als hij zingt met zijn kenmerkende lichte bibber, heeft hij nog het meest van een folkzanger van de oude stempel. Daarbij wil hij als het nodig is ook wel wat maatschappijkritiek laten doorschemeren in zijn composities. Een fraai voorbeeld daarvan is The Immigrant dat handelt over de Mexicaanse illegalen in Amerika. Op dit met accordeon en mandoline aangezette werkje komt Rosenthal aardig in de buurt van Tom Russell. Net zo meer…

Playing My Dues (Dixiefrog/Bertus) is een exceptioneel album dat veel te lang op de stapel nog te recenseren cd’s heeft gelegen. Het werkstuk is van Mathis Haug, die gitaar leerde spelen van zijn oma, die het weer had geleerd van Amerikaanse soldaten aan het eind van de Tweede Wereldoorlog. Haug verhuisde in 1982 met zijn familie van Duitsland naar Frankrijk en vertoeft tegenwoordig ook veel in Spanje. Dat alles zal zeker hebben bijgedragen aan zijn kleurrijke kijk op folk en blues die hij hier tentoon spreidt. Zijn muzikale zoektocht ging van de Duitse meer…

De Britse bluesrocker Ian Siegal levert met Candy Store Kid (Nugene Records/Bertus) een plaat af als een overheerlijk snoepje. Direct al met de countrysoul van Bayou Country overtuigt Siegal volledig en dat houdt hij de hele plaat vol. Ian Siegal & The Mississippi Mudbloods is dan ook niet zomaar een stelletje sukkels. Naast Siegal hebben we hier te maken met de broers Luther en Cody Dickinson (North Mississippi Allstars), Alvin Youngblood Hart, Garry Burnside en Lightnin’ Malcolm. Dat we hier van een echte groep kunnen spreken blijkt wel uit meer…

Niet alles uit Muscle Shoals, Alabama, heeft soul. Neem The Long Goodbye (Arkam Records/Bertus) van John Paul White, een plaat vol mooizingerij waar ik niets mee kan. Met de opener Losing Me is White me al bijna kwijt. Het lijkt verdorie Coldplay wel. Op Black Cloud, met nogal lelijke drums en dito gitaarpartij, is geen donderwolk te bekennen. Op Alien doet White heel erg zijn best. Is het bloed daarbij zo naar zijn hoofd gestegen dat bewustzijnsvernauwing is opgetreden? Of zou de man die samen met Joy Williams als The Civil Wars diepe meer…

Het kan ons vaak niet obscuur genoeg zijn. Langs de digitale snelweg reizen we door het zuiden van Alabama om daar in een oude katoenschuur een bandje te vinden dat een interessante americana-cd heeft uitgebracht. Maar soms hoeven we niet zo ver te reizen. Gebeurt het gewoon onder onze neus. De Nederlandse Vera van Heeringen heeft namelijk met Standing Tall een plaat uitgebracht die er wezen mag. Nu behoeft die eigen neus enige nuancering. Vera van Heeringen woont immers al langere tijd met haar gezin in meer…

Op Down In The Barnyard gaf Rachel Brooke een draai aan oude Appalachenmuziek. Op A Killer’s Dream (eigen beheer) richt ze zich meer op countryblues en oude jazz. Een cover van Every Night About This Time betreft dan ook niet het nummer van Dave Alvin, maar de compositie van Fats Domino en Dave Bartholomew. Op Late Night Lover gaat ze zelfs helemaal terug naar de tijden van Bessie Smith en Ida Cox. Met het zelfverkozen isolement van Life Sentence Blues komt ze akelig dicht bij de kern van de blues, namelijk twijfel en angst voor meer…

Het was nogal ongelukkig dat ik in de recensie van When The Dust Settles The Parlor Soldiers naar de frontlinie schoof om daar de plaats in te nemen van The Civil Wars. Want kort nadat The Civil Wars de strijd staakten, capituleerden ook The Parlor Soldiers. Het duo Alex Culbreth en Karen Jonas ging net als John Paul White en Joy Williams uit elkaar. Met Alex Culbreth & The Dead Country Stars (eigen beheer) ligt er inmiddels nieuw werk van de mannelijke helft van het duo. Het is maar de vraag hoe de artiest uit de Amerikaanse staat meer…

Tsjonge, wat schrijft die Mic Harrison toch lekkere liedjes. Zijn nummers kunnen krachtig uit elkaar spatten en zitten vol catchy hooks, koortjes en solo’s. Kortom, alles wat popmuziek verslavend maakt. Mic Harrison and the High Score leveren het allemaal op Still Wanna Fight (Real Much Records). Rock And Roll Clothes klinkt net zo verbeten als Joe Jackson op zijn debuut. Het is puntig als de witte schoenen op de hoes van Look Sharp. Harrison heeft een verleden in The V-Roys, die geweldige band die country met de vaart van garagerock en de melodieën meer…

