De pas 21-jarige Lydia Loveless zal zich goed thuis voelen bij de Bloodshot-familie waarin ze is opgenomen. Haar cowpunk past namelijk helemaal bij het label dat zichzelf graag etaleert als rebelse country. Want dat wil de kleine dondersteen ook wel zijn. En op Indestructible Machine (Bloodshot/Bertus) is ze het ook werkelijk. Loveless groeide op in Coshocton, Ohio, waar haar vader een café had waar countrybands optraden. De jonge Lydia zag echter meer in punk, totdat een vriendje haar wees op Hank III, de kleinzoon van Hank Williams. Zijn wilde meer…

Het uit Boston afkomstige Girls Guns and Glory is duidelijk gegroeid op het nieuwe album Sweet Nothings (Lonesome Day Records/Proper). De band rond de op een prettige manier als Chris Isaak zingende Ward Hayden slaagt er in om buiten de bekende stramienen te treden. Honky tonk en rockabilly vormen slechts op de achtergrond de basis voor deze band op de vierde cd. De befaamde Paul Q. Kolderie (Lemonheads, Buffalo Tom, Radiohead, Uncle Tupelo) tekende voor de produktie en hij deed dat samen met Adam meer…

Prachtige liedjes staan er op Across The Borderline: Lie To Me (Proper) van BettySoo and Doug Cox. Tien covers van achtereenvolgens Jeff Talmadge, Jane Siberry, Loudon Wainwright III, Butch Hancock, David Halley, Blaze Foley, Bob Carpenter, Doug Sahm, Betty Elders en Guy Clark komen langs. Bij het schitterende nummer Boxcars van Butch Hancock haak ik af en daarna laat mijn gevoel me definitief in de steek bij de rest van het album. De Texaanse van Koreaanse komaf BettySoo zingt heel mooi en zuiver meer…

Midnight In Gloryland (eigen beheer) is een album met rustgevende kwaliteiten, wat iets totaal anders is dan slaapverwekkende muziek. David Robert King is een singer-songwriter uit de Amerikaanse staat Idaho die bijzonder positieve liedjes brengt. Dit is niet van dat overdreven blije gedoe of van die nietszeggende zand-tussen-de-tenen-deuntjes als een Jack Johnson, maar het is eerder overdenkend met dankbaarheid als eindconclusie. Titels als Kyrie en Heaven maken duidelijk dat hij religieuze thema’s niet schuwt, maar hij meer…

Zes jaar geleden zette Nathan Hamilton op Blue Highways de kleine zaal op z’n kop met een onstuimige rockshow. Toen dacht ik dat we daar nog veel van zouden horen (in ieder geval letterlijk).  In 2007 bracht hij de cd Six Black Birds uit, een nogal stevig album dat mij persoonlijk niet erg kon boeien. En daarna verdween hij van de radar. Nu ik zijn nieuwste album, Beauty, Wit And Speed, beluister en zijn website lees, blijkt hij in 2008 nog een cd, Receive, te hebben uitgebracht die hier te lande niet is opgemerkt. Onterecht trouwens want meer…

Zijn vader speelde thuis zo ongeveer de klok rond nummers van John Prine en John Stewart, vaak met vrienden die ook een instrument meebrachten. Geen wonder dat de in het Canadese Nova Scotia geboren Nate Wallace nadat hij naar San Francisco was getrokken zelf ook gitaar begon te spelen. Tegenwoordig woont hij in Portland, Oregon, en Used To It Now (Deer Lodge Records) is de tweede cd van zijn band Hearts Of Oak. Dat Portland een gezonde broedplaats is voor altcountry moet zo langzamerhand wel meer…

Open de website van Joe Mazzari en er verschijnen vijf Polaroid-foto’s met gitaren en een versterker, opgesteld voor een kast vol elpees. Mazzari is een rocker in hart en nieren die in het verleden samenwerkte met Johnny Thunders. Zo kwam hij in aanraking met de legendarische producer Jimmy Miller (verantwoordelijk voor Exile On Main Street van The Rolling Stones). Met zijn groep The Daughters nam Mazzari een plaat op onder leiding van Miller die echter nooit werd uitgebracht. Al die invloeden zijn terug te vinden op Chasing 61 Ghosts (eigen beheer). Dit meer…

