Buddy Miller en Jim Lauderdale gaan in de traditional The Train That Carried My Gal From Town op de rockabillytoer, maar breken die valse start snel af om over te gaan op ouderwetse country middels een fiddle die op de voorgrond treedt. Aan het eind van het liedje blaast een steelgitaar een laatste groet van de trein. Buddy & Jim (New West/Rough Trade) is een album van twee door collega’s hooggewaardeerde veteranen die zich buigen over de traditie van het countryduet. Op It Hurts Me is Jim Lauderdale voor Buddy Miller wat Emmylou Harris ooit meer…

Er is helemaal niets opgepoetst aan de bonkige rootsrock van AJ Downing op Good Day (Charkansas Records). De in Austin, Texas, neergestreken kerel ziet er uit als een automonteur uit de jaren zeventig die voor een dansavond zijn meest flashy overhemd uit de kast heeft getrokken. Downing zingt zijn liedjes met een knauwende stem. Veel variatie in tempo of toonhoogte is er niet. Hij gaat rechtdoor over een highway die wordt bevolkt door lieden als James McMurtry, Nathan Bell en Ronny Elliott. Moeizaam rollend blijkbaar, getuige My Wagon meer…

De eerste twee nummers op Where We Come Apart (eigen beheer) van de uit Portland, Oregon, afkomstige formatie Northeast Northwest worden vooral bijeen gehouden door de vocale capriolen van Phoebe Spier. Na die folkpop tapt de band op Empty Road uit een heel ander vaatje. Zach Dunham trekt naar het soort westcoastrock dat door een band als Dawes weer in zwang is geraakt en dat is toch een ander geluid. Op het daarop volgende Cold Brother brengt Spier ons trouwens naar de tijden van Jefferson Airplane, maar dan zonder meer…

Bij de naam Anton Kellner & the Lone Stars denk je mischien aan een een band uit de Lone Star State, Texas, die vette rootsrock maakt. Mis, tweemaal mis. Anton Kellner en de zijnen komen niet uit Texas en ze maken muziek die te omschrijven is als indie goes altcountry (denk aan een strakke versie van Deathcab For Cutie). De invloed van  The Lone Stars op de mini-elpee Sequences moet ook niet overdreven worden. Het blijft bij wat drumpartijen,, een beetje aanvullende gitaarpartijen en viool. Het overgrote deel van het geluid wordt toch meer…

In eerste instantie vraag je je nog af of die titel Rust Belt Never Sleeps (eigen beheer) origineel is of juist heel flauw. De verwijzing naar Rust Never Sleeps van Neil Young & Crazy Horse is duidelijk, maar wat weet 40 Stitches Later zelf te brengen? Hou het er maar op dat het een uitstekende titel is voor een schitterende conceptplaat over de barre economische tijden in de Amerikaanse staat Michigan. De gevolgen voor de arbeiders van de auto- en staalindustrie staan centraal op tien ijzersterke nummers. Ondanks alle werkloosheid en ellende straalt meer…

Het nieuwste album Where Are The Bodies Buried? (eigen beheer) van Steve Mednick krijgt op de achterkant van het hoesje de toevoeging Problems In Democracy – Volume III mee. De rootsrock van de singer-songwriter uit de Amerikaanse staat Connecticut heeft de gedrevenheid van een politiek activist. Het verklaart ook de ongekend hoge productie van de man. Ongeveer een jaar geleden bespraken we hier het sociaal bewogen Immigrants …And Other Americans waarin hij forse kritiek spuide op de Verenigde Staten. Dat meer…

Op Better World Coming – Lowlands & Friends Play Woody hielden de Italianen het akoestisch. Beyond (eigen beheer) gaat veel verder. Het is niet zomaar een leuke elektrische rootsplaat van Lowlands, nee, het is een uiterst krachtig en avontuurlijk album. Ze vliegen werkelijk uit de startblokken op Angel Visions. Bijna als The Damned goes altcountry! Met een orgeltje als een tandartsboortje. De invloed van Green On Red kun je dan ook wel raden. Ook op Hail Hail gaat de band er vol tegenaan, maar dan meer als een Springsteen. Het met meer…

Het is knap hoe de jonge Rich Mahan de stijl van de outlaws in de eerste helft van de jaren zeventig weet te benaderen op zijn debuut Blame Bobby Bare (Snortin’ Horse Records). Lekker laconiek. Lekker losjes. En met een goeie scheut soul, het belangrijkste ingrediënt van lekkere muziek. Soul op een manier zoals Doug Sahm het had. Diens invloed doet zich het duidelijkst gelden op Tequila Y Mota, heerlijk aangezet met accordeon en trompet. Vanzelfsprekend is het liedje een knipoog naar de hit Tequila Sheila van Bobby Bare. Dat was een meer…

