Miljoenen platen zullen ze niet verkopen en dat weten ze zelf ook wel. De naam Million Sellers is niet meer dan een grap, want wie zit er nog op dit soort ouderwetse rockabilly te wachten? In Nashville in ieder geval niemand, zoveel is zeker. Het trio kreeg er geen poot aan de grond, daarover gaat het titelnummer van Music City USA And Other Ghost Stories (Wanda Records). Wisten ze van tevoren natuurlijk ook wel. Het maakt ze niet uit, daarvoor houden ze teveel van rockabilly. Of zoals ze het zelf noemen: Hillbilly Bop Rhythm & Blues. En ze meer…

Ongetwijfeld een artiest die zijn publiek iets te bieden heeft, deze Ben Caplan. Het Nederlandse label Cool Buzz zag hem in maart optreden op het vermaarde festival South by Southwest in Austin, Texas, en bood hem onmiddellijk een contract aan. Deze maand al staat hij op de podia in Nederland en ligt zijn debuut In The Time Of Great Remembering (Cool Buzz) in de winkels. Ben Caplan & the Casual Smokers brengen een mix van uitzinnige klezmer en dwarse folk. Heel bijzonder allemaal, toch verdient de 25-jarige Canadees er niet meer…

Een relatiebreuk is er de oorzaak van dat Jeff Litman zijn heil zocht in rock-’n-roll. Hij studeerde jazz en klassieke gitaar, maar om zijn liefdesverdriet te verwerken had hij een andere uitlaatklep nodig. Wat een geluk! De New Yorker heeft met Outside (eigen beheer) namelijk een geweldige plaat gemaakt. Zijn scherpe stem is gemaakt voor rock. Zijn krachtige uithalen doen regelmatig denken aan Elvis Costello. Het titelnummer zou bovendien door het rijke arrangement zo passen op Mighty Like A Rose. Litman doet echt alles goed. Hij schrijft meer…

Een dagboek uit de jaren 1880-1894 vormt de basis voor Sangamon Songs (Clyded Records) van Tom Irwin. De singer-songwriter vond het in een koekjestrommel die al die jaren ongeopend ergens in een kast had gestaan op de familieboerderij in Sangamon County in de Amerikaanse staat Illinois. Irwin beschikt over een warme stem die uitermate geschikt is voor de verhalende liedjes die hij brengt. Dit is al het negende album met eigen materiaal van Irwin en als deze plaat de maatstaf is voor zijn oeuvre dan meer…

Dwars door de drukke bedoening van een beatbox en nog veel meer heen blijven de eerste twee liedjes van Paul Brill op Breezy (Scarlet Shame Records) fier overeind. Een bijzondere singer-songwriter, deze New Yorker. Hij is in zijn liedjes altijd op zoek naar het experiment en moeilijk ergens in te delen. Zijn eerste releases lieten een gevoelige liedjessmid horen die nog duidelijk beïnvloed was door rootsmuziek. Gaandeweg heeft hij zich steeds verder verwijderd van altcountry, maar dat neemt niet weg dat het titelnummer een meer…

Er is niets gelogen aan de titel Deeper In The Well (Dixiefrog/Bertus) van de uit New York afkomstige Eric Bibb. Voor zijn nieuwste cd reisde hij af naar Louisiana, waar ooit Afrikaanse, Franse en Spaanse culturen aan land werden gebracht. In die smeltkroes zijn ook de invloeden uit de Caraïben en de Indiaanse cultuur nooit verdwenen. Bibb boort het allemaal aan met een groep musici met huidskleuren in alle tinten. De eigen composities, bewerkte traditionals en covers beginnen bij Bibb’s countryblues, waaraan zijn metgezellen meer…

Of No Expiration Date (Heyday Records) werkelijk geen houdbaarheidsdatum heeft, moet natuurlijk nog maar blijken. Maar als je bedenkt dat de garagerock van The Forty Nineteens dertig jaar geleden ook gemaakt had kunnen worden, dan hebben ze wellicht een punt. De groepsleden lopen al even mee. Zo is Mary’s Danish een voorloper van deze Amerikaanse band. Op deze door David Newton (Mighty Lemon Drops) geproduceerde plaat regeert de pop, die in diverse gedaanten tot ons komt. Zo is Not Forgotten catchy als Hoodoo Gurus en de meer…

