Met Driving Toward The Sun gaat Susan James met half dichtgeknepen ogen onderweg. Een cabriolet zal het wel zijn, want wat moet je met een dak in dat prachtige weer van Californië? Zonnige Californische countryrock staat er op Driving Toward The Sun (eigen beheer). De schaduwkanten vergeet de Amerikaanse niet. Haar melancholische liedjes over de liefde horen net zo goed bij het genre als het optimisme van de zonneschijn. James switcht trouwens graag van countryrock naar folkrock, zoals ze meer…

Het zal een glorieuze tijd zijn wanneer het werk gedaan is, zingen Tom Kell & Emiko Woods op Someday Soon. Ze hebben het niet over zomaar iets, het liedje gaat over het hiernamaals. Met het volste vertrouwen gaat het duo Glory Bound (eigen beheer). Wie niet tegen zoveel blijmoedige gospel kan, dient dit album links te laten liggen. Geen problemen met een liedje als My Hallelujah? Dan valt er heel wat te genieten. Kell en Woods passen in een lange rij van countryduo’s en gezien de spirituele inhoud zullen ze vooral verbondenheid voelen met meer…

Niet alles wat er schittert is van goud. Dit spreekwoord is bij uitstek van toepassing op Are We Rolling? (eigen beheer) van Esquela. Wat er dan schittert? Welnu, het feit dat deze tweede plaat van het zestal uit Bovina, New York, geproduceerd is door Eric ‘Roscoe’ Ambel. Dat is meestal wel een garantie voor kwaliteit. Verder heeft zangeres Rebecca Frame een heerlijke stem. Een rockstem met een flinke dosis soul. Dat schittert ook. En het album opent sterk met Free Beer en No Questions (waarvan het intro erg lijkt op dat van meer…

Zijn vorige album Talkin’ On A Bus kreeg in de recensie het predicaat verplichte aanschaf en zijn nieuwste verdient die hoogste loftuiting ook. State Theater (eigen beheer) van de Canadees J.R. Shore is wederom meesterlijk. Shore woont op de prairie van Alberta en leerde het vak in Amerika van mensen als Chip Taylor, Buddy Miller en Guy Clark. Zijn nummers zijn sterk verhalend en vol sociaal drama. Holler Like Hell speelt zich af in de gevangenis. In het in de eerste persoon gezongen liedje kijkt de gevangene naar een dun streepje licht dat valt op de begraafplaats en meer…

Goed nieuws voor degenen die vorig jaar zo enthousiast waren over The Mallett Brothers Band: er is een nieuw album uit! Land (eigen beheer) heet deze derde en ten opzichte van het eerdere werk is er niks veranderd. Dat juichen we toe want we zijn nog lang niet uitgekeken op het robuuste geluid van het sextet uit Maine. Land is geen conceptplaat, maar veel nummers hebben wel een relatie met het boerenleven: Farmer’s Tan, Piece Of Land, Little Bit Of Mud (over modderraces). Toch moeten we deze Mallett Brothers Band niet als de meer…

Als je vroeger naast de familie Borger op de camping stond was je een geluksvogel. Dat kan niet anders. Tenzij je een rustzoeker was. Want de twee jongens Jesse en Johan speelden gitaar en vader Jan sr toetsen (o.a. bij Elly en Rikkert). En dan was daar dat meisje, Mariecke, met die onwaarschijnlijk mooie stem. Speelde trouwens ook gitaar en toetsen. Dat moet ’s avonds om het kampvuur genieten zijn geweest. Spoel de film nu weer jaren vooruit: de uit Ermelo afkomstige Mariecke Borger is, na Johan, de tweede telg die met een meer…

Wie herinnert zich Stillhouse nog? De band met leden van Chatham County Line en Tift Merritt’s band die in 2005 zo indrukwekkend debuteerde met Through The Winter? Wel, van die band is eindelijk een tweede album verschenen, The Great Reprise (eigen beheer). Een mooi, ingetogen, album. Eentje die pas na een paar draaibeurten haar schoonheid ten volle prijsgeeft. Geen liedjes namelijk die vanaf het eerste ogenblik overtuigen. Het gaat langzamer, maar dat zijn vaak de beste, degenen die het langst meegaan. Natuurlijk is er die meer…

Veel te lang blijven liggen, dit uitstekende Miles Of Nowhere (Ride Records) van Dave Hardin. Het heeft namelijk alles wat je mag verwachten van een rootsalbum. Hardin schrijft verhalende nummers over de onderlaag van de Amerikaanse maatschappij en hij doet dat met inlevingsvermogen en empathie. Take Her ‘Way gaat over een prostituee die dood werd aangetroffen in een motel. Hardin las een bericht in de krant en besloot de menselijke kant van zo’n verhaal te belichten. Die vrouw was namelijk niet alleen maar prostituee. Ze was ook meer…

