Denk dat ik er nu wel bijna uit ben. Na maandenlang luisteren concludeer ik dat dit mogelijk mijn plaat van het jaar wordt: The Graceless Age (Bucketful of Brains) van John Murry. Murry kent u misschien van zijn samenwerking met Bob Frank. Tezamen maakten zijn 2 zeer interessante cd’s, maar dit solowerk van Murry is minimaal van even grote klasse. Vier jaar deed Murry erover, met produktionele hulp van de inmiddels overleden Tim Mooney. Vier jaar omdat zijn drugsverslaving hem in de weg stond en omdat hij bleef schaven tot alles meer…

De Amerikaanse singer-songwriter Sean Rowe treedt veelvuldig op in luidruchtige bars en soms zwerft hij maanden door de wouden van de staat New York op zoek naar inspiratie. Met zijn machtige bariton houdt hij er de wilde beesten op veilige afstand. Dronken bezoekers bij zijn optredens overstemt hij met gemak. Hij hoeft zijn mond maar open te doen of Tom Waits vlucht een donkere steeg in en verstopt zich achter de vuilnisbakken. Zijn stem is donker als een ondoordringbaar bos. Op het meesterlijke The Salesman And The Shark (Anti-/Konkurrent) zorgen meer…

Met Easy Riders Van De Peel beschrijft Ad van Meurs de brommercultuur uit de tijd dat hij nog op de middelbare school zat. Het is zo’n nummer dat op bijval kan rekenen van wat oudere jongeren in het publiek, zoals bleek tijdens de Nederlandse tournee van John Fullbright. Diens ontdekker Van Meurs verzorgde daar het voorprogramma. Bij zo’n nummer over de brommerjeugd past inderdaad de Nederlandse taal waarvoor gekozen is op En Soms (Continental Europe/Munich). Op het merendeel van de liedjes wringt er echter iets. Het is meer…

De Canadese band The Skydiggers bestaat al ruim twintig jaar. Een overzicht van het werk uit het verleden staat op de compilatie The Truth About Us – A Twenty Year Retrospective (Blue Rose/Sonic Rendezvous) dat gelijktijdig met het nieuwe album Northern Shore (Blue Rose/Sonic Rendezvous) is verschenen. De verzamelaar is met 76 minuten speelduur (22 nummers) tot de rand gevuld. Daarnaast is ook nog eens een dvd bijgevoegd. De band die ook Andrew Cash in de gelederen had, heeft nooit de bekendheid verworven van landgenoten als Cowboy Junkies of Blue Rodeo. Althans niet in Europa en daar tracht het Duitse label nu verandering in te brengen. The Byrds zijn duidelijk een startpunt geweest voor The Skydiggers, die ook graag een fijn stukje samenzang laten horen. Doordat ze uit een ander tijdperk komen, klinkt het als vanzelf toch net iets moderner. Eigenlijk meer…

Alsof The Posies op het podium staan en de stroom is uitgevallen, zo ongeveer klinkt Red Clover Ghost. Clint en Gibb Cockrum hebben namelijk net zulke hoge stemmen als Jon Auer en Ken Stringfellow. Het titelloze Red Clover Ghost (Good Soil Records) is het aparte debuut van deze broers uit de bergen van de Amerikaanse staat Maryland, die trouwens onlangs naar Virginia Beach in Virginia trokken omdat ze daar elk een baan vonden. Laat ze vooral ook doorgaan met dit uiterst interessante project. Red Clover Ghost betekent prachtige samenzang, hoe kan het meer…

Er zijn een aantal redenen waarom een plaat op deze site een waardering van 3 sterren kan krijgen: 1)´t is een leuke plaat, maar verder niet zo heel bijzonder, 2)´t is een bijzonder project maar de uitvoering is niet helemaal geslaagd of 3)´t is een plaat waarop de oninteressante nummers in evenwicht zijn met het aantal wel interessante nummers. Songs For The Coming Home (eigen beheer) van de Welshe singer-songwriter Martyn Joseph valt in die laatste categorie. Joseph maakt een soort Keltische Americana, waar je meer…

Zei iemand hier laatst niet dat de mooie releases je om de oren vliegen? Nou, ik kan er niks aan doen, maar ik heb er weer eentje die een greep naar de portemonnaie rechtvaardigt. Moet je wel van een beetje stevige altcountry houden. Catch The Presidents is het tweede album van Doc Daily & Magnolia Devil, een sextet uit Muscle Shoals, Alabama. Ze maken een soort zuidelijke countryfolkrock die niet zo zeer hard, maar bij tijd en wijlen wel lekker stevig neergezet wordt. Banjo, fiddle en steelgitaar zorgen voor aangename accenten maar meer…