De jaren tachtig waren vol holle bombast, maar zoals dat gaat was er ook een tegengeluid. Dat van de produkties waarin alles juist heel kaal werd gehouden. I’m Not The Road (eigen beheer) van de uit New York afkomstige band Whisperado is gemaakt volgens dat laatste principe. Waarbij tevens hoort dat je rock-’n-roll niet al te serieus moet benaderen. Dus begin je een plaat met Teenage Popstar Girl, waarin de sound nog dunner is dan wat daarna volgt op deze cd. Rank and File, Beat Happening, Big Dipper, zo maar wat meer…

Country en soul behandelen niet alleen dezelfde thematiek, er zijn meer overeenkomsten. De akkoordenreeksen zijn vrijwel identiek, om maar eens wat te noemen. Het maakt countrysoul tot een volstrekt natuurlijke stijl. Er is dan ook niets gekunstelds aan Nothing’s Gonna Change The Way You Feel About Me (Bloodshot/Bertus) waarop ook Justin Townes Earle zich overgeeft aan het genre. Wanneer is die heropleving van countrysoul eigenlijk begonnen? Met de verzamelplaten Country Got Soul? Nou ja, doet meer…

This Desert City (17 Degrees Recording) is een omschrijving voor Los Angeles, de stad waar Tom Kell al ruim dertig jaar actief is als singer-songwriter. Dertig jaar, eens even rekenen, Kell moet dus ergens begin jaren tachtig zijn neergestreken aan de westkust van Amerika. Net te laat om een graantje mee te pikken van de enorme populariteit van de Californische countryrock. Die muziekstroming was op dat moment door de punk immers afgedaan als totaal irrelevant. Niet voor Kell, zo blijkt. This Desert City wekt de indruk dat meer…

Michael Weston King en Lou Dalgleish vormen samen My Darling Clementine. Op How Do You Plead? (Drumfire Records) geven de twee zich over aan de klassieke kunst van het countryduet. Daarin draait het traditioneel vooral om de smartelijke kant van de liefde. Geen idee of de twee, die ook in het dagelijkse leven een stel vormen, hun eigen sores gebruiken voor de liedjes die ze schrijven. Wat wel erg duidelijk naar voren komt, is dat ze erg goed geluisterd hebben naar de grote voorbeelden. Johnny en June. George en Tammy. Gram en meer…

Dankzij Sound Of The South van Leo Blokhuis is er tegenwoordig wat meer aandacht voor countrysoul. De talloze kopers van deze cd-box en andere liefhebbers van het genre kunnen, nee moeten, ook The Pines (Naim Edge Records) van Phantom Limb aanschaffen. Deze weliswaar niet Amerikaanse, maar Engelse groep zet met hun nieuwe plaat immers de standaard neer voor de hedendaagse countrysoul. Een door Marc Ford (ex Black Crowes) geproduceerde en in Californië opgenomen Magistrale Plaat waarop de indrukwekkende stem meer…

Nellie Clay liet kort na de voltooiing van haar debuut Born Too Late (eigen beheer) een tatoeage zetten met de titel. Leuk voor haar (persoonlijk vind ik tatoeages trouwens af-schu-we-lijk, maar goed, dit geheel terzijde…), maar de vraag is natuurlijk of ze met dit album ook een onuitwisbare indruk maakt op de luisteraar. Als alle liedjes zo fraai waren als het titelnummer, dan was dat mogelijk geweest. Een smartelijk liedje met viool en drumwerk met spannende backbeat is het. Sweet Dreams Of You is lekker traag met pedal steel en het meer…

Om nu onverklaarbare redenen luisterde ik niet eerder naar de muziek van Otis Gibbs. “Je kunt niet alles luisteren”, hield ik mijzelf voor. Harder Than Hammered Hell (Wanamaker/Lucky Dice) bracht gelukkig verandering in die halsstarrige houding. Wat een prachtige plaat. Gibbs heeft een grofkorrelige stem die heerlijk contrasteert met de uiterst melodieuze liedjes die hij ten gehore brengt. Gibbs maakte deze plaat in een kleine bezetting, slechts wat gitaren (oa van producer Thomm Jutz), bas, drums en hier en meer…