Dave Armo verdient zijn geld als advocaat, in zijn vrije tijd maakt hij liedjes. Poets On The Wall (eigen beheer) is zijn derde album. De musicus uit Californië heeft een stem die me zeer bevalt. Elke draaibeurt denk ik aan twee andere artiesten en wel onze eigen Lucky Fonz III en Dan Stuart. Derhalve mag duidelijk zijn dat de zang van Armo in technisch opzicht verre van perfect is, maar zoals zo vaak verschaft het hem juist eigenheid. Bijna alle instrumenten werden bespeeld door Armo en zijn producer Jeff Rolka. Vooral de fraaie toetsenpartijen vallen op. Ook de  meer…

Al bijna vijftig jaar maakt Graham Gouldman popmuziek. Voordat hij succesvol was als bandlid van 10cc, schreef hij al hits voor Yardbirds (For Your Love), Hollies (Bus Stop) en Herman’s Hermits (No Milk Today). Op Love And Work (Rosala Records/Bertus) blikt hij terug op zijn loopbaan. Het album vangt aan met The Halls Of Rock ‘N’ Roll waarin hij een wandeling maakt over Abbey Road. Daylight gaat over de in 2011 overleden Andrew Gold, met wie Gouldman in de jaren tachtig Wax vormde. In die band deelden de Brit Gouldman en de Amerikaan Gold een meer…

Zijn we hier eigenlijk nog wel altcountry.nl, of ook altsoul.nl, altblues.nl of zelfs altfunk.nl als we het nieuwe album van JJ Grey & Mofro willen bespreken? Die vraag kun je je stellen bij This River (Alligator/V2), want het sextet uit Florida dat hier doorbrak met Lochloosa (uit 2004) mengt tegenwoordig zo veel blazersmuziek in haar krachtige mix van zuidelijke rock dat van alternatieve country of zelfs van americana eigenlijk geen sprake meer is. Met een beetje goede wil zou je de twee wat langzamere nummers, meer…

Met een aantal ep’s had de Texaan Ronnie Fauss al naam gemaakt, I Am The Man You Know I’m Not (Normaltown) is zijn eerste volwaardige album. De altcountry van deze man zwabbert een beetje en dat vinden we altijd buitengewoon plezierig. Een autorit waarbij af en toe het stof van de berm opwaait is nu eenmaal spannender dan een tocht die alleen maar over glad asfalt gaat. Op I Don’t See You benadert Fauss met zijn band de sfeer en energie van Slobberbone. Verder zijn Steve Earle en Gram Parsons voorbeelden voor de met meer…

Shovels & Rope was de titel van een cd uit 2008 van Cary Ann Hearst en haar man Michael Trent die ik pas eind 2011 besprak. Diezelfde dag besteedde ik namelijk aandacht aan Lions And Lambs, een nieuwe plaat van Hearst waarop Trent ook weer aanwezig was. Ik schreef toen dat 2012 best eens het jaar van Shovels & Rope zou kunnen worden. De twee zouden die cd-titel als artiestennaam gaan voeren en er zou dat jaar een nieuw album van ze verschijnen. Dat album kwam er. Die nieuwe plaat van Shovels & Rope heet O’ Be Joyful (Dualtone) en werd meer…

Strikt genomen is de muziek van at the close of every day natuurlijk geen alternatieve country of americana. Maar het leunt er wel tegenaan. Sterker nog, voor het werk van dit Nederlandse duo, bestaande uit Axel Kabboord (gitaar) en Minco Eggersman (zang en drums, we bespraken zijn soloplaat Hamden By Me trouwens hier) werd de benaming hollandia bedacht, oftewel de Nederlandse versie van americana. Je moet dan wel aan de americana van de Red House Painters en aanverwante bands denken. Trage gitaarfolkrock met enigszins meer…

Het in het begeleidende schrijven bij deze cd als indierock omschreven Varnaline heb ik altijd gezien als een slowcorevariant van altcountry. Anders Parker was de voorman van die band. Het in 2001 verschenen Songs In A Northern Key van Varnaline werd twee jaar later zelfs opnieuw uitgebracht in dezelfde hoes als een album van Anders Parker. Op zijn latere soloplaten zong Kendall Meade mee en van de twee samen verschijnt nu Wild Chorus (Nine Mile Records/Sonic Rendezvous). Als Anders & Kendall de sfeer brengen van Mazzy Star is dat meer…

Je hebt soulmuziek van de complete overgave en liters zweet. En je hebt soul die lekker loom is. Sudderend op een laag vuurtje. Zulke muziek maakt Garrett Lebeau. Rise To The Grind (Music Road Records/Munich) is zijn prachtige debuut. Als zanger doet hij wisselend denken aan Van Morrison, Aaron Neville en Al Green. De Amerikaan heeft niet alleen een geweldige stem, ook als gitarist overtuigt hij. Zijn trefzekere noten schiet hij als pijltjes van een boog. Altijd uiterst beheerst. De ritmesectie is al net zo doeltreffend. Over dat alles druipen meer…

Het begint zo veelbelovend. Wyoming, No More Gold en Ashes To Wildflowers zijn de leuke liedjes waarmee Tarantula Arms (Waterbug) van Jenn Rawling & Basho Parks opent. Maar vanaf track 4 slaat de verveling toe bij beluistering van dit album van het uit Portland afkomstige duo (zij: zang en gitaar en hij: violen en aanvullende zang). De folkliedjes trekken allemaal in zo’n beetje hetzelfde tempo (met uitzondering van Dead Leg) voorbij zonder dat er sprake is van enige opvallende momenten. Nu en dan neigt het een beetje naar country maar dat maakt het meer…

