Deadman was na twee albums in 2001 en 2004 werkelijk dood. De band rond Steven Collins en zijn vrouw Sherilyn overleefde de scheiding van het echtpaar niet. Het heeft jaren geduurd totdat Collins zich herpakte, maar nu ligt er dan Live At The Saxon Pub (Rootsy/Sonic Rendezvous). Die eerste twee albums dragen een duidelijk stempel van producer Mark Howard, een leerling van Daniel Lanois. De focus lag op soundscapes. Deadman nieuwe stijl is aardser. Bijna gospel in aanpak soms, zoals op het fraaie ruim zeven minuten meer…

Liefdesverdriet kan een mens totaal uit evenwicht brengen. Ervaringsdeskundige Nick Lowe plaatst met The Old Magic (Proper) alle ellende in perspectief. Het is een prachtige plaat vol hartzeer die tegelijkertijd hoop biedt, want Lowe laat zich niet zomaar uit het veld slaan. Zo heeft hij in Restless Feeling weer zin in het leven; wil hij er weer op uit. De grijze gentleman uit Londen definieerde in de jaren zeventig met Brinsley Schwarz pubrock en stond daarna als producer van ondermeer The Damned meer…

Goede bedoelingen zijn niet voldoende om onvergetelijke muziek te produceren. The Good Intentions is een trio uit Liverpool dat op Someone Else’s Time (Boronda Records) vooral ongelooflijk braaf klinkt. Alternatief kun je de country van R. Peter Davies, Gabrielle Monk en Francesco Roskell geen moment noemen, iets wat ze zelf wel doen. Ook de nummers die in Nashville en Los Angeles werden opgenomen zijn vooral erg saai, ondanks gastbijdragen van mensen als Rick Shea en Brantley Kearns. Someone Else’s Time staat vol nogal meer…

Het is allemaal buitengewoon knap wat Dale Watson in de Sun-studio in Memphis, Tennessee, heeft klaargespeeld. Samen met The Texas Two wordt op The Sun Sessions (Continental Song City/Munich) het geluid van de eerste opnamen van Johnny Cash teruggehaald. Het project is vooral bewonderenswaardig omdat de veertien nummers die Watson schreef zo vertrouwd klinken dat je je nauwelijks kunt voorstellen dat het geen covers zijn. Dat zie je al aan songtitels als Down, Down, Down, Down, Down en Drive, Drive, Drive. Watson weet meer…

Morning You Wake (eigen beheer) is de derde cd van de Canadese Norma MacDonald. Haar debuut Nothing Is Were It Was dateert van 2005 en twee jaar geleden verscheen The Forest For The Trees. Met haar heldere tinten van ontwaken past MacDonald goed tussen generatiegenoten in de hoek van folkrock en altcountry. Ze kan af en toe redelijk modern uit de hoek komen, terwijl de wat traditionelere aanpak van de Canadese op Two Heads On A Pillow verrassenderwijs meer…

Ana Egge is een countryfolk-zangeres die zo langzamerhand wel als een gevestigde naam gezien mag worden, hoewel ze buiten het wereldje waarschijnlijk nog onbekend is. De tegenwoordig in Brooklyn gevestigde artieste brengt met Bad Blood inmiddels haar zevende album op de markt. De productie is ditmaal in handen van de befaamde Twangtrust (Steve Earle en Ray Kennedy). En dat hoor je: beetje ruig maar toch heel helder. En er wordt getwangd, b.v. in Silver Heels. Mevrouw Earle is, op toetsen en in de ondersteunende meer…

Wat kan het toch heerlijk zijn als Amerikanen zwaar beïnvloed zijn door Britse pop. The Red Button is weer eens zo’n band die op As Far As Yesterday Goes (Grimble Records) stoeit met Beatles en alles wat daarna kwam. Net zoals Posies, Matthew Sweet, Brendan Benson en vele anderen dat doen. Seth Swirsky en Mike Ruekberg vormen The Red Button en wat is hun samenzang hemels. Bijna als Lennon en McCartney, echt waar. Het nummer Sandreen heeft veel weg van Squeeze, ook bepaald niet verkeerd. En om misverstanden te meer…