Another album by Tom Gillam staat er onder de titel Rustic Beauty (Blue Rose/Sonic Rendezvous). Dat klinkt niet erg geïnspireerd. Laat het echter niet afschrikken, want Gillam heeft er wel degelijk zin in. Another album slaat wellicht meer op zijn hoge productiviteit, want tegelijkertijd met dit album is er ook nog een cd van het samenwerkingsverband US Rails waarvan Gillam deel uit maakt. De serieuze hartproblemen hebben de aan de oostkust opgegroeide en tegenwoordig vanuit Texas actieve artiest niet tot meer…

Vijf zangers. Vijf liedjesschrijvers. De Amerikanen Ben Arnold, Tom Gillam, Joseph Parsons, Scott Bricklin en Matt Muir hebben de krachten gebundeld in US Rails. Hun eigen loopbanen krijgen even wat minder aandacht. Waarom? Omdat ze geloven dat rock van de jaren zeventig tijdloos is. En samen willen ze dat bewijzen met nieuwe liedjes. Met dat gegeven zijn ze enthousiast aan de slag gegaan. Met zijn vijven zijn ze in staat om verschillende stromingen te belichten, zo blijkt op Southern Canon meer…

Toen Adam Shearer van groep Weinland in 2008 gevraagd werd een liedje te schrijven een cd ten behoeve van een begraafplaats , the Lone Fir Cemetary in Portland, vroeg hij Adam Selzer (Norfolk & Western, M. Ward) om hem daarbij te helpen. Het betreffende liedje, A House A Home, over twee zieke geliefden die elkaar na de dood tegenkomen betekende het begin van het samenwerkingsverband Alialujah Choir, waarbij ook Alia Farah (eveneens Weinland) betrokken raakte.  Op het naamloze debuut (eigen beheer) gaat meer…

Gelukkig zijn er woestijnen. Want zonder woestijnen geen woestijnrock. En allemachtig, wat kan woestijnrock de boel even lekker opruimen in het hoofd. Met gitaarsolo’s die nooit weer stoppen. Gitaren met de kracht van zandstralers. Gitaren als kronkelende slangen die een spoor trekken door het zand. Buried Treasures (Blue Rose/Sonic Rendezvouw) is het zoveelste album van Rich Hopkins and Luminarios. De man is een instituut. Al sinds eind jaren tachtig biedt hij meer…

‘To me, travel is the biggest influence’, is de vanzelfsprekende beginselverklaring van de archetypische troubadour. Dit zijn dan ook de woorden van John Statz, een singer-songwriter op drift, zwervend over de continenten. Hij debuteerde al in 2007, al merkte niemand dat, en Old Fashioned (Yer Bird) is nu zijn vijfde cd. Voor dit prachtige, bitterzoete singer-songwritersalbum bleef de nog jong ogende Statz relatief dicht bij zijn roots. In het hart van het Midwesten, in Iowa City, Iowa, nam hij met producer Bo Ramsey dit verbluffend mooie, maar vooral meer…

Na de jazzy grotestadsmuziek van Film Noir is The Stone (Deadbeet Records) van David Olney een thematische ep. De zes verhalende nummers (30 minuten) gaan over de glorie en de horror, de liefde en de haat, de schoonheid en het geweld, eigenlijk over alles wat het leven zoal te bieden heeft. Olney kijkt terug op de ruim 2000 jaar sinds de geboorte van Jezus. Met Jerusalem Tomorrow, Brays en Barabbas biedt The Stone nieuwe intepretaties van oude nummers. Het gaat over religieuze zaken, maar Olney is geen dominee. De Amerikaan meer…

Voor New Wild Everywhere (Nettwerk/Munich) trok de Canadese band Great Lake Swimmers voor het eerst naar een echte studio. De voorgaande vier albums kwamen tot stand op nogal ongebruikelijke plekken. Op deze nieuwe cd staat nog een nummer waarvoor dat geldt. The Great Exhale, overigens een van de hoogtepunten, werd opgenomen op het perron van een verlaten metrostation in Toronto. De band moest midden in de nacht wachten tot de treinen er niet meer reden. Maar voor de andere opnamen hoefde meer…

De fraaie harmoniezang van Winterpills verdient een groot publiek. En dat moet ook kunnen, gezien de populariteit van een enigszins vergelijkbare act als Fleet Foxes. All My Lovely Goners (Signature Sounds/Munich) is het vijfde album van de band uit de Amerikaanse staat Massachusetts. Met het liedje Fleur-De-Luce brengt Winterpills de lente middels een lap steel die steeltjes van bloemetjes laat groeien. Pure flower power. Dit soort softe psychedelica horen we niet zo vaak meer sinds de jaren zestig. We Turned Away is meer…