Forgive My Future is het vierde album van de uit Golden, Colorado afkomstige singer-songwrtiter Thomas Hine. Ik ken de eerdere albums van Hine niet en weet dus niet of hij een constistent ouvre heeft. Forgive My Future staat in elk geval vol akoestische folksongs die multi-instrumentalist Hine zelf laagje voor laagje heeft ingespeeld. Het ligt dicht tegen tegen het zogenoemde lo-fi aan, maar daar is het toch net te gestileerd voor. Slechts hier en daar, om precies te zijn, in twee gevallen, heeft Hine de hulp ingeroepen van meer…

Derek Hoke heeft met Jason Isbell, Caitlin Rose, Cory Chisel, Chris Scruggs, Bryan Owings, Mike Daly en leden van Raconteurs sterke persoonlijkheden om zich heen verzameld op Waiting All Night (Electric Western Records/Thirty Tigers). Met deze mensen bepaalt hij niettemin zelf de richting. En dat is die van ouderwetse country. Not your dad’s country, but your granddad’s country. The REAL country, zoals hij het zelf zegt. Is het dan vreemd dat het album met Lonely Street aanvangt met een nummer dat qua melodie meer…

Van de Belgische singer-songwriter HT Roberts verschenen tot nu toe 7 cd’s. Country Music Makes Me Cry is zijn achtste. Een bijzondere, want in zijn geheel live opgenomen tijdens een optreden, met bijzondere gasten, in januari van 2012. Op de plaat staan veel nummers uit de beginperiode (vanaf de tweede helft van de jaren ’90) van de uit Gent afkomstige Roberts. Mooi gedaan, de livesetting geeft de zelfgeschreven nummers een zekere pit die ze soms ontberen op de studioalbums. Wat ook meer…

We hebben het hier nog nooit gehad over Arbouretum. Da’s niet zo gek want de muziek van dit kwartet uit Baltimore, dat sinds begin van dit millenium aan de weg timmert, ligt een beetje buiten de randen van wat we nog alt.country noemen. Hoewel, die grenzen zijn tegenwoordig behoorlijk vaag. Dave Heumannn en de zijnen maken zoiets als… grunge folk? Een beetje alsof Will Oldham wil klinken als Neil Young in zijn Le Noise-tijd, ondersteund door Pearl Jam. Coming Out Of The Fog (Thrill Jockey/Konkurrent) biedt logge midtempo rocksongs meer…

Het album My Analog Face (Stonegarden Records) van The Furious Seasons zorgde voor een aangename verrassing. Een hernieuwde kennismaking om precies te zijn. In de band uit Los Angeles treffen we namelijk de broers David en Jeff Steinhart aan. Het zijn namen diel niet veel mensen iets zullen zeggen, want wie kent de band Pop Art? Of Smart Brown Handbag? De broers lieten voor het eerst van zich horen in 1985 met de elpee A Perfect Mental Picture. Daarop stond sprankelende pop die werd gebracht met welhaast wiskundige precisie. Ondanks meer…

Met de natuurgetrouwe akoestische cover van Train Leaves Here This Morning en de fraaie instrumental Bunagulax pakt Billy White, Jr. heel aardig de sfeer van de begindagen van de countryrock. De melodie en het spetterende gitaarwerk van The Future Ain’t What It Used To Be zijn ook zeer de moeite waard, maar daarmee is Just Another Sad Ol’ Song (Ayemaydah Records) nog niet een goede plaat. Daarvoor krijgen we teveel doorsnee voor de kiezen van deze kleine zelfstandige uit Texas. White valt terug op het soort new country waarmee meer…

Vier vrienden op highschool in Cincinnati, Ohio, besluiten een bandje te beginnen. Tegen de verveling. Om indruk te maken op meisjes. Om al die bekende redenen. Het is een verhaal als zoveel andere. Zo begon het voor Alone At 3AM. De rock-‘n-roll op Midnight Mess (Suburban Records) past nog altijd bij dat verhaal, ook al is de bezetting inmiddels gewijzigd. Het is muziek die valt of staat met de juiste drive. Op nummers als Watching Trains en Burn The Town blijkt dat het hier menens is. Ooit springen ze op die trein, op reis naar een meer…

Buddy Miller en Jim Lauderdale gaan in de traditional The Train That Carried My Gal From Town op de rockabillytoer, maar breken die valse start snel af om over te gaan op ouderwetse country middels een fiddle die op de voorgrond treedt. Aan het eind van het liedje blaast een steelgitaar een laatste groet van de trein. Buddy & Jim (New West/Rough Trade) is een album van twee door collega’s hooggewaardeerde veteranen die zich buigen over de traditie van het countryduet. Op It Hurts Me is Jim Lauderdale voor Buddy Miller wat Emmylou Harris ooit meer…

