Rauw als een open wond is de bluegrass op Pendulum (Dollartone/Sonic Rendezvous) van de Amerikaan Morgan O’Kane. Je zou bijna denken dat het hier gaat om vooroorlogse veldopnamen die door de muziekhistoricus Alan Lomax aan de vergetelheid onttrokken zijn, maar niets is minder waar. Morgan O’Kane schreef alle nummers voor Pendulum zelf. Hij komt uit Virginia, woont in New York en speelt op virtuoze wijze banjo. En hij schreeuwt de hele boel bij elkaar als het moet, ongetwijfeld een overblijfsel uit de tijd dat hij meer…

Sinds de ontdekking van Benedicte Brænden houden we hier bij Altcountry.nl de blik ook weer naar het noorden gericht. Zodoende kwam Jack Stillwater in ons vizier. Jack is geen singer-songwriter, maar een 4-koppige band. Eentje uit Oslo. Bestaat een jaartje of zes en brengt met Muddy River (eigen beheer) een tweede cd uit met klassieke melodieuze altcountry. Dat betekent jangly gitaren, koortjes, huilende pedal steel. Enfin, alle goede ingrediënten. Dat leidt vaak tot heerlijke resultaten, zoals het onweerstaanbare When Her Eyes Go Black. Ook meer…

De in Greenville, South Carolina, neergestreken Alexa Woodward maakt het soort naïeve folk dat we ook kennen van iemand als Alela Diane. De singer-songwriter speelt banjo en ukelele op It’s A Good Life Honey, If You Don’t Grow Weary (Continental Song City/Munich), een album waarop ze de Appalachen betovert met een mystieke sfeer. Luister maar eens naar het met cello en tinkelende percussie (via loops?) vormgegeven Pale Blue Line. Het is alsof je lichtjes buiten bewustzijn naar boven zweeft. Als er wolven meer…

Al voordat Waylon en Willie als outlaws naar Austin, Texas, trokken, had Ray Wylie Hubbard er zich gevestigd om er een verbond te smeden tussen rednecks en hippies. Zulks kan alleen maar door flink te relativeren, zoals hij deed in Up Against The Wall Redneck Mother, een liedje dat dankzij Jerry Jeff Walker een klassieker werd. Hubbard speelde in diens Lost Gonzo Band, maar die jaren zeventig gingen grotendeels aan hem voorbij door drugs en alcohol. In de jaren negentig kwam hij terug. Sober en sterker dan ooit. The Grifter’s Hymnal (Bordello Records/Proper) meer…

Op het door Ray Wylie Hubbard en George Reiff geproduceerde The Shovel vs The Howling Bones (eigen beheer) zingt Lincoln Durham over een roestig zakmes dat hij van zijn vader heeft gekregen (Mud Puddies). Blijkbaar heeft hij het nog altijd, want het album laat zich beluisteren als het resultaat van landjepik. Het landschap is blues en hier een daar valt er een hoekje vanaf. Om er op die plek een hele lap southern rock aan toe te voegen. Of wat andersoortige rock, vooral van het Texaanse soort. De groove is blues, maar de liedjes hebben meer…

The Washers komen uit East Bernard, een stadje aan de oostkust van Texas waar de polka regeert. Van daar is het niet zo ver naar Austin waar de vijf jongemannen in de Yellow Dog Studios dit Tired Eyes (eigen beheer) opnamen. Op 15 nummers brengen ze niet al te opvallende americana met vleugjes southern rock. Af en toe valt te denken aan The Whipsaws of iemand als Pete Droge. Darkness Brings November begint als Smells Like Teen Spirit van Nirvana zonder ook overigens maar een moment die intensiteit te benaderen. Daarvoor is het meer…

Al Rose is een singer-songwriter uit Chicago die met Sad Go Lucky (Monkey Holding Peach Records) aan zijn zesde album toe is. Rose beschikt over tien begeleiders van wie we Brian Wilkie (pedal steel) er even uitlichten. Vooral omdat hij op het wilde I Feel Like A Million Dollars bijna de sfeer van Barefoot Jerry weet te brengen. Rose schrijft slimme teksten, maar moet oppassen dat hij niet teveel woorden gebruikt om te vertellen wat hij wil. Zijn stijl is niet duidelijk als soul, folk, blues, jazz of iets anders te omschrijven. Dat kan een verdienste meer…