Zo’n geweldige tekstuele vondst als If I Said You Had A Beautiful Body Would You Hold It Against Me staat er niet op Driven Back (eigen beheer) van Jesse & Noah, de zonen van een van The Bellamy Brothers. Nou is het ook maar de vraag of er lezers zitten te wachten op dat soort zwijmelpop. Zo erg is het dus niet dat deze broers Bellamy een andere route uitstippelen. Jesse schrijft (en zingt) de overigens wel degelijk behoorlijk catchy nummers en Noah (achtergrondzang) vervult de rol van multi-instrumentalist. Jesse heeft een goede soulstem, wat meer…

The Civil Wars zijn in oorlog en het is maar de vraag of we daar nog iets van kunnen verwachten. Geen nood, want hier zijn The Parlor Soldiers. When The Dust Settles (eigen beheer) is een harmonieus debuut van Alex Culbreth en Karen Jonas. Het duo uit Fredericksburg, Virginia, zet moeiteloos de lange traditie van countryduetten voort. Op Crazy knipogen ze naar Johnny Cash en June Carter met een lekker ouderwetse sound. Op Long Gone is sprake van tamelijk elementaire rockabilly, met dank aan derde soldaat Dan Dutton die op meer…

Women & Work (Ato Records/Loose/Munich) is het eerste album van Lucero dat in Europa verschijnt. Dat werd tijd ook, want dit is toch al de achtste release van deze band uit Memphis, Tennessee. De Amerikanen uit de hoofdstad van de rock-‘n-roll beschouwen deze plaat als een liefdesverklaring aan die stad. Sun, Stax, Elvis, Al Green, Alex Chilton; alle invloeden zijn door deze zes hardwerkende mannen samengebracht in een potente mix van rootsrock die je deze keer zou kunnen omschrijven als harde countrysoul. Ze hebben meer…

De stroom aan releases is echt niet bij te houden. Terwijl er alweer een nieuwe liveplaat ligt van Darrell Scott (met Tim O’Brien), is zijn Long Ride Home (Full Light Records/Proper/Rough Trade) hier nog niet eens besproken. Hoog tijd om dat alsnog te doen. Temeer omdat er zestien heel goede redenen voor zijn: 1. It Must Be Sunday, een liedje met piano en mondharmonica waarbij je zou wensen dat het elke dag zondag was; 2. Hopkinsville, getoonzet op een donkerbruine beat met veel steel en piano en op het eind zang die bijna gospel aanraakt; 3. Out meer…

Cam Penner’s To Build A Fire (Lucky Dice) begint statig. Een ander woord voor de blazersopening Mighty Damn Animator (So Long, Farewell) kan ik niet vinden. En de overgang naar piano met percussie in deze ouverture is ronduit schitterend. Daarna is het in het titelnummer meer back to business. De sympathieke Canadese baardman Penner en zijn begeleider John Wood toveren ons goudeerlijke ruwe en intense folk voor. Soms in klein gehouden akoestische porchsongs, maar even zo vaak ook in meer…

De Schotse singer-songwriter Rachel Sermanni deed het voorprogramma voor artiesten als Elvis Costello en Ron Sexsmith. Binnenkort moet ze op eigen naam de zalen zien te veroveren tijdens een tournee door Nederland. De verzorgde folkpop van Under Mountains (Dying Giraffe Records/V2) vormt alvast een aanbeveling om zo’n concert te bezoeken. Sermanni maakt muziek die past bij een huiselijke sfeer in de donkere dagen van het jaar. Haar lieflijke luisterliedjes worden pakkend door een onderstroom vol melancholie. Licht atmosferisch meer…

Home Sweet Home (eigen beheer) blijkt niet ergens in een van de zuidelijke staten van Amerika te zijn, wat je uit het tafereel op de hoesfoto zou kunnen opmaken. Ook niet in Oklahoma trouwens, waar de muziekscene zichzelf omschrijft als red dirt music. Tsja, die bosjes van die foto kun je natuurlijk overal aantreffen. Maar om daar een bankstel in te zetten, dat zie je toch vooral in Amerika. Meestal gaat het dan om schimmelende exemplaren met kapotte veren en gaten in de stof, maar The Red Dirt Skinners zitten op een bankje dat er nog best wezen mag. Ze meer…