Hoe het titelloze album van Angel Snow tot stand is gekomen, is wel een bijzonder verhaal. De in Nashville woonachtige Snow ontmoette Alison Krauss bij een gemeenschappelijke vriend en gaf haar toen haar debuut-cd. Krauss belde de volgende dag terug en bracht haar in contact met haar broer Victor. Het bleek een gouden greep. De teksten van Snow pasten wonderbaarlijk goed bij de muziek van Victor Krauss. Het eerste produkt van hun samenwerking, het nummer Lie Awake, kwam terecht op het grammy-winnende album meer…

The Horse Company maakt zich op de derde cd Calypso (Goomah/Excelsior/V2) los van elke beteugeling. De band uit Zwolle die in 2007 debuteerde met een sterke altcountryplaat draaft in volledige artistieke vrijheid naar nieuwe uitkijkpunten. Het is een vergelijkbare route die een band als Wilco heeft afgelegd. De fraaie samenzang van de broers Arjen en Vincent Hilberdink (beiden gitaar) maakt zich lichtjes los van de bodem van de ritmetandem Jeroen Hobert (drums) en Arjan Pronk (bas). Dat de band voor de gelegenheid is versterkt met toetsenist meer…

Oude mannen die zingen over de naderende dood, het lijkt wel een trend. Johnny Cash deed het en Kris Kristofferson doet het hem na. Zijn vorige cd kreeg de veelzeggende titel Closer To The Bone en zijn nieuwe heet Feeling Mortal (KK Records/New West/Rough Trade). De 76-jarige Kristofferson is het songschrijven nog niet verleerd. Hij kijkt in de spiegel en ziet iemand die de afdaling heeft ingezet. Het beeld dat hij schetst van de dood als de zon die ondergaat in de zee is mooi. De artiest toont zich dankbaar voor de kansen die hij heeft gekregen. Dat hij meer…

De binnenkant van het klaphoesje is uitgevoerd in hetzelfde blauw met witte stippen als het jurkje dat Carolyn Mark draagt op de cover van The Queen Of The Vancouver Island (Mint Records/Sonic Rendezvous). De verpakking van muziek, heel belangrijk als je het mij vraagt. Weliswaar nooit een factor van belang in de sterrenwaardering, maar toch… Het geeft een verzameling liedjes wel een meerwaarde. Net zoals het inleidende tekstje bij een nummer als Poor Farmers. De Canadees Kris Demeanor moest eens optreden tijdens meer…

The Desperate Promenade van The Beautiful Loser Society; hoe altcountry wilt u het hebben? Het is een en al ellende, lijkt het. Gelukkig kan dat niet gezegd worden van de muziek op de derde cd van deze band uit Colorado. Het zijn echter wel de geijkte onderwerpen die bezongen worden. A Bottle And A Bar Stool, nou dan weet je het wel. Verder een mooi liedje over Hank Williams, Hank’s Lament, da’s ook niet heel gek op een altcountry-cd. Verrassend is dat dus allemaal niet. En al helemaal niet voor degenen die ook meer…

De titel The Outsider (11/22 Records) past goed bij Randy Dean Whitt. Afgaande op zijn ingetogen stijl mag je aannemen dat de musicus uit High Falls, North Carolina, iemand is die graag een beetje op de achtergrond blijft. Wie nu onmiddellijk aanneemt dat dit een stukje is over een nogal saai album, die heeft het toch echt mis. Vanaf de eerste tonen van een steelgitaar wordt duidelijk dat hier om de hoek schoonheid glinstert. Als de steel van Nathan Golub dan gezelschap krijgt van een cello (Sarah Glasco) is de eerste beloning al daar. Sleep With meer…

Zit er dan helemaal niemand te wachten op nog een keertje James Gang Rides Again? Je zou het bijna denken. Hoezo? Nou, het blijft namelijk nogal stil rond Dig. Sow. Love. Grow. (Alive Records/Sonic Rendezvous) van Buffalo Killers. En dat is eigenlijk gewoon James Gang Rides Again rides again. Je zou toch echt mogen verwachten dat deze vierde plaat van het trio uit Cincinnati, Ohio, opgepikt zou worden door liefhebbers van ouderwetse harde rock. Om de zang bijvoorbeeld, want die is net zo geknepen hoog als Joe Walsh destijds. Maar ook meer…

Mijn eerste recensie van 2013 betreft een plaat van vorig jaar, uit het midden van het vorige jaar zelfs. Een plaat, Can I Sit Here And Absorb (Crane Lake), die we over het hoofd hadden gezien maar die via een tip van een lezer toch de burelen van Altcountry.nl bereikte. Gelukkig maar, want we zijn erg blij met dit Nederlandse produkt. Verantwoordelijk voor dit werk met Westcoast(country)rock en powerpop is William Seen’s Transport Music, een band die bestaat uit Egbert van der Werff en Rene Monsma (beide ex-Travis),  meer…

