Tekst en foto: Gerrie van Barneveld
Na een plek als hoofdact op het Take Root festival van 2010 stond Wilco wederom op de planken van de Oosterpoort te Groningen. Nu met een volledige show van ruim twee uur. Scarlett O’ Hanno mocht de opening verzorgen. Op piano en gitaar probeerde zij met onder andere samples de zaal te veroveren. Het publiek reageerde er lauw op.
Jeff Tweedy en zijn mannen betraden kort daarna het podium, dat was versierd met lampen. Misschien om een huiskamersfeer te creëren. Dit lukte zeker met het gewaagde openingsnummer One Sunday Morning van het meer…
Vijftien jaar na het veelgeprezen debuut The Mysterious Tale Of How I Shouted Wrong-Eyed Jesus! koestert 
Als je de eerste tonen van Turn into the ground van 
Met een stem als John Doe in overdrive scheurt 
De in Zwitserland neergestreken Amerikaanse 
Midnight Sky (Amberstar Records) van 
De Canadees 
De hoesfoto op de achterkant van vier in jeans en zwarte shirts gestoken jongemannen zegt meer over ‘Til I Am Dust (Hot Tramp Records) dan de coverfoto, die in dit geval dus helemaal niets zegt. Want 
De rootsrock van het Australische 
Jeff Plankenhorn veegt op dobro het liedje Double Barrel Soul naar het einde. Daarin hebben we kunnen vernemen dat de Texaanse songsmid 
Hij oogt als een rauwdouwer met zijn imposante verschijning en dito baard, maar hoe ruw 
Op zijn zestiende scoorde Alex Chilton als zanger van The Box Tops een wereldhit met The Letter. Het was 1966 en het ontzag voor het blanke jochie met de strot van een volwassen zwarte soulzanger was groot. Daarna zou hij begin jaren zeventig met Big Star drie albums vol powerpop opnemen die later zeer invloedrijk bleken. De in 2010 op 59-jarige leeftijd overleden Chilton werd al voor zijn dood door alternatieve rockbands als R.E.M. en The Posies de hemel in geprezen. De periode tussen Box Tops en Big Star is altijd onderbelicht gebleven, mede 
Erwin Nyhoff 
De stem van Lee Briante lijkt nogal op die van een jonge John Prine. Dat is alvast een mooi gegeven voor 
De karakters in de liedjes van 
Je moet eerst in de bergen verdwaald raken voordat je je weg weer vindt. Dat zijn de wijze woorden die 
Leo Blokhuis
Met 27 minuten speelduur is dit Whiskey Farmer (Union Made Records) nogal kort, maar dat is nauwelijks een bezwaar. De knap geschreven liedjes kun je namelijk zonder problemen op repeat zetten. Met acht nummers heeft 
Teveel drukte aan het hoofd? Stress? Dan maar even naar Easyville om te onthaasten! Op Easyville – American Stories (Enneagram Records) schetst 
De in Los Angeles neergestreken 
De uit Oklahoma afkomstige 
Het vorig jaar verschenen tweede album 
Charlie Faye
De Scandinavische alternatieve country bloeit al lang niet meer zo uitbundig als een aantal jaar geleden. Slechts mondjemaat bereiken ons nieuwe releases uit het hoge noorden. The Owl van 
Jed Curran
De Amerikaanse 
Tim Knol? Wie is dat? Heel goed mogelijk dat 
De coyote huilt heel mooi op het titelnummer van Coyote Blues (eigen beheer), de eerste cd van 
La Grande (City Slang/De Konkurrent), Laura Gibsons derde album, is vernoemd naar een pioniersdorpje in noordoost Oregon. Zelf komt de roestige schoonheid uit Coquille, Oregon maar heeft nu haar thuisbasis in Portland, alwaar ze eerder speelde in The Decemberists. Dit laatste nu is een goede referentie voor de antieke, krakende americana van miss Gibson. Zij neemt ons mee naar de tijden van de pioniers, de trappers en de indianen. Wonderlijk genoeg weet zij dat levensecht over te brengen getuige de authentieke volksmuziek en 