Marvin Country! (Nine Mile Records/Sonic Rendezvous) gaat jammerlijk ten onder aan de ambities van Marvin Etzioni. Dat begint al bij de vorm, want de twee cd’s hadden qua speelduur (32 en 36 minuten) ook op een plaatje gepast. Of had Etzioni ook wel door dat cd 1 beduidend sterker is dan cd 2? Op dat eerste plaatje staan bekende gasten, want Etzioni is een gewaardeerde collega. Op het Everly Brothers-achtige You Possess Me draaft Maria McKee op, met wie Etzioni een verleden deelt in Lone Justice. Blijkbaar al lang geleden opgenomen, want de meer…

Aan compilatie-albums besteden we zelden aandacht. Voor In Too Deep – Favorite Recordings 1984-2004 (Corner Records) van Kodac Harrison maken we graag een uitzondering. De singer-songwriter uit Atlanta, Georgia, is een vrijwel onbekende in deze contreien, toch heeft hij al zo’n zestien platen op zijn cv, waarop verder gedichtenbundels en schilderijen staan. Weliswaar kennen we hem hier nauwelijks, getuige The Aroma Of Amsterdam heeft Harrison hier wel eens rondgekeken. Zelf kocht ik ooit ergens goedkoop een fraaie elpee meer…

In een van de commentaren op deze site werd de noodkreet geuit dat er zo weinig recensies verschenen terwijl er zoveel releases zijn. Klopt, er komt heel veel interessants uit deze weken, maanden. Het is niet altijd makkelijk om daaruit een selectie te maken. So much music, so little time. Een recensie hier van de nieuwe plaat van Neil Young, zit daar iemand op te wachten? Ik denk het niet. Je moet wel onder een erg grote steen leven als je niet weet dat Young´s nieuwste Americana heet en meer…

Op een of andere manier heb ik altijd een zwak gehad voor Garrison Starr. De vraag is dan ook of ik wel de meest geschikte persoon om haar nieuwe album, Amateur, te bespreken. Maar wat dondert het eigenlijk? U moet als lezer alleen in in achterhoofd houden dat dit stukje is geschreven door een “fan”. Starr (haar echte naam!) zit al bijna 20 jaar in het vak en leek met albums uitgebracht bij grote platenmaatschappijen (Geffen, Vanguard) een grote toekomst tegemoet te gaan. De inmiddels flink doorgebroken Katy Perry meer…

Heerlijk lichtvoetige pop staat er op Transmissions From The Grand Stand (eigen beheer) van King Of Prussia. Alsof je wordt teruggebracht naar de zoete sixties van bubblegum en folkrock, de tijd van bloemetjes in het haar en softe psychedelica en heel veel love, peace, happiness en zonneschijn. Dat zijn de belangrijkste invloeden van dit uit zes leden bestaande gezelschap waarvan Brandon Hanick (zang, gitaar, percussie) de spil is. De Amerikaan zat een tijdje in Barcelona, wat wel past bij de zorgeloze sfeer van deze zomerse meer…

A Good Country Mile (eigen beheer/Sonic Rendezvous) is Kevn Kinney in uitstekende vorm in samenwerking met Anton Fier en diens oude band The Golden Palominos. Met tien nummers in bijna zestig minuten speeltijd waar voor je geld, met daarbij wel de aantekening dat een aantal nummers ook op eerdere soloplaten van Kinney of diens band Drivin’ N’ Cryin’ te vinden is. Goed nieuws dus voor de liefhebbers van de bijzondere mix van folkrock en hardrock waarmee Kinney naam heeft gemaakt. En daarmee meer…

Met alleen maar zijn akoestische gitaar zorgt Michael de Jong voor meer onrust en ongemak dan welk oorverdovend rockbandje ook. De liedjes op Life In D-Minor (Music & Words) snijden diep in de ziel. Zijn leven – Friese vader, Franse moeder, opgegroeid in Amerika, gevangenissen, inrichtingen, zwerven over straat, begeleider van bluesgrootheden – vormt de onuitputtelijke inspiratiebron voor de kommer en kwel die hij album na album over ons uitstort. Hoe te overleven in deze hypocriete meer…