Het is tekenend dat Troubadour Kings op de hoes van Heartache Town (Ride Records) een foto van een kaal landschap hebben gezet. Immers, de leegte is wat er overblijft na een verbroken relatie. Johnny Ray en Jimmy James trekken van de westkust van de Verenigde Staten naar de oostkust en weerom. Om liedjes te zingen over de souvenirs van die verloren liefdes. Zodat de bandnaam met losse letters kleeft aan een oude reclame-uiting van Frontier waar slechts de naam van de locatie in neonletters zal oplichten. Hopelijk schijnt er voldoende meer…

De vocalen van Will Johnson hangen als struikgewas over de liedjes op Scorpion (Labelman/Bertus). Zijn stem is dichtbij, maar het is moeilijk te ontdekken of de luisteraar wordt uitgenodigd. Misschien blijven deze musici liever in hun eigen wereldje zoeken naar fraaie klankbeelden die ze liever niet willen ontwarren voor het grote publiek. Immers, het is goed zo. In de ochtenduren schreef Johnson de liedjes en in de middag en avond werden die verder uitgewerkt. Dat gebeurde in Denton, Texas, met maatje Matt Pence van Centro-Matic en meer…

Neil Young is een fan van Robert Morgan Fisher om zijn anti-oorlogsliederen zoals Waving The Flag. Het staat op Notes For A Novel (Imperative Records). Samen met Julie Christensen, de ex van Chris D. en wellicht nog bekend van Divine Horsemen, ageert hij tegen het misbruik van de Amerikaanse vlag na de aanslagen op 9/11. They had cute slogans, like: These colors do not run … / But what they really wanted was our daughters and our sons / To plant that flag in some foreign glory hole / So they could justify the elections that they stole. Het nummer meer…

Ryan Adams is nog niet dood (hoewel hij sedert Heartbreaker geen enkel echt goed album meer heeft gemaakt), maar zijn opvolgers staan al klaar. John Fullbright, Caleb Groh en Andrew Combs bij voorbeeld. Laatstgenoemde debuteert (na een eerder verschenen EP) met Worried Man en, by jove, dat doet hij goed, zeg. Op zijn website noemt hij zelf Townes Van Zandt als zijn grote voorbeeld en dat is ook, voor de Texaan die Combs is, niet zo vreemd natuurlijk. Inmiddels is deze singer-songwriter naar Nashville verhuisd en daar heeft hij flink aan zijn meer…

Schreef ik twee jaar geleden in de recensie van de debuutplaat van Sleepwater dat zij nog niet over een website beschikten, zanger/gitarist Ad Opstals mailde mij onlangs dat die website er nu toch echt is. Kennelijk breken de moderne tijden toch ook aan voor de ouderwetse countryrockers uit Rosmalen, want de mannen zijn, zo laten de foto’s van de band zien, de twintig jaar royaal gepasseerd – en dat is een understatement. Het neemt ze des te meer voor mij in: ik houd van afgetrapte cowboylaarzen, ruitbloezen en grijze baardjes, jawel. De muziek meer…

De zingende grafzerk Mark Eitzel zou eindelijk weer eens een nieuwe plaat maken met American Music Club, maar dat pakte anders uit. Terwijl de zanger werkte aan demo’s werd hij getroffen door een hartaanval. Nadat hij weer wat was opgeknapt besloot hij de demo’s toch maar te gebruiken voor een solo-cd. En sombermans had ook eens geluk. Een fan die net de loterij had gewonnen stak geld in het project. Zodat de vermaarde producer Sheldon Gomberg (Rickie Lee Jones, Ron Sexsmith) achter de knoppen zat bij de opnamen van Don’t Be A Stranger (Decor meer…

Funny is de derde plaat van Mark Lotterman, rocker te Mijnsheerenland. Rocker? Ik moet dat even nuanceren. Mark Lottermans muziek kent vele invloeden, maar je kunt niet zeggen dat het daarom een folkartiest is of een countryzanger. Wel hoor ik een zekere overtuiging, een meedogeloze drang, en dat associeer is het meest met een rockartiest. En ja, Lotterman maakt ook zeker rock. Maar dan het soort rock dat ook Johnny Dowd maakt. En dat is wellicht geen toeval want Lotterman maakte al eens deel uit van meer…

De buitengewoon productieve Jude Davison heeft het zich voor Head Bone Gumbo (Slipstream Records) ietwat makkelijker gemaakt. Dat mocht ook wel na de tour de force die de vorig jaar verschenen dubbelaar Outskirts Of Eden (zie recensie) was. Voor Head Bone Gumbo gebruikte Davison teksten van Blake Parker, een in 2007 overleden bevriende dichter. De Canadees zette muziek onder die teksten en speelde dat op gitaren, bas, mandoline, dobro, lapsteel, trombone, orgel, banjo, drums en percussie allemaal zelf in. Slechts voor meer…