Er is helemaal niets opgepoetst aan de bonkige rootsrock van AJ Downing op Good Day (Charkansas Records). De in Austin, Texas, neergestreken kerel ziet er uit als een automonteur uit de jaren zeventig die voor een dansavond zijn meest flashy overhemd uit de kast heeft getrokken. Downing zingt zijn liedjes met een knauwende stem. Veel variatie in tempo of toonhoogte is er niet. Hij gaat rechtdoor over een highway die wordt bevolkt door lieden als James McMurtry, Nathan Bell en Ronny Elliott. Moeizaam rollend blijkbaar, getuige My Wagon meer…

De eerste twee nummers op Where We Come Apart (eigen beheer) van de uit Portland, Oregon, afkomstige formatie Northeast Northwest worden vooral bijeen gehouden door de vocale capriolen van Phoebe Spier. Na die folkpop tapt de band op Empty Road uit een heel ander vaatje. Zach Dunham trekt naar het soort westcoastrock dat door een band als Dawes weer in zwang is geraakt en dat is toch een ander geluid. Op het daarop volgende Cold Brother brengt Spier ons trouwens naar de tijden van Jefferson Airplane, maar dan zonder meer…

Bij de naam Anton Kellner & the Lone Stars denk je mischien aan een een band uit de Lone Star State, Texas, die vette rootsrock maakt. Mis, tweemaal mis. Anton Kellner en de zijnen komen niet uit Texas en ze maken muziek die te omschrijven is als indie goes altcountry (denk aan een strakke versie van Deathcab For Cutie). De invloed van  The Lone Stars op de mini-elpee Sequences moet ook niet overdreven worden. Het blijft bij wat drumpartijen,, een beetje aanvullende gitaarpartijen en viool. Het overgrote deel van het geluid wordt toch meer…

In eerste instantie vraag je je nog af of die titel Rust Belt Never Sleeps (eigen beheer) origineel is of juist heel flauw. De verwijzing naar Rust Never Sleeps van Neil Young & Crazy Horse is duidelijk, maar wat weet 40 Stitches Later zelf te brengen? Hou het er maar op dat het een uitstekende titel is voor een schitterende conceptplaat over de barre economische tijden in de Amerikaanse staat Michigan. De gevolgen voor de arbeiders van de auto- en staalindustrie staan centraal op tien ijzersterke nummers. Ondanks alle werkloosheid en ellende straalt meer…

Het nieuwste album Where Are The Bodies Buried? (eigen beheer) van Steve Mednick krijgt op de achterkant van het hoesje de toevoeging Problems In Democracy – Volume III mee. De rootsrock van de singer-songwriter uit de Amerikaanse staat Connecticut heeft de gedrevenheid van een politiek activist. Het verklaart ook de ongekend hoge productie van de man. Ongeveer een jaar geleden bespraken we hier het sociaal bewogen Immigrants …And Other Americans waarin hij forse kritiek spuide op de Verenigde Staten. Dat meer…

Op Better World Coming – Lowlands & Friends Play Woody hielden de Italianen het akoestisch. Beyond (eigen beheer) gaat veel verder. Het is niet zomaar een leuke elektrische rootsplaat van Lowlands, nee, het is een uiterst krachtig en avontuurlijk album. Ze vliegen werkelijk uit de startblokken op Angel Visions. Bijna als The Damned goes altcountry! Met een orgeltje als een tandartsboortje. De invloed van Green On Red kun je dan ook wel raden. Ook op Hail Hail gaat de band er vol tegenaan, maar dan meer als een Springsteen. Het met meer…

Het is knap hoe de jonge Rich Mahan de stijl van de outlaws in de eerste helft van de jaren zeventig weet te benaderen op zijn debuut Blame Bobby Bare (Snortin’ Horse Records). Lekker laconiek. Lekker losjes. En met een goeie scheut soul, het belangrijkste ingrediënt van lekkere muziek. Soul op een manier zoals Doug Sahm het had. Diens invloed doet zich het duidelijkst gelden op Tequila Y Mota, heerlijk aangezet met accordeon en trompet. Vanzelfsprekend is het liedje een knipoog naar de hit Tequila Sheila van Bobby Bare. Dat was een meer…

Hoe het titelloze album van Angel Snow tot stand is gekomen, is wel een bijzonder verhaal. De in Nashville woonachtige Snow ontmoette Alison Krauss bij een gemeenschappelijke vriend en gaf haar toen haar debuut-cd. Krauss belde de volgende dag terug en bracht haar in contact met haar broer Victor. Het bleek een gouden greep. De teksten van Snow pasten wonderbaarlijk goed bij de muziek van Victor Krauss. Het eerste produkt van hun samenwerking, het nummer Lie Awake, kwam terecht op het grammy-winnende album meer…