De een na de andere briljante melodie laat Rob Lytle horen op zijn nieuwste cd You. Must. Stop. En of dat nog niet genoeg is zijn deze voorzien van prima (en soms geestige) teksten. Nee, eerlijk is eerlijk, van deze Rob Lytle had ik nog nooit gehoord. En het feit dat hij dit jaar een Kerville New Folk-finalist was zegt me niet zoveel. Dat zijn er namelijk elk jaar veel meer (30!). Één van de 6 winnaars van 2011 was trouwens A.J. Roach, op wiens stem die van Rob Lytle een beetje lijkt. Wat geknepen en nasaal. Lytle’s manier van zingen is echter veel meer…

Countryrock zit ze toch blijkbaar echt in het bloed daar in Californië. Neem nu Nate Latta die met Broken Glass (eigen beheer) een heel lekker debuut aflevert. En het is niet zozeer de ouderwetse variant van countryrock, maar eerder iets dat Latta zelf het liefst omschrijft als a cross between Johnny Cash and The Clash. Latta begint sterk met het prachtige California, dat de sfeer heeft van het album Guitar Town van Steve Earle. Hetzelfde geldt voor Sweet Bariloche. De invloeden van Social Distortion en Ramones die meer…

De zes nummers op Just Out Of Sight (Departure Records) van Edgehill Avenue duren samen zo ongeveer een half uur. De band uit Louisville, Kentucky, bouwt de nummers zorgvuldig op tot naar classic rock neigende proporties. Blood & Fire is door het bepalende toetsenspel en gastvocaliste Donna Mason niets minder dan een fraai stukje southern rock. Zanger en belangrijkste songschrijver Drew Perkins heeft een timbre als Gordon Downie van Tragically Hip. Die richting slaat Edgehill Avenue ook wel in. Paul Nevitt (orgel en meer…

De Californische zangeres Rita Hosking verraste ons in 2009 met het prachtige Come Sunrise, een heerlijke cd met oude Appelachiaanse folk en country die hier 5 sterren kreeg. Burn (Lucky Dice Music) heet nu de opvolger.  En, nou, ik draai er maar niet omheen: zo goed als Come Sunrise vind ik ‘m niet.  Zo, dat is er uit. Welnu, Burn is daarmee helemaal geen slechte plaat. Verre van dat, alleen de verrassing is er van af. Hier en daar klinkt het gebodene een beetje gewoontjes. Niet op Ballad For The Gulf Of Mexico, een meer…

De Italiaan Stiv Cantarelli verzorgde met zijn bands Satellite Inn en Gold Rust meer dan eens het voorprogramma van Amerikaanse collega’s in Europa. Dat betaalt zich nu uit in de steun van Richmond Fontaine dat Cantarelli begeleidt op diens solo-cd Innerstate (El Cortez/Bertus). Het in Portland, Oregon, en het Italiaanse Florence opgenomen album heeft ook nog eens een Nederlands tintje door de medewerking van Trush Morsink in wiens studio het eindresultaat tot stand kwam. Morsink is als gitariste en zangeres bovendien meer…

The High Country (El Cortez/Decor/Bertus) is de muzikale vertaling van een naargeestig verhaal van Willy Vlautin, bandleider van Richmond Fontaine en auteur. Een roman in de vorm van liedjes dus. Het is het verhaal van een automonteur en een magazijnbediende in een zaak voor auto-onderdelen en het speelt zich af in Oregon waar het geld verdiend wordt met het kappen en vervoeren van enorme boomstammen. Natuurlijk loopt het niet goed af tussen de twee. Gastvocaliste Deborah Kelly neemt de rol van meer…

Met zijn geweldige vocale uithalen vol vertwijfeling wist John Doe in het verleden de boel altijd flink op te stuwen, hetgeen zijn muziek een enorme intensiteit bezorgde. Op Keeper (Yep Roc/Munich) is van die overgave geen sprake. Voor het eerst namelijk leren we een Doe kennen die tot het besef is gekomen dat tevredenheid en geluk te prefereren zijn boven de treurnis waarover hij in het verleden vooral zong. John Doe is ouder en wijzer geworden. Keeper is daarmee ook een ander soort album. Niet een slecht album, natuurlijk meer…

Joe Ely werkte meer dan eens samen met Reckless Kelly, de band rond Willy en Cody Braun, en dan mag je toch wel iets verwachten. De in Idaho opgegroeide broers zijn al weer jaren actief vanuit Austin, Texas, en hebben daar hun naam wel gevestigd. Ze stonden ooit op Blue Highways, maar echt populair zijn ze in Nederland niet bepaald. Good Luck & True Love (No Big Deal Records/Munich) zal daarin geen verandering brengen. De knauwende zang van Willy Braun is te eentonig en de ritmesectie nogal lomp. Vooral drummer Jay Nazz mist meer…

