Ik versta er geen bal van, maar dat overkomt me eerlijk gezegd ook wel eens met Texaanse troubadours of singer-songwriters uit Zweden. Het doet er dus weinig toe. De Utrechter Jos Wijnen zingt op Roetsj Oet Remunj (eigen beheer) in het Roermondse dialect. Het is even wennen, al liet JW Roy ons eerder ook al op bijzonder prettige wijze kennismaken met rootsmuziek in een zuidelijk dialect. Diezelfde aangename ervaring weet Wijnen ook op de luisteraar over te brengen omdat de singer-songwriter én lekkere meezingers neerlegt én beschikt over een prima band met meer…
Accidental Thief is inmiddels de zevende cd van 
Efren
Bijna zou je denken dat het Richard Thompson is. Net zo’n stem. Net zulk gitaarspel ook. En de melodieuze nummers verraden puur vakwerk. Maar de ervaren Britse folkrocker is het dus niet. Factory Second (Agillator) is het werk van de Amerikaan 
Het is het geloof in de heer dat Randy Bachman wegdrijft van The Guess Who. De band uit Winnipeg, Canada heeft in 1965 al een monsterhit met Johnny Kidds ‘Shakin’ All Over’; in 1970 overtroffen door de klassieker ‘American Woman’. Datzelfde jaar verlaat gitarist en componist Randy Bachman tot ieders verrassing The Guess Who, om zich te wijden aan zijn familie en een devoot leven als mormoon. Maar het jaar is nog niet voorbij of Bachman heeft – nog verrassender – alweer de countryrockgroep Brave Belt geformeerd. Na twee lp’s gaat deze band 
Ian Moore and The Lossy Coils; anybody? Ik kende ze namelijk niet, terwijl El Sonido Nuevo (Spark & Shine Records/Sonic Rendezvous) al het zevende (studio)album is. Ian Moore is een Texaan die in Seattle landde en daar in de powerpopscene (The Posies, Oranger) terechtkwam. In die hoek moeten we The Lossy Coils ook plaatsen, al neigt het trio sterkt naar pubrock, in lekkere opener Secondhand Store, en licht twangende rootsrock. Mooie, meanderende gitaarsolo’s zijn er ook, bijvoorbeeld in het Paisley Underground-achtige Birds Of Prey, maar vanwege 
Matt Jones is een in Brazilië geboren en in Texas opgegroeide singer-songwriter die in zijn huidige woonplaats New York actief is als 
Alsof hij nooit anders heeft gedaan, zingt 
Het zingen gaat 
Het gegeven dat Joe Walsh al sinds het midden van de jaren zeventig deel uitmaakt van The Eagles, onttrekt het zicht volledig op die andere band waar Walsh in zat: James Gang. Oorspronkelijk halverwege de jaren zestig opgericht in Cleveland, Ohio, duurt het tot 1970 eer de band zijn definitieve heeft. James Gang is dan een heavy rock-trio met drummer Jim Fox, bassist Dale Peters en gitarist Joe Walsh, en is succesvol met Rides Again. Het volgende album moet James Gang de definitieve doorbraak bezorgen, maar Joe Walsh zint 
John David Kent
Joy Williams en John Paul White werden aan elkaar gekoppeld tijdens een bijeenkomst voor songschrijvers in Nashville met de opdracht een hit te fabriceren. Voor een andere artiest welteverstaan. De twee bleken uitstekend te kunnen samenwerken en gingen zich 
Looking For A Fight (Signature Sounds/Munich) begint met een cover waarop 
Liefde, verlies en verlangen zijn de tijdloze thema’s die de Canadese singer-songwriter Suzie Ungerleider omzet in liedjes die eerst wat gewoontjes overkomen, maar na verloop van tijd naar de strot grijpen. 