De nieuwe (derde) cd van Nels Andrews draagt de naam Scrimshaw (Lucky Dice). Dat is een Engelse term voor de zelfvlijtproducten die walvisjagers en andere zeelui in vroeger eeuwen tijdens hun lange reizen op zee maakten voor eigen gebruik, om de tijd mee te verdrijven of om een kleine bijverdienste te hebben (Wikipedia). En zoals deze zeelui heeft ook Andrews zitten schuren aan de liedjes op deze cd. Daar zitten echte pareltjes bij, zoals het openingsnummer Tridents, Barroom Bards en meer…

De liedjes van Lost, Stolen & Strayed (Saint Rose Records) werden door de Amerikaan B.C. Fitzpatrick op een dag opgenomen. Daarna werd aan de tracks met alleen zang en gitaar allerlei fijns toegevoegd. Geen overdaad, want de liedjes van Fitzpatrick blijven tamelijk kaal. De vijf musici kleedden de liedjes aan met bas, trombone, trompet, piano, accordeon, cello en wat percussie. De opnamen hebben soms de sfeer van een voorstelling in een vooroorlogs theatertje. Denk aan een Sufjan Stevens, maar dan zonder de meer…

The Coloradas benaderen bluegrass op dezelfde manier als Chatham County Line. Mooie liedjes met wat melancholie, waarbij het akoestische snarenspul lusjes toevoegt aan de melodie. Geen technisch gepiel en ook geen wilde uitbarstingen die tot een foutenfestival leiden. The Coloradas (Hometown Caravan/Sonic Rendezvous) is een nieuw project van Roy Davis en Bernie Nye. De twee mannen uit Portland, Maine, werken al langer samen. Voor het eerst houden ze het akoestisch. Met in totaal zeven leden werden de nummers in meer…

Zul je net zien; klaagde ik een maand geleden nog dat er tegenwoordig zo weinig alternatieve country uit Scandinavië komt, krijg ik gelijk een heerlijke plaat uit Noorwegen voorgeschoteld. Doghouse Rose (eiegen beheer) van de Noorse zangeres Benedicte Brænden, want daar gaat dit over, is een heel toegankelijke plaat met 12 lekker vet aangezette americananummers. Je zou het ook stevige countrypop met veel twangende gitaren (van Olav Torgeir Kopsland) kunnen noemen. De plaat is zo toegankelijk dat ik soms dacht met covers van meer…

I’m wanting you so bad / And I’m trying to be so good / I’m wanting you so bad / And you’re treating me so good. Ruim zes minuten tikken weg. Hadden ze hier in de Roxy vol dansende mensen maar ergens een rustig plekje met een fluwelen sofa, dan zouden we ons daar even kunnen terugtrekken, zingt Walter Parks. Het erotisch geladen So Bad So Good wordt schitterend gezongen. Deze musicus uit Savannah, Georgia, doet hier niet onder voor Marvin Gaye. Walter Parks (eigen beheer) is het titelloze solodebuut van Parks, die met meer…

Old Friend van Louis Johnson is een cd die al enkele maanden door het huis zwerft en op verschillende plaatsen draaibeurten heeft gehad. Ik heb er lang over gedaan om er iets over te schrijven. Het genre, rustige bluesy Americana, doet me meestal niet zoveel. Maar in dit geval ben ik om. Ik geeft het gewoon toe: Old Friend is echt een heerlijke luisterplaat. De al op enige leeftijd zijnde Louis kijkt in zijn liedjes terug op z’n bewogen leven. Op jonge leeftijd van huis weggelopen, mijnwerker geweest, gevangenistijd, relaties stukgelopen. Belangrijkste meer…

Als de cd-titel klopt dan ziet het er niet goed uit voor Michael and the Lonesome Playboys. Want waar kunnen ze dan nog terecht met deze countrymuziek? Last Of The Honky Tonks (Blackwater Records) biedt alles wat je je maar kunt wensen als je ergens aan een bar hangt of leunend de inhoud van een jukebox bestudeert. Dit is honky tonk die past bij ruwhouten vloeren waarover veel bier is gemorst. En ja, de liedjes kunnen ook die jukebox in. Het betreft hier Michael Ubaldini, die onder eigen naam al meerdere albums heeft afgeleverd. De uit Californië meer…