Uitermate beschaafd blijft Donal Hinely altijd, zelfs als een liedje qua aanpak naar melodieuze punk neigt, zoals op Loudmouth het geval is. Want dan doet hij toch vooral denken aan een jonge Nick Lowe, ook toen al een gentleman. The Famous Rocket Cage (Scuffletown’Atom Records) is een bijzonder fraai album van de in Nashville neergestreken Texaan. Zijn heldere tenor geeft zijn ambachtelijke liedjes een natuurlijke sprankeling. Ritmisch uitdagend is zijn werk bovendien. Nooit helemaal country of folk en eigenlijk meer…

Bijna twee jaar geleden werd Dann Downes gedeeltelijk doof aan zijn rechteroor. Geen sinecure voor een singer-songwriter. Zeker niet voor Dann Downes, want New Wolf At The Door (Hear Boy Records) is een cd van een artiest met aandacht voor detail. Het heldere klankbeeld is tot in de puntjes verzorgd. De Canadees brengt moderne folk op By And By en op Emerald Train is hij in de weer op banjo en traporgel. Downes beroert ook nog de toetsen van een Hammond en heeft verder allerlei soorten gitaren tot zijn beschikking. Daarnaast meer…

Na Brighter Than Creation’s Dark in 2008 scheidden zich de wegen van Drive-By Truckers en hun label New West. Bij het nieuwe label ATO Records persten The Truckers er alweer twee geweldige platen uit, terwijl New West, oneerbiedig gezegd, met de kliekjes overbleef: live-cd/dvd Live From Austin TX en de rarities-plaat The Fine Print. New West gooit er nu een schepje bovenop met Ugly Buildings, Whores & Politicians, met de ironische subtitel Greatest Hits – 1998-2009. De benaming greatest hits is bij beluistering van deze verzamelaar meer…

Matt Bauer ligt goed bij de vrouwen. Hij begeleidde eerder Jolie Holland, Alela Diane en Mariee Sioux, en trekt tegenwoordig op met Dana Falconbury. Die goede verhouding betaalt zich uit want Holland en Sioux zijn op het nieuwe album van Matt Bauer all over the place, evenals Alina Hardin (net als Alela Diane en Mariee Sioux afkomstig uit het 3000 zielen tellende Nevada City) en Angel Deradoorian (Dirty Projectors). Mede door deze vocale ondersteuning heeft The Jessamine County Book of the Living (Crossbill Records) een soms meer…

Sfeer, dat is als het goed is de toegevoegde waarde van live-albums. Een van de bekendste voorbeelden is de dubbelaar Live At The Old Quarter, Houston, Texas van Townes Van Zandt, waarbij zelfs geluiden van buiten doordringen. Op Sorrow & Smoke: Live At The Horseshoe Lounge (Munich) van Slaid Cleaves, ook hier betreft het een dubbel-cd overigens, zorgen de korte aankondigingen en de uitgelaten reacties van het publiek in Austin, Texas, voor heel veel meerwaarde. Ook live blijft de heldere zang van Cleaves meer…

Joe Johnson leerde zingen en gitaar spelen op de veranda van het ouderlijke huis in Mississippi, waar zijn ouders regelmatig met kennissen aan het musiceren waren. A Time To Dance (Blank Tape Recordsf) laat een authentieke ietwat ouderwetse aanpak horen van deze singer-songwriter. Soms valt zelfs te denken aan oude cowboyzangers zoals een Jimmie Rodgers. Vooral het nummer Anna, met wat voorzichtige aanzetten tot jodelen, zorgt voor die vergelijking. De verhalende nummers van de tegenwoordig in Colorado neergestreken Johnson worden met veel gevoel meer…

John Hiatt is al jaren een grote meneer in de americana. Vooral in Nederland mag hij rekenen op belangstelling van een vaste schare fans. Eigenlijk al sinds zijn klassieke plaat Bring The Family (1987) die hij opnam met Ry Cooder, Jim Keltner en Nick Lowe (heb je hem weer!). Niet al zijn platen zijn even sterk, maar de laatste jaren levert hij met niet al te grote tussenpozen keer op keer vakwerk. Dirty Jeans & Mudslide Hymns (New West/Sonic Rendezvous) is weer een ijzersterk album waarop hij op de inmiddels zo vertrouwde meer…