Adam Trice van Red Sammy zingt met een gebroken stem. Niet al teveel volume, Een rasp die langs het groffe hout schuurt. Een prima instrument voor A Cheaper Kind Of Love Song (eigen beheer), waarin ook de minder aangename kanten van de liefde aan de orde komen. De trage met veel door resonatorgitaar (John Decker) vormgegeven liedjes scharen ze zelf onder de noemer graveyard country. De band uit Baltimore, Maryland, heeft het tempo teruggeschroefd in vergelijking met voorgaande albums. Of je daarmee een rockster wordt, de wens meer…

Dave Alvin schreef voor zijn nieuwste cd Eleven Eleven een schitterend liedje over soulzanger Johnny Ace. The Black Swans komen op Don’t Blame The Stars (Misra/Bloodshot/Bertus) met een nummer over Joe Tex. Jerry DeCicca noemt vooraf nog meer soulhelden: Arthur Alexander, Percy Mayfield, Barbara Lynn, Otis Redding en Aretha Franklin. Het draait allemaal om soul bij The Black Swans. En om folk en country. En het klinkt heel bijzonder. Soms is het toetsenwerk bijna voorzichtig. En dat gitaartje ook. DeCicca meer…

Robbie Robertson huurde ze onlangs in als zijn begeleiders en ook Jackson Browne werkt regelmatig samen met de Californische band Dawes. Dat schept hoge verwachtingen die op de tweede cd helemaal worden waargemaakt. Nothing Is Wrong (Loose/Munich) is een schitterend album dat op alle in classic rock gespecialiseerde radiostations te beluisteren zou moeten zijn. Dat klinkt misschien saai, maar is het allerminst. Dawes grijpt namelijk niet alleen terug naar de gloriejaren van de meer…

Larry Cordle komt uit het oosten van Kentucky, waar het leven niet al te gemakkelijk is. Na het werk in de kolenmijnen vlucht je er in reigie of illegaal gestookte whisky. Of in allebei. Voldoende verhalen voor fraaie liedjes zoals op dit Pud Marcum’s Hangin’ (Mighty Cord Records). Dit is bluegrass waarbij het niet gaat om jazzy noten; de kwikzilveren melodieën dienen hier als basis voor de belevenissen van de inwoners van de ruige bergstreek. Waar je moet kiezen tussen de engel op je schouder, of de duivel die naast meer…

Kasey Chambers kan een kindstemmetje opzetten, een beetje zoals Dolly Parton dat ook kan. Als ze dat doet, komt het nauwelijks geforceerd over. Chambers hoeft niet krampachtig haar best te doen om country te zingen. Ze doet het met een vanzelfsprekende puurheid alsof ze niet uit Australië komt, maar Kentucky. Little Bird (Sugar Hill) is op een prettige wijze ouderwets. Dit is country waarbij de lakens niet zijn gladgestreken. De strooien cowboyhoed mag wel een beetje kreuken. Chambers werkte in meer…

De kunstzinnige aanpak van The Scorpion In The Story wilde maar niet beklijven. Dit Until Morning/Come Out Of The Dark (Glass Mountain Records) van Tori Sparks is net als de voorganger ambitieus van opzet, maar deze keer slaagt de naar Barcelona getrokken Amerikaanse er wel in iets teweeg te brengen. Geen verantwoord entertainment deze keer, maar liedjes die uit het hart komen. De veertien nummers hadden makkelijk op een cd gepast, maar Sparks besloot dat twee korte cd’s de thema’s beter tot hun recht zouden meer…

Van Amy Lashley had ik nog nooit gehoord en ik denk u ook niet. Of althans 99% van u. Die ene procent kent haar als de partner van Otis Gibbs. Terwijl Gibbs de wereld rond reist om op te treden blijft Lashley meestal thuis. Veel te verlegen om op het podium te staanen er moet ook nog iemand op de kleine passen. Vandaar waarschijnlijk de titel van haar tweede album: Travels Of a Homebody. Prachtig plaatje.  Lashley schrijft haar nummers zelf, zoekt haar inspiratie in de Appalachia, jazz, blues en folk en maakt er meer…

Beter dan The Blasters kon je rock-’n-roll niet krijgen in de jaren tachtig. American Music noemden ze het simpelweg, de Californische broers Phil en Dave Alvin. Ergens halverwege de jaren tachtig hielden ze op met hun samenwerking, tot groot verdriet van de fans zo hebben ze ondervonden. Daarover gaat het nummer What’s Up With Your Brother?, waarop ze eindelijk weer eens samen te horen zijn. Het staat op Eleven Eleven (Yep Roc/Munich), het elfde album van Dave Alvin met meer…

John Engelmann leerde niet alleen hoe hij een song moet schrijven tijdens de cursussen die hij volgde aan de Old Town School Of Folk Music, hij ontmoette er ook mensen als Ralph Covert (Bad Examples) en Steve Dawson (Dolly Varden) die hem verder hielpen als singer-songwriter. Covert produceerde in 2003 het debuut A Beautiful Mess. Op dit Someone Like Me (eigen beheer) is Dawson de producer. Als songschrijver valt Engelmann (zang, gitaren) niet zo veel meer te leren, zo blijkt op zijn tweede album. De artiest uit meer…

Jaren geleden zag ik in de Rodeo Bar in New York Two Dollar Pistols optreden. De zanger John Howie Jr. droeg zijn onafscheidelijke cowboyhoed en vertelde dat het soms best lastig is om dat vol te houden. In een stad als New York werden er op straat nogal eens opmerkingen over gemaakt. Gelukkig draagt Howie zijn hoed nog steeds. En ook verder is er na het uiteenvallen van Two Dollar Pistols niet veel veranderd. Leavin’ Yesterday (Hands Up! Records) van John Howie Jr. and the Rosewood Bluff staat vol met het soort honky tonk waarmee meer…

Satisfied is not the way I’ve been zong Joe Ely in 1977 op zijn titelloze debuut. Het nummer Tennessee Is Not The State I’m In kon gerust worden opgevat als een oorlogsverklaring aan Nashville, waar studiomusici country aan de lopende band produceerden. Ely liet dat niet gebeuren, hij wilde louter opnemen met zijn eigen band. Met dampende optredens en schitterende albums heeft de Texaan sindsdien naam gemaakt als de grondlegger van de alternatieve country. Satisfied At Last (Rack’ Em/Munich) heet zijn nieuwste en meer…

Op zijn vorige albums was sprake van Californische honky tonk. Op Poor Man’s Poem (eigen beheer) tapt David Serby uit een ander vaatje. De tranen-in -bierglas-muziek heeft plaats gemaakt voor gewichtiger zaken. Serby zingt als een moderne Woody Guthrie over het leed van de gewone man. Over een indiaan die nogal tragisch zijn eigen leven als een toneelspel opvoert in Wild West Show. Het gaat over Evil Men en soms gaat het over mannen die het recht in eigen handen nemen: I Just Stole Back What Was Mine. Het meer…

Nick 13 draait rondjes op hobbelpaarden. Daar val je maar niet zomaar vanaf. De verzorgde honky tonk op het titelloze Nick 13 (Sugar Hill) kwam tot stand met producers Greg Leisz en James Intveld, terwijl Jim Scott de uiteindelijke mix tot stand bracht. Het toptrio laat deze Nick 13, tevens actief in de psychobillyband Tiger Army, nergens struikelen. De liedjes van de soms lichtelijk als Chris Isaak zingende Nick 13 hebben niet veel meer nodig dan een heldere productie. Dit is klassieke Californische country golvend meer…

Hoewel nog jong, Robert Ellis klinkt beslist ouderwets op zijn debuutplaat. Hij herinnert namelijk sterk aan de troubadours van de jaren zeventig in het algemeen en de Westcoast-popmuziek in het bijzonder. De muziek op Photographs (New West/Sonic Rendezvous) is gelijk de sfeervolle, sepia getinte hoes doortrokken van een hang naar een tijd die er niet meer is. De overzichtelijke, maar fijngevoelige liedjes doen aldus denken aan James Taylor, Don McLean en Jim Croce. Maar de sfeer, een en al radiante warmte, is ook meer…