Dat fijne Americana niet van ver hoeft te komen wisten we natuurlijk allang. Toch worden we hier niet vaak vergast op bijdragen uit België. Naar de reden daarvan kunnen we slechts gissen. The Seatsniffers, HT Roberts en Bruno Deneckere zijn een paar namen die bij me opkomen. De laatste twee zijn ook nauw betrokken bij de totstandkoming van Telephone Booth Hotel (eigen beheer) van Filip de Fleurquin. Beide spelen allerlei snaarinstrumenten en Roberts neemt bovendien de productie van de plaat in handen. De Fleurquin is een meer…

Iris DeMent maakte in de jaren negentig drie prachtige platen waarop ze diep in haar ziel liet kijken. Daarna was het op. De Amerikaanse countryzangeres kreeg geen tekst meer op papier. Ze probeerde het niet eens meer, maar besloot geduldig te wachten totdat de inspiratie terug zou komen. Het is nu zestien jaar later en DeMent heeft haar writer’s block overwonnen. Sing The Delta (Flariella/Munich) is het overtuigende bewijs. De liedjes zijn als vanouds zeer persoonlijk. Ze zingt over haar vader (If That Ain’t Love) en moeder (Mama Was Always Tellin’ Her Truth) en meer…

Smoke & Mirrors (Back 9 Records) van Bob Cheevers bevat twee cd’s waarvan eentje elektrisch met een band en eentje akoestisch met wisselende begeleiders. Erg veel maakt het niet uit. Cheevers schrijft verhalende nummers over het Amerika van toen en nu waarbij je aan zijn lippen hangt, of daar nu bas, drums en een elektrische gitaar bij te horen zijn, of alleen wat onversterkt snarenspul. Het onderscheid tussen de elektrische cd en het akoestische plaatje is overigens niet strikt. Smoke is met band, maar ook op Mirrors wordt er meer…

In de herfst is een bos toch wel op het mooist. Goeie tijd om met Sera Cahoone te dwalen in Deer Creek Canyon (Sub Pop/Konkurrent). Dat is niet alleen haar derde album, het is ook het gebied in Colorado waar de tegenwoordig in Portland, Oregon, woonachtige Cahoone opgroeide. Met haar stem zou ze zomaar kunnen scoren met meer algemene popmuziek. Iets zoals Sinead O’Connor bijvoorbeeld. Maar ook al heeft ze dat in zich, nergens kiest ze voor de dramatische aanpak die vast meer aandacht zou genereren. Die keuze zie je meer…

Haar volgende plaat is al grotendeels klaar. Daarvoor trok Shelby Earl niemand minder dan Damien Jurado aan als producer. Tijdens de opnamen van het debuut Burn The Boats (Local 638 Records) zat John Roderick achter de knoppen. Die kennen we van de formatie The Long Winters en hij heeft zeker iets van de koude stromen die om die band hangen meegenomen naar de studio. In die kou ontstaat helderheid waarop sprankelende popgolven kunnen ontstaan. Het mooist komt dat tot zijn recht op opener 22 (You’ve Got Me Undone) omdat op meer…

Natchez Trace van Kevin Bowe & the Okemah Prophets begint als een vrij traditionele altcountryplaat. Fallen Satellites is een midtempo toegankelijk nummer met huilende steelgitaar. En ook het tweede nummer doet nog niet vermoeden dat dit dit een hele fijne plaat wordt. Met In Too Deep, een prima uptempo liedje, wordt een trits ijzersterke nummers ingezet. Het daaropvolgende Power Trip is psychedelisch zoals ook Chuck Prophet dat kan. Dan wordt duidelijk dat Kevin Bowe de grens tussen alternatieve country, meer…

Sinds ik een gezinslid in het hoge noorden heb wonen, volg ik de Noorse Americanascene met meer aandacht. Als Ida Jenshus naar aanleiding van deze recensie hier zou doorbreken is het dus mede aan deze familiale omstandigheid te danken. Maar in de eerste plaats natuurlijk aan haar fenomenale talent. Someone To Love is Jenshus’ derde plaat. Voor de vorige twee ontving zij de Spellemannsprisen, zeg maar de Noorse Grammy, in de categorie country. Ten opzichte van deze vorige platen heeft de uit Trondheim afkomstige Jenshus weer een meer…