Bij beluistering van Runaway Freeway Blues (eigen beheer) van The Black Lillies dringt zich opeens de vraag aan mij op: wat verwacht ik eigenlijk van een nieuw album? Wil ik vermaakt worden? Of wil ik geraakt worden? Dat laatste gebeurt nauwelijks bij deze derde van deze groep uit Knoxville, Tennessee. In het eerste slagen zij echter glansrijk. Runaway Freeway Blues staat vol met toegankelijke countryliedjes. Niet alternatief dus? Nou ja, het is maar wat je alternatief noemt. Ze zijn net zo alternatief als Jimmy Lauderdale of meer…

Allemachtig wat is dit Cannot Feel At Home In This World Anymore (Red Top) een overheerlijk plaatje. En in weerwil van de titel absoluut niet depressief, nee het is eerder optimistisch van aard. Dat heeft alles te maken met de fraaie samenzang van Rambling Nicholas Heron. Het gaat hier om een persoon, maar net zo goed ook om een band. Samen met Anders Grahn (zang, bas; was onlangs nog te zien op de Rhythm & Blues Night in Groningen aan de zijde van Daniel Norgren), Anders Goransson (toetsen, zang), Peter Gustavsson (drums) en Daniel meer…

Ruim acht minuten klokt het eerste nummer op Enjoy The Company (New West/Rough Trade), het vierde album van The Whigs. Het door John Agnello in een oude kerk te Woodstock geproduceerde werkstuk biedt een staalkaart aan uiteenlopende stijlen van rock. Een van de nummers heet Rock And Roll Forever, maar zonder die titel was die bevlogenheid ook wel duidelijk geworden. Lijkt overigens vooral op Nirvana, dat liedje. Dat eerste lange nummer getiteld Staying Alive laat zo’n nogal bijzondere combinatie horen. De gitaren beginnen als meer…

Ruim tien jaar na haar eerste soloplaat Cut Yourself A Switch komt Catherine Irwin met Little Heater (Thrill Jockey/Konkurrent). Voor wie haar vergeten was, Irwin is naast Janet Beveridge Bean een van de twee frontvrouwen van Freakwater. Die band bestaat nog steeds, maar nieuw materiaal is er niet meer verschenen sinds het in 2005 uitgebrachte Thinking Of You. Op de website van de groep staat dat ze in januari van dit jaar weer hebben getoerd. En in juli gaat de band uit Kentucky naar het schijnt een samenwerking aan meer…

Voor het uitkomen van The Why And The What For had ik nog nooit van Semi-Twang gehoord. Terwijl de band toch al in 1985 werd opgericht. Vrij snel daarna tekenden ze een contract voor maar liefst 7 albums met Warner Brothers. Het werd er uiteindelijk maar één: Salty Tears, en daarmee werden toendertijd geen potten gebroken. Vervolgens gebeurde er lange tijd niets. Ja, de diverse leden van de band hadden allerlei andere projecten waarmee ze in hun levensonderhoud voorzagen. Maar in 2011 bundelden ze de krachten meer…

Over Love And War (2009) en Bound For Glory (2010) van Jacob Jones schreven we hier dat we te maken hadden met twee voortreffelijke platen van alweer een nieuwe held. Die eerste plaat stond vol droge rootsrock, terwijl de opvolger contemplatiever van aard was. Op zijn nieuwste album Good Timin’ In Waynetown (Electric Western Records) verkent de artiest uit Nashville een iets ander terrein. Rhythm & blues is deze keer de inspiratiebron zoals direct duidelijk wordt op het sterk door New Orleans beïnvloede Now That I Found You. En meer…

Dat Poco nog eens terug zou komen om de uitgelaten sfeer van het formidabele debuut Pickin’ Up The Pieces uit 1969 te reproduceren, wie had dat gedacht? De band doet het op All Fired Up (Blue Rose/Sonic Rendezvous). Dat titelnummer waarmee de plaat begint, is een heerlijk nummertje voor rond het kampvuur. En nee, het is niet een zielig zeurnummer, maar juist een lekker rockertje waarop wild valt te dansen rond het vuur. Op Drink It In wordt soulful gezongen. Goed, het neigt een beetje naar mor, maar het staat ook niet ver van meer…

Alles wat Tony Fulgham doet, straalt kracht uit. Heeft te maken met de machtige strot van de Amerikaan uit Seattle. De bezieling spat er vanaf. A Better Place (eigen beheer) van zijn nieuwe band Jackrabbit is altcountry met een flinke stoot rock. Nadat zijn vorige band North Twin uiteen viel, duurde het even voordat Fulgham wist waarmee hij verder moest. Nadat hij drummer Aimee Zoe bij The Starlings aan het werk zag, bepaalde hij zijn nieuwe koers. Hij benaderde haar en daarmee was direct een bassist geregeld, want haar partner Moe Provencher zag meer…