Tsjonge, wat kan een hoes je op het verkeerde been zetten. Man zonder enige uitstraling met gitaar op betonnen trap, hmm. Ik dacht dat deze Sean O’Brien een of andere Ierse bluesartiest zou zijn. Komt ook door die naam natuurlijk. En daar had ik blijkbaar geen zin in, want ik liet Future Harvest (First Cold Press) maanden staan en dat doe ik zelden. Dus wat een verrassing toen ik eindelijk de moeite nam eens te luisteren. Want wat een knallende opener! Shadow Sharks is een heerlijke popmelodie op stevig fundament van een droge klappen uitdelende meer…

Ai, ai, ai, zingt Karen Choi op Gone, het eerste nummer van haar debuut Paper Birch (eigen beheer). Een mandoline en een fiddle voeren beurtelings de boventoon. Klinkt lang niet onaardig. Een beetje als Alela Diane misschien wel. Grassroots noemt de Amerikaanse haar muziek en dat sluit inderdaad aardig aan bij de belevingswereld van haar bekendere collega. Choi komt uit Lincoln, Nebraska, en woont tegenwoordig in St. Louis, Missouri. Ze heeft netjes haar opleiding afgemaakt en een gezinnetje gesticht voordat ze zich meer…

Gospel, ik heb er eerlijk gezegd weinig mee. Het was dan ook niet met groot enthousiasme dat ik de nieuwe cd van singer-songwriter Kevin Deal, die als gospel-americana werd aangekondigd, opzette. Ik weet dat religies zeer nuttig kunnen zijn, maar het bezingen van de band met een god mondt vaak uit in een soort bekeringsdrift. En dat stoort me. Als Deal dan een liedje als King Jesus (“who can say of the king/he died for me”) zingt, is mijn gedachte dan ook: “Prima dat je gelovig bent, maar meer…

Ze komen uit Chatham County, North Carolina, en spelen akoestische americana in een mix van zelfgeschreven nummers en covers. Eastern Tennessee (eigen beheer) is door de onbevangen aanpak een alleraardigst album van The Guilty Pleasures waarop bluegrass en old-time het startpunt vormen. Chris Stamey hielp bij de produktie. De vijf bandleden zijn John McNeal (gitaren, zang, mondharmonica), Greg Cordell (mandoline, fiddle, zang, gitaar), Meredith Nye (fiddle, zang), Tim Stambaugh (banjo, dobro, gitaar, zang) en Nat Smith (bas, zang). De meer…

Wat nu als je een punker bent, van Tom Waits houdt en wel eens wat meer wil dan recht voor z’n raap punk spelen? Dan zoek je wat gelijkgestemden, begint met hen een bandje en noemt dat Tin Horn Prayer, naar een zegswijze uit een nummer van Waits. Dat is wat Mike Herrera uit Denver althans deed. Tin Horn Prayer bestaat naast Herrera uit vijf andere enthousiaste musici en heeft net met Grapple The Rails (Paper + Plastick) een opvolger van het heerlijke Get Busy Dying uit 2010 uitgebracht. Laten we het maar folkpunk noemen, met hier en meer…

Dat we hier nooit eerder schreven over Session Americana is eigenlijk wel een beetje vreemd, want als er één groep is die, in elk geval op basis van haar naam, daarvoor in aanmerking komt is het dit gezelschap wel. Session Americana bestaat thans uit vijf muzikanten die hun sporen in de lokale scene van Boston al hadden verdiend voordat ze hun krachten in deze americanaband bundelden. Love and Dirt is al hun vierde of vijfde studioalbum (er zit een soort heruitgave tussen). Het is een heel afwisselend plaatje geworden. Americana waar meer…

Dat The Flatlanders tegenwoordig beschouwd worden als de aartsvaders van altcountry is op zijn minst opmerkelijk. Begin jaren zeventig vielen de Texanen Joe Ely, Butch Hancock en Jimmie Dale Gilmore namelijk vooral (niet) op door een totaal gebrek aan ambitie. Dat de eerste opnamen bijna veertig jaar zoek waren is tekenend voor de allesbehalve professionele houding. Met The Odessa Tapes (New West/Rough Trade) is een stukje Texaanse muziekgeschiedenis alsnog aan de vergetelheid ontrukt. De banden bleken in een kast te liggen bij meer…

Vorig jaar ontving ik van Joey + Rory de cd A Farmhouse Christmas. Nooit gedraaid. Pas onlangs ging het ding een keertje de cd-speler in. Niet in verband met de naderende kerst, maar omdat ik de laatste maanden met veel plezier heb geluisterd naar His And Hers (Sugar Hill/Vanguard). Dat is namelijk een heerlijk traditioneel album. Joey + Rory zingen allebei de helft van de nummers. Vooral als Joey zingt – dat is in dit geval de vrouw, het moet voor de duidelijkheid toch even vermeld worden omdat beide namen gebruikt worden voor meer…