Omdat de meeste muziekfans geen idee hebben wie er nou op hun favoriete platen spelen, besloot songschrijver 
Het zijn niet de belangrijkste hoofdstukken uit de geschiedenis van The Byrds die vooraf zijn gegaan aan Standing Alone (eigen beheer) van 
North Circle (Borderlord Records) is wel een treffende titel voor het nieuwe album van het uit Chapel Hill, North Carolino afkomstige 
Vernoemd naar een van de beroemdste muzikale zonen van Oklahoma, J.J. Cale, is 
Liefst zestien albums heeft Tim ‘Too Slim’ Langford reeds afgeleverd. Op Shiver (Underworld Records) rammelt de gitarist uit Seattle met de botten alsof hij geesten heeft gezien. Of het nu gaat om countryblues met boogie, verkenningen van het moeras met gierende orgels en vette grooves of nummers met de power van 
Op zaterdag 10 september zal in De Oosterpoort in Groningen het Take Root festival weer georganiseerd worden. Veel is er nog niet over de line-up van deze 14de editie bekend, 
De verpakking en uitvoering van Frankie Miller …That’s Who! (Chrysalis) is niet bijzonder, maar wie maalt daarom als het om zulke schitterende muziek gaat. De box is namelijk een ultieme verzameling van het cruciale werk van de geniale Schotse zanger Frankie Miller. Op maar liefst vier schijfjes zijn zeven albums van de rock-‘n-rollende Brit met het schuurpapieren geluid samengepakt. Dat begint bij het tamelijk onbekende, maar voortreffelijke debuut Once In A Blue Moon uit 1973, waarop Frankie begeleid wordt door de pubrockers van Brinsley Schwarz, en 
Sfeer door middel van straatgeluiden. Een in lichte paniek verkerend kinderkoor dat 911 schreeuwt. Daarmee begint Celebration, Florida (Loose/Munich), het nieuwe album van 
De geweldige versie van Adam Raised A Cain stond ook al op de fraaie dubbelaar For You 2 (A Tribute To Bruce Springsteen) waarop Italiaanse artiesten the Boss coveren. Neil Young is echter de ware held van 
Met Don’t Tell Me It’s Over staat er op Innocent Again (Paraply Records/Hemifran) van de Zweedse band Little Green een nummer waarvan de melodie wel heel erg aanleunt tegen Sweet Home Alabama. Is dat erg? Hmm, dat valt nogal mee omdat de Zweden hele aardige nummers schrijven. Van typische altcountry waar niets op aan te 
Eind 1984 verscheen de dubbel-lp Beyond The Southern Cross, een actueel overzicht van jonge Australische bands in de periode 1979 tot 1984. De bedoeling was, aldus de samenstellers, om een compilatie samen te stellen voor de internationale markt en aldus het Australische popproduct onder de aandacht te brengen van Amerikanen en Europeanen. Eén van de participerende bands echter, The Triffids, maakten nog voordat de ambitieuze dubbelaar verscheen hun Europese lp-debuut met het intrigerende Treeless Plain. Boomloze vlakte, 
Eigenlijk zou een recensie van deze cd kunnen volstaan met het noemen van de titels van de eerste drie nummers. Bar, Guitar And A Honky Tonk Crowd zegt veel, Guitar Picker maakt ook het een en ander duidelijk en als het derde nummer dan Ballad Of A Southern Man heet, dan zitten we helemaal waar we zijn moeten. Bij southern rock. Want dat biedt Firewater (eigen beheer) van 
Het is niet helemaal pluis in de nummers van 
De vier Canadese vrouwen van 
De stijl van The Allman Brothers Band en The Grateful Dead samensmedend, is Widespread Panic een typische jamband. Terwijl het populaire Amerikaanse genre vooral oude hippies trekt, is daar begin jaren negentig een jamband voor Generation X. Als kwartet opgericht in Athens, Georgia, toert de band onuitputtelijk door de zuidelijke staten en het midwesten en trekt zo een eigen publiek van neo-hippies die zijn opgegroeid met punk en gitaarmuziek. Als beloning voor de succesvolle marathonshows wordt Widespread Panic getekend 