Nee, Cody Canada komt niet uit Canada. Canada komt uit het ogenschijnlijk muzikaal niet zo dicht bezaaide Oklahoma. Je denkt dan het eerst aan J.J. Cale en Leon Russell. Maar er is meer; zo is er een Red Dirt Scene waarvan ook deze Cody Canada deel uit maakt – al verhuisde hij overigens wel naar buurstaat Texas. Hoe het ook zij, Canada en zijn band The Departed produceren op hun debuut This Is Indian Land (Blue Rose/Sonic Rendezvous) aantrekkelijke rootsrock die qua sound in de swingende nummers herinnert aan meer…

Muziek stond niet op de eerste plaats voor Huke Green. Hij schreef gedichten en eigenlijk alleen omdat hij dat artistiek gezien te weinig uitdagend vond, besloot hij die teksten op muziek te zetten. Rustic Poet (eigen beheer) is het sublieme gevolg van die beslissing. De in de bayous van het oosten van Texas opgegroeide Green verhaalt over mislukte levens, zoals in het schitterende Devil’s Shout. You shouldn’t chase a dog in its own backyard, zingt Green met een grommende stem. Qua stem, maar ook qua thematiek zou het Wil Ridge meer…

Nee, nee, nee, met linedance heeft One For The Dance Halls (Stag Records/Sonic Rendezvous) van Jesse Dayton niets van doen. Daarvoor is deze muziek veel te levendig. En als de songs dan toch eens heel langzaam zijn, dan nog wil je niet groepsgewijs in rijen achterlijke stapjes maken, maar heerlijk schuifelen met je partner. Zo doen ze dat in Texas. Pretty Girls Make The World Go Round, aldus Jesse Dayton. Dit zou je willen beleven in een honky tonk in Austin, Texas, maar Jesse Dayton daar aan het werk zien zal niet voor een ieder meer…

Okee, deze recensie heeft een inleiding nodig. Mijn kennismaking met Joseph Parsons was namelijk geen gelukkige. Ik zag hem voor het eerst op Take Root een aantal jaren geleden. Een verschrikkelijk optreden, mede door toedoen van de gitarist Tom Gillam. Lawaaiig, uitgekauwde macho solo’s, overdreven gedoe. Dat wat ik later hoorde van het cd-werk van Parsons vond ik ook weinig overtuigend. Heel anders lag dat echter bij de vorig jaar verschenen cd van US Rails, een samenwerking tussen Parsons, Ben Arnold, Matt Muir en die vermaledijde meer…

Op de een of andere manier is het toch herkenbaar, die canadiana. Alsof ze daar ten noorden van Amerika vooral bedreven zijn in heel losjes de zaken stijlvol aan te kleden. Grant Davidson is er bijvoorbeeld erg goed in. Zijn tweede cd Dust And Violets (eigen beheer) is dan ook een waardige opvolger van het fraaie Tired Lambs For Ashes. De Canadees past wel tussen het rijtje landgenoten als Jerry Leger, Rodney DeCroo en Ron Sexsmith. Een vleugje melancholie wint het nooit helemaal van de toch opgeruimde indruk die Davidson meer…

Joe Fahey maakt al ruim twintig jaar muziek, maar buiten Minneapolis is dat tamelijk onopgemerkt gebleven. Bushnell’s Turtle (Rough Fish Records) is zijn tweede soloplaat, nadat hij eerder vooral actief was in de band Carp 13. De rootsrock van Fahey kan lekker puntig zijn, zo begint het album met Sunday Painter’s Sunday bijna als iets van Buzzcocks. Ook The Art Of Happiness Blues (Even The Dalai Lama Want To Kick Your Ass) gaat die kant op. Half Full heeft een sixtiessfeertje, maar dan toch vooral op de manier zoals garagerock meer…