Ineens lag daar een cd van The Roseline op de mat. The Roseline, dat klonk bekend in de oren. Via het Internet Archive kon ik achterhalen dat we hier bij Altcountry.nl in 2008 hun tweede cd Lust For Lustre, hadden besproken. En, verrek, ik was het nog zelf ook die 3 en een half paard aan die plaat had gegeven.  “Runners up”, noemde ik ze toen. Maar als je dan vier jaar wacht met een opvolger is je momentum wel voorbij. Dat het zo lang duurde lag aan allerlei rock ’n roll-toestanden. Drugs, alcohol, scheidingen, noem maar op. Maar meer…

Het is 1952, u ligt aan het zwembad ergens in een zonnige Amerikaanse staat, Californië of Florida, dat maakt niet zo veel uit. U nipt eens aan uw cocktail en overdenkt de mogelijkheden die de avond zou kunnen bieden. Op de achtergrond klinken de gesofisticeerde klanken van The Two Man Gentlemen Band. Een duo dat zich heeft bekwaamd op een Gibson ETG-150 tenor gitaar en staande bas en een mengeling brengt van western swing, jazz en jump blues. Aanstekelijke muziek waar je je alleen maar goed bij kan voelen. Uitstekend gemaakte meer…

Digger Barnes komt uit de kringen van punkers gone folk als Austin Lucas, Tim Barry en Chuck Ragan, artiesten die hij op de buhne ook vaak bijstaat. Op cd tapt hij wel net uit een ander vaatje dan voornoemde collega’s. Barnes laat zich ook op zijn tweede plaat, Every Story True (Hometown Caravan/Sonic Rendezvous), plaatsen in het schemergebied tussen Calexico, Giant Sand en Tindersticks. De 9 liedjes gaan over reizen en de dingende je meemaakt along the road. Nu eens donker en onheilspellend zoals in het fantastische meer…

Be Here Tomorrow is een prachtige opener die naadloos aansluit bij het voortreffelijke vorige album Wilderness. Die plaat van Mad Buffalo stond vol ouderwetse countryrock met veel dubbel gitaarwerk en samenzang. Red And Blue (eigen beheer/Sonic Rendezvous) is iets eenvormiger. Wilderness kwam voort uit de natuur, een belangrijke inspiratiebron voor de bioloog en musicus Randy Riviere. Dat verklaarde het epische karakter van de songs. Voor Red And Blue heeft Riviere zich vooral verdiept in het politieke klimaat van Amerika. Zo verbaast meer…

Voor een verzameling nummers die tot stand kwam in een periode van twintig jaar klinkt Ghosts Of The Old North State (Bombay Records) verrassend coherent. Vier van de veertien nummers dateren van 1992, de meest recente schreef Jeff Hart in 2005. In 2011 remixte de uit de Amerikaanse staat North Carolina afkomstige singer-songwriter de opnamen daar waar dat nodig was. We hebben hier te maken met rootsy janglepop van het soort waar deze staat toch wel bekend om staat. Onder de gasten van Hart komen we streekgenoten Lynn meer…

Leuk dat Johnny Dowd van de partij is, maar wanneer begint die Lynn Taylor nou zelf eens te zingen? Dat dacht ik zo halverwege het tweede nummer, wachtend op een vrouwenstem. Helemaal verkeerd ingeschat, Lynn Taylor is namelijk een vent. Een singer-songwriter uit Nashville met net zo’n krakende en onvaste stem als Johnny Dowd. Er zijn meer overeenkomsten tussen de twee op het uiterst coole Barfly (Good Dirt Records). Op het eerste nummer It’s Alright vallen direct de dwarse ritmes en het eigenwijze orgeltje op. Precies zoals meer…

Het was op zijn minst bijzonder dat de band Spain onlangs besloot om tijdens Europese concerten integraal de eerste plaat The Blue Moods Of Spain uit te voeren, terwijl ze na tien jaar stilte juist terug zijn met een nieuw album: The Soul Of Spain (Glitterhouse/Munich). Dat debuut uit 1995 sloeg destijds niet onmiddellijk in als een bom, maar het was wel zo’n album dat geleidelijk aan betekenis won. De muziek had raakvlakken met de op dat moment actuele slowcore. Maar de bijzondere kwaliteiten lagen vooral op een ander vlak en dat viel al af meer…

Op 28 maart overleed op 88-jarige leeftijd banjovirtuoos Earl Scruggs. Hij is nog te horen op One Of Those Days (When I Miss Lester Flatt), een liedje van Tom T. Hall over de in 1979 overleden bluegrasspionier waarmee Scruggs historische opnamen maakte als Flatt & Scruggs. Het is te vinden op A Gift From Tom T. Hall – Tom T. Hall Sings Miss Dixie & Tom T. (Drumfire Records). Daarop staan nummers die de inmiddels 77-jarige Tom T. Hall samen met zijn vrouw Miss Dixie schreef nadat meer…

Het uit de oostelijke staat Virginia afkomstige Sons Of Bill maakt het soort door en door Amerikaanse rock waarbij kennelijk de cruise control leidend is. De Santa Ana Winds waarmee Sirens (Blue Rose/Sonic Rendezvour) begint, kunnen de zonen wel wat in beweging krijgen, maar wat gaat dat met een logge beat. Heel in de verte zou je iets van de invloed van Springsteen kunnen ontwaren, maar dan toch echt zonder diens enthousiasme. Op dit door David Lowery (Cracker) geproduceede album gaat meer…

Het Maastrichtse duo Jodymoon is wars van trends. Misschien is deze bewering niet helemaal juist, want Digna Janssen en Johan Smeets vlogen voor het vierde album The Life You Planned On (Rough Trade) naar New York om er te werken met producer Bryce Goggin, bekend van hippe acts als Antony and the Johnsons en Joan As Police Woman. Dat er een klik is, bleek al op de formidabele voorganger Who Are You Now. De folk met pop en snufjes klassieke muziek komt wederom helemaal tot zijn recht in zijn ruimtelijke productie. De Amerikaan meer…

Mississippi Moon (eigen beheer) is eindelijk weer eens een nieuwe cd van Cary Hudson. En dat is niet alles, want ook met zijn band Blue Mountain werkt hij aan een nieuwe plaat. Iets om naar uit te zien, want Blue Mountain hielp in de begintijd van de altcountry mee het genre te definiëren. Maar eerst aandacht voor Mississippi Moon, dat tot stand kwam met de onvolprezen Jimbo Mathus als producer. Diens losse stijl is niet zo ver verwijderd van de aanpak van Hudson. Dat levert muziek op die de highways verlaat en voert over de backroads. Geen glans meer…

Als jochie zat Steve Azar op een leeg omgekeerd krat achter de slijterij van zijn vader te luisteren naar oude bluesmannen die er liedjes kwamen zingen. Ze maakten een onuitwisbare indruk op hem. Het was dan ook niet zo raar dat de artiest Azar na een succesvolle periode in Nashville, Tennessee, terugkeerde naar Greenville, Mississippi. Terug naar zijn roots. Op Delta Soul Volume One (Ride Records/Sonic Rendezvous) staan negen nummers die het goed zouden doen in een toeristische meer…

De nummers op Lungs, Dirt & Dreams (Adair Park Recordings) lopen bijna ongemerkt in elkaar over. Van de instrumentale opener June, 22nd, Ar die nog geen halve minuut duurt, gaat het naar de ruim 7 minuten lange afsluiter We Make Our Own Traditions, Homesick Blues. Psychedelisch en soms bijna industrieel is deze combinatie van schrapend metaal en een huilende lap steel. Bezwerend ook. En sfeervol als Bonnie ‘Prince’ Billy of Gun Club. Damon Moon and the Whispering Pines komen uit Atlanta, Georgia, en namen meer…

Een prachtige hoes toch, JP Harris die aan een ouderwetse telefoon hangt. De eenzaamheid druipt van het beeld. Dat gebogen hoofd; er wordt niet opgenomen aan de andere kant van de lijn, zoveel is wel duidelijk. I’ll Keep Calling (Cow Island Music) van JP Harris and the Tough Choices bevat muziek uit de tijd dat de mobiele telefoon nog niet bestond. Het gaat op dit album om lange ritten over highways die voeren van truck stop naar honky tonk. De 29-jarige Harris gaat als een Gear Jammin’ Daddy van oost